• Από την μέρα που έμαθα για την συνεργασία αυτών των δύο καλλιτεχνών ανυπομονούσα να ακούσω το αποτέλεσμα. Φαντάζομαι ότι και για τους ίδιους θα ήταν μία πρόκληση να φέρουν κοντά τις μουσικές τους και να τις αλληλοσυμπληρώσουν. Είχε ενδιαφέρον πως θα ακουγόταν η πρόσμιξη των νευρωτικών ξεσπασμάτων του Αποστόλη και των γαλήνιων μελωδιών του Γιώργου. Μετά από περίπου δέκα πρόβες ο καιρός πέρασε και τα Γιούρια καλωσόριζαν το ντούο στο Vinyl Microstore. Κάποια μικροπροβλήματα στη ρύθμιση του ήχου καθυστέρησαν, ευτυχώς λιγάκι μόνο, την έναρξη. Το μούδιασμα φάνηκε να κρατάει μερικά δευτερόλεπτα μόνο και τα παιδιά άρχισαν σιγά σιγά να ξεδιπλώνουν το ταλέντο τους. Το σετ ξεκίνησε με τρία τραγούδια από την προσωπική δουλειά του Γιώργου. Τα τραγούδια ήταν γνωστά, αλλά με την συμβολή του Αποστόλη ακούστηκαν περισσότερο γεμάτα, με περισσότερο όγκο και ένταση. Συνέχεια με τέσσερα κομμάτια από το ντέμο του Αποστόλη, ελαφρώς αλλαγμένα, μια προσέγγιση αρκετά ενδιαφέρουσα. Μετά ακολούθησαν κάποια νέα κομμάτια του Αποστόλη που στις πρόβες ήταν μόνο ιδέες αλλά με τον καιρό και την βοήθεια του Absent Without Leave πήραν σάρκα και οστά και ολοκληρώθηκαν, χωρίς να γνωρίζω αν αυτή θα είναι και η τελική τους μορφή. Φινάλε με διασκευή, Johnny Cash και Hurt, αγαπημένο κομμάτι του Small Hours Society (και πολλών από μας να φανταστώ), ωραία εκτέλεση και ότι ποιο όμορφο για καληνύχτισμα. Μπράβο παιδιά, καλή συνέχεια, όρεξη να έχετε και να γράφετε όμορφες μουσικές. Εγώ/εμείς έχουμε αρκετή όρεξη να τις ακούσουμε.
  • Songia

    Greg Dulli

    Twilight Singers

    Greg Dulli

    Twilight Singers

    Mark Lanegan

    Mark Lanegan

    Jeff Klein

    Jeff Klein

    Jeff Klein

    22:00 περίπου και ο Jeff Klein ανεβαίνει στην σκηνή. Την αμαρτία μου θα την πω, δεν είχα ακούσει κάτι από τις δουλειές του και δεν ήξερα τι να περιμένω. Ο εμφανισιακά λίγο Get Cape, Wear Cape, Fly και λίγο Robert Smith με παρέα μία ηλεκτροακουστική κιθάρα και δύο πεταλιέρες ωσάν την κεφάλα μου ήταν αρκετά καλός. Λούπα στην λούπα έδινε τον ρυθμό και δημιουργούσε από το μηδέν πολύ όμορφα και λιτά τραγουδάκια. Ευχάριστα πέρασαν τα τριάντα λεπτά με την ιδιαίτερη φωνή του Klein και τις πολύ καλές μελωδίες του. 22:30 με 23:05 μια χωρίς λόγο καθυστέρηση να βγουν οι Twilight αφού δεν είχαν να ξεστήσουν μιας και ο προαναφερθείσας δεν είχε μπάντα. Τέλος πάντων το προσπερνάω αυτό. Ο Dulli και η παρέα του χιμάνε στην σκηνή και δίνουν αυτό ακριβώς που περίμενα και κάτι παραπάνω. Σαφώς περισσότερο ορεξάτοι σε σχέση με την πρώτη φορά που τους είδα πριν δύο χρόνια (αν δεν κάνω λάθος) στο Vilka στην Σαλόνικα. Μέχρι της 00:20 όλα πήγαιναν καλά, βγάζανε μια δυναμική και έναν όγκο απίστευτο, η πριν λίγα λεπτά εμφάνιση του Lanegan ενθουσίασε το κοινό αλλά κάπου εκεί κάτι στραβώνει και ο Dulli τα βροντάει και την κοπανάει. Ο Johnny αρχίζει να μαζεύει κιθάρες και καλώδια και το κοινό τα παίζει. Φωνάξτε για να βγει λέει κάποιος και μια κοπελιά ανεβαίνει στο stage αρπάζει το μικρόφωνο και αρχίζει να φωνάζει come back, come back! Εκεί που όλοι νομίζαμε ότι αυτό ήταν, τα όργανα ξαναβγαίνουν, ο Dulli κάθεται στο πιάνο και λέει ‘’δεν σας άκουσα να φωνάζετε’’, και με ένα ‘’what a fuck!’’ ξεκινά το γλέντι. 01:00, ο Dulli λέει ‘’καληνύχτα, ευχαριστώ’’ και την κοπανάει. Τέλος!



