• ‘’Όσα δεν λεν οι στίχοι, τα λεν οι νότες μοναχές’’












    Έτσι ξαφνικά κύλησε ο Ιαπωνικός βούρκος στο υπόγειο του An και μας παρέσυρε όλους στο διάβα του. Κανείς δεν περίμενε να θρηνήσουμε τόσα θύματα (τουλάχιστον εγώ δεν το περίμενα) αλλά το An ήταν ασφυκτικά γεμάτο από τους φίλους του post rock. Μπορεί να μην παίξανε πολύ, γύρω στην μιάμιση ώρα νομίζω, αλλά δεν ήταν αυτό που σου έμενε. Αυτό που σου έμενε ήταν πως όσο παρωχημένος και προβλέψιμος έχει γίνει ο ήχος του είδους πάντα θα έχει κάτι που θα σε σπρώχνει να κουνηθείς από την θέση σου και να χτυπηθείς στον κιθαριστικό οργασμό. Όσοι έχετε ακούσει τους δίσκους των Mono καταλαβαίνετε τι παρακολουθήσαμε, τα λόγια είναι περιττά.

    2 σχόλια → ‘’Όσα δεν λεν οι στίχοι, τα λεν οι νότες μοναχές’’

    1. πέμπτη βράδυ και με γιορτή! εγώ περίμενα να είμαστε εμείς και η λάμπα.. έφτασα κανα τέταρτο αφού είχαν ξεκινήσει, οπότε λογικά έκοψα το τελευταίο εισιτήριο. ο αριθμός του εισιτηρίου 229!

      ΥΓ είχες και καλή θέση αν κρίνω από τις φωτό

    2. Κοίτα και γω καθυστερημένα έφτασα, είχε ξεκινήσει το πρώτο κομμάτι, αλλά δεν υπήρχε περιπτώση να μην χωθώ στην πρώτη σειρά. Ευχάριστη έκπληξη η προσέλευση του κοινού. Εγώ έκοψα το νούμερο 212, κοντά ήμασταν, χεχε!