  • Δύο μεγάλες προσωπικότητες, δύο σημαντικές φωνές, δύο σπουδαίοι μουσικοί. Συνεργάστηκαν στο παρελθόν, συνεργάζονται στο παρόν, και σίγουρα κάτι θα μας ετοιμάζουν για το μέλλον. Φοβεροί στις συναυλίες τους, είχα την τύχη να τους θαυμάσω στην Σαλόνικα και τους δύο αλλά όχι μαζί. Η σημερινή εμφάνισή τους είναι απο αυτές που δεν χάνονται με τίποτα. Εγώ θα είμαι εκεί σίγουρα!

  • Cinematic Orchestra

    The Prefabricated Quartet

    Ημέρα 3η: Αυτό το live δεν γινόταν να το χάσω. Όχι σάββατο στο gagarin αλλά δευτέρα στο principal. Δυστυχώς χάνω τους συμπαθέστατους berg sans nipple και βλέπω τους καλούτσικους Prefabricated (Έλληνες). Αν και παίξανε λίγο οι cinematic δεν με άφησαν παραπονεμένο. To σκηνικό τραπεζάκια, ξυροκάρπια και τα σχετικά ήταν λίγο ξενερουά αλλά η απροσδόκητα (για μένα τουλάχιστον) μεγάλη προσέλευση του κόσμου (σχεδόν φίσκα το principal) έδωσε άλλο τόνο στην βραδιά. Οι νέοι cinematic απο ότι φαίνεται θα έχουν αρκετά φωνητικά στο επερχόμενο άλμπουμ (θα κυκλοφορήσει μέσα στο 07').





  • Ημέρα 2η
    : Το live της Μόνικα στο residents είναι γεγονός. Με όλα αυτά που έχω ακούσει και διαβάσει περιμένω κάτι εξαίσιο. Ανάμεσα στην βαβούρα που επικρατούσε στο μαγαζί (δύο άτομα απο τα αριστερά μου προσπαθούσαν να λύσουν τα σεξουαλικά τους, μια παρέα παραπέρα συζητούσε για αυτά που είχε ψωνίσει το πρωί απο την τσιμισκή και δύο κοπελίτσες μπροστά μου αναρωτιούνταν ποια είναι η κοπέλα που τραγουδάει) μου έμεινε στο μυαλό η πραγματικά εντυπωσιακή φωνή της Μόνικα. Δεν νομίζω οτι είναι το next big thing ούτε η μελλοντική εκπρόσωπος της χώρας μας στα ξένα. Σίγουρα έχει μία ιδιαίτερη φωνή αλλά το μουσικό μέρος ήταν κάτι το συνηθισμένο, το προβλέψιμο. Δεν αμφιβάλω οτι μπορεί να κάνει κάτι παραπάνω στο σημείο της σύνθεσης και αυτό θα περιμένω στο μέλλον.


  • Ημέρα 1η: πάρτυ του Κώστα (2L8) στην άνω πόλη. Πολλοί φίλοι τριγύρω, πολλοί σερραίοι, άγνωστες φάτσες. Γνωριμία με δύο φανατικούς ακροατές των δΓιαμαντιών και αδέλφια μπλογκεράδες zpi και tertuliano. Ευχάριστη συνάντηση με έναν από τους πλέον μουσικά ενημερωμένους μπλόγκερ αλλά και ψυχή του καλύτερου ραδιοφωνικού σταθμού ετούτη την στιγμή στο πανελλήνιο, Μιχάλη Ε.

    Υ.Γ Κώστα και Βάσω καλορίζικο το νέο σπιτικό σας.
  • Damien Rice - "9" - 2006 (Warner Bros)

    Εντάξει ο Ντάμιεν δεν είναι ούτε Τζέισον Μολίνα ούτε Πάλλ Τζένκινς. Παρόλα αυτά έχει κάτι που εμένα προσωπικά δεν μπορεί να με αφήσει αδιάφορο. Είναι λίγο αυτή η καψούρα και ο πόνος ταυτόχρονα που βγάζει στα τραγούδια του, τα χωσίματα στην/στις γκόμενες που και που καθώς και οι μελαγχολικές του κραυγές. Όσες αλήθειες έλεγε το Κλόζερ άλλες τόσες λένε και τα τραγούδια του Ντάμιεν. Φυσικά είναι ο καημένος κάτι σαν τα μπλόκμπάστερ του σινεμά και οι φίλοι του ανεξάρτητου τον θάβουν λιγάκι αλλά εγώ δεν θα το κάνω. Το ''9'' δεν είναι σίγουρα το ''Ο'' του 2003. Ίσως να βιάστηκε λίγο, ίσως δεν είχε και την τρελή έμπνευση, δεν ξέρω. Τον δίσκο κρατάνε στο ύψος του τέσσερα ίσως πέντε πολύ ωραία τραγούδια και σίγουρα ένα απο αυτά είναι το ''Me,My Yoke''.


  • Oh comely
    I will be with you when you lose your breath
    Chasing the only meaningful memory you thought you had left
    With some pretty bright and bubbly terrible scene
    That was doing her thing on your chest
    But oh comely
    It isn't as pretty as you'd like to guess
    In your memory you're drunk on your awe to me
    It doesn't mean anything at all
    Oh comely
    All of your friends are all letting you blow
    Bristling and ugly
    Bursting with fruits falling out from the holes
    Of some pretty bright and bubbly friend
    You could need to say comforting things in your ear
    But oh comely
    There isn't such one friend that you could find here
    Standing next to me
    He's only my enemy
    I'll crush him with everything I own
    Say what you want to say
    Hang for your hollow ways
    Moving your mouth to pull out all your miracles aimed for me

    Your father made fetuses
    With flesh licking ladies
    While you and your mother
    Were asleep in the trailer park
    Thunderous sparks from the dark of the stadiums
    The music and medicine you needed for comforting
    So make all your fat fleshy fingers to moving
    And pluck all your silly strings
    And bend all your notes for me
    Soft silly music is meaningful magical
    The movements were beautiful
    All in your ovaries
    All of them milking with green fleshy flowers
    While powerful pistons were sugary sweet machines
    Smelling of semen all under the garden
    Was all you were needing when you still believed in me
    Say what your want to say
    Hang for your hollow ways
    Moving your mouth to pull out all your miracles aimed for me

    And I know they buried her body with others
    Her sister and mother and 500 families
    And will she remember me 50 years later
    I wished I could save her in some sort of time machine
    Know all your enemies
    We know who our enemies are

    Goldaline my dear
    We will fold and freeze together
    Far away from here
    There is sun and spring and green forever
    But now we move to feel
    For ourselves inside some stranger's stomach
    Place your body here
    Let your skin begin to blend itself with mine

    Ρισπέκτ στον κύριο Μάνγκουμ
  • Sketchie - Rain By High Lantern - 2004 (Lumenessence)

    Δεν θυμάμαι πως ακρβώς έπεσε αυτό το δισκάκι στα χέρια μου αλλά ευλογημένη η στιγμή εκείνη. Δύο χρόνια πέρασαν και τα τραγούδια του Sketchie(ένα παληκάρι 20 χρονών τότε έκανε αυτόν τον υπέροχο δίσκο ολομόναχος) μου ακούγονται ακόμη φρέσκα. Κιθαριστικά Post στοιχεία με ηλεκτρονικό υπόβαθρο και μελωδίες που σου καρφώνονται στο κεφάλι. Δεν έχω ακούσει κάτι νεότερο απο την πλευρά του και αυτό με ανησυχεί κάπως αλλά ας ελπίσουμε κάπου μέσα στο 07' να κάνει το μπάμ.
  • Όσοι χάσατε την πρώτη βραδιά και τώρα το έχετε μετανιώσει σας δίνεται άλλη μία ευκαιρία. Η δεύτερη μέρα του non_linear_views είναι αύριο και σας συνιστώ να πάτε χωρίς να το πολυσκεφτείτε. Αξιόλογες προσπάθειες από έλληνες καλλιτέχνες με περισσό ταλέντο.

    Είσοδος δωρεάν
  • Ambient, Electronica, Jazz, αυτοσχεδιασμός, πάρτο όπως θέλεις. Οι C.O είναι στην μουσική ότι ο David Lynch στο σινεμά κατά την άποψη μου. Δεν σου προσφέρουν τίποτα έτοιμο στο πιάτο σου, και το παραμικρό δείγμα δουλειάς τους είναι προσεγμένο, στημένο καλά, και έχει την δύναμη να σου προκαλέσει το ενδιαφέρον και να σε βάλει σε σκέψεις. Το live στο Gagarin μπορεί να είναι λιγάκι κουραστικό μιας και τέτοιου είδους συγκροτήματα θα ηταν καλύτερα να τα βλέπαμε σε θέατρα (όπως στο θέατρο Χόρν είδαμε τους Current 93) αλλά σίγουρα θα αξίζει τον κόπο και την ορθοστασία!

    Cinematic Orchestra - Man With A Movie Camera - 2003 (Ninja Tune)

    Cinematic Orchestra - Every Day - 2002 (Ninja Tune)

    Cinematic Orchestra - "Remixes 1998 - 2000" - 2000 (Ninja Tune)

    Cinematic Orchestra - "Motion" - 1999 (Ninja Tune)
  • Και να 'μαι πάλι εδώ, δύο μήνες αφού έχω κάνει την αίτηση για dsl και αυτό δεν λέει να φανεί. Μετά απο άπειρες επισκέψεις στον οτε και άπειρα λεπτά στο τηλέφωνο, με τεχνικούς, με άσχετους, με αδιάφορους καταλήξαμε σήμερα στο ένα και μοναδικό συμπέρασμα: ''ΓΙΑ ΟΛΑ ΦΤΑΙΕΙ Ο ΕΡΓΟΛΑΒΟΣ''! Σήμερα ηταν η μέρα που μου είπε ο τεχνικός να τον ξαναπάρω τηλέφωνο να δεί αν μπορεί να γίνει κάτι με την γραμμη μου (μάλλον χρόνο για να ετοιμάσει την δικαιολογία έψαχνε) και βάλω επιτέλους το ρημάδι το dsl. Μου λέει λοιπόν ο κύριος σήμερα ότι στην περιοχή μου δεν υπάρχει καθόλου δίκτυο του οτε και αν κοιτάξω προσεχτικά στις κολώνες θα δώ οτι υπάρχουν κατι κουτιά(μηχανάκια που κάνουν την μία γραμμή καμιά εικοσαρία και δίνουν νούμερα στον κόσμο) και δεν έχει το κάθε σπίτι την δική του γραμμή. Οπότε το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να περιμένω να γίνει επέκταση του δικτύου. Του λέω οτι τον Σεπτέμβρη μου είπε οτι σε δύο μήνες θα είχε ολοκληρωθεί η επέκταση και όλα θα ήταν καλά, και σήμερα μου λέει : ναι αλλά τελικά ο εργολάβος που ανέλαβε το έργο "χάθηκε''(που χάθηκε βρε παιδιά; να βάλουμε καμιά εκπομπή να ψάξει να τον βρεί) και δεν ξεκίνησε τις εργασίες. Δηλαδή του λέω σε κάνα χρόνο και βλέπουμε; Ε δεν ξέρω μου λέει, μπορεί να έρθει αύριο και να ξεκινήσει τη δουλειά. Και αναρωτιέμαι τώρα εγώ, ένας εργολάβος κάνει οτι θέλει; ξεκινά και σταματά την δουλειά όποτε του καπνίσει; Απ' οτι ξέρω σε ένα διαγωνισμό για την ανάδειξη εργολάβου μπαίνει κάποιο χρονοδιάγραμμα, υπάρχουν κάποιες ρήτρες, κάποιες υποχρεώσεις να παραδίδεται κομμάτι κομμάτι του έργου σε κάποια διαστήματα και πολλά άλλα. Εδώ πέρα τι γίνεται; Γιατί κανείς δεν ξέρει τίποτα; Και σε τόσο ευαίσθητο κομμάτι όπως είναι οι επικοινωνίες; ΑΙΣΧΟΣ! Και την ίδια στιγμή εκπρόσωπος τύπου του οτέ βγαίνει και διατυμπανίζει οτι μέχρι τέλη Νοεμβρίου το dsl θα είναι διαθέσιμο στο 90% του πληθυσμού. Φαντάζομαι οτι το 10% θα αναφέρεται σε περιοχές απομαρκυσμένες, ορεινές και όχι μία περιοχή 25 χιλιόμετρα απο την Αθήνα όπως είναι το Μαρκόπουλο. Μάλλον στην χώρα μας το έτος 2006 το dsl είναι είδος πολυτελείας!

    Υ.Γ Αν κάποιος γνωρίζει τίποτα για δορυφορικό η ασύρματο dsl παρακαλώ ας αφήσει κάποιο μήνυμα.

  • Δεύτερο λάιβ για τα φετινά γιούργια και αυτή την φορά κατάφερα να παραβρεθώ, ευτυχώς. Δεν έχω κάποιο δίσκο του σπάι, η μόνη μου επαφή με την μουσική του ήταν μέσω μαϊσπεις. Γι' αυτό τον λόγο το λάιβ ηταν για μένα μια ευχάριστη έκπληξη. Ένας χαμηλών τόνων καλλιτέχνης, καθισμένος σε μιά καρέκλα, με ένα λάπτοπ μπροστά του και ένα μίκτη, έκανε πράγματα μαγικά. Παλιά και νέα τραγούδια ακούστηκαν στην χθεσινή βραδιά(νομίζω πως είμαι φαν των παλιότερων, κάπως περισσότερο δυνατών κομματιών) και σίγουρα κέρδισαν το ενδιαφέρον όσων τίμησαν το γεγονός. Αργές μελωδίες, μπλιμπλίκια, τριτοκοσμικοί θόρυβοι, βιολιά, σάμπλς, βιντεοπροβολές, από όλα είχε ο μπαξές. Και όλα αυτά στον χώρο του βάινηλ μάικροστορ, όπου ολόγυρα έβλεπες εξώφυλα αγαπημένων δίσκων και αφίσες ξεχωριστών συγκροτημάτων.

  • Αυτό το συγκρότημα το αγάπησα, το λάτρεψα, το θαύμασα σε λάιβ, το μίσησα, το παράτησα και τον τελευταίο χρόνο αρχίζω και πάλι να χάνομαι στις μελωδίες του. Με το φετινό Mr Beast κάνουν την διαφορά και μας δίνουν ένα άλμπουμ αν όχι καλύτερο τότε ισάξιο του μεγαλοπρεπέστατου Young Team. Μικρά, ωμά κομμάτια κατά κύριο λόγο που χωρίς να πολυλογούν σε χτυπούν με την μία στα μηλίγγια. Θανατερές κιθάρες, ιδιοφυή ρίφ και οι Mogwai ξαναγεννιούνται. Σαν να μην έφτανε αυτό μας σερβίρουν και ένα θεσπέσιο σάουντρακ. O λόγος για το Zidane, un portrait du 21e siècle, το βιογραφικό αυτού του τεράστιου ποδοσφαιριστή. Διαφορετικό απο το άλμπουμ, σε περισσότερο ήρεμες στιγμές, με βασανιστικές και αργές συνθέσεις. Αν δεν είναι αυτό καμ μπάκ τότε ποιο είναι;