• Η αρχή με το ElectroMozart vs PunkBeethoven ήταν άκρως ενδιαφέρουσα και ελπιδοφόρα, η συνέχεια με το Almost Celebrities είναι ακριβώς όπως την περίμενα. Ένα σχεδόν τετράλεπτο γρονθοκόπημα με πανέμορφα φωνητικά, ηλεκτρονικές μαχαιριές και killer drums. Δεν μπορώ να το μοιραστώ ακόμη μαζί σας διότι η dial up δεν ευνοεί τέτοιες δουλειές αλλά υπόσχομαι να το ανεβάσω μόλις γυρίσω Αθήνα. Ως τότε επισκεφτείτε το myspace τους και απολαύστε το. Α και μην ξεχνιόμαστε, το VOLUME στο τέρμα!!!

    Υ.Γ Λέτε να μείνουν αρκετό καιρό χωρίς εταιρεία, χμμ, κάτι μου λέει πως όχι. Ανοίχτε τα αυτιά σας!

    UPDATE : Το Almost Celebrities όπως το υποσχέθηκα. Καλούς χορούς!
  • Πάσα από Stereotype, τα τραγούδια που μου έρχονται σήμερα είναι τα παρακάτω, αύριο θα μπορούσαν να είναι κάποια άλλα.


    Songs Ohia - Axxess & Ace (1999)

    Track 3 ''Love Leaves Its Abusers''



    Telstar Ponies - Voices From The New Music (1997)

    Track 4 ''Shizuka''


    Logh - Every Time A Bell Rings An Angel Gets His Wings (2002)

    Track 9 ''Off The Ground''



    The Black Heart Procession - 1 (2000)

    Track 8 ''Stitched To My Heart''



    Neurosis - A Sun That Never Sets (2001)

    Track 10 ''Stones From The Sky''



    16 Horsepower - Secret South (2000)

    Track 8 ''Splinters''



    Three Mile Pilot - Another Desert Another Sea (2000)

    Track 9 ''City Of Bones''
  • Και μια που τελειώσαμε με το μπλογκοψήφισμα κάναμε μια βουτιά σήμερα πίσω στο 2002 και στο αγαπημένο μας ''Like the Excorcist, But More Breakdancing'' της εκλεκτής μπάντας που ακούει στο εξαίσιο όνομα Murder By Death. Εδώ μπορείτε να ακούσετε ένα από τα καλύτερα τραγούδια του δίσκου.


    Y.Γ Οι φίλοι μας από την Ιντιάνα υπογράψανε πριν λίγο καιρό σε νέα εταιρία, Vagrant Records, και ανακοίνωσαν ότι τον Απρίλιο θα κυκλοφορήσει η νέα τους δουλειά με τίτλο ''Red Of Tooth And Claw''.

    Tracklist :

    1. Comin’ Home
    2. Ball & Chain
    3. Rumbrave
    4. Fuego!
    5. Theme (For Ennio Morricone)
    6. A Second Opinion
    7. Steal Away
    8. Ash
    9. The Black Spot
    10. ’52 Ford
    11. Spring Break 1899
  • Γι' αυτό :

    1. iLiKETRAiNS - Elegies To Lessons Learnt (Beggars Banquet)


    Αλλά και γι' αυτό :

    The Deception (CDS)

    Φυσικά γι' αυτό :


    Spencer Perceval (CDS)

    You could have saved yourself
    I gave you more than one chance

    "I Am Murdered, I Am Murdered" you cried
    Well, well,
    You could have survived

    I will rot, a broken man, in this green and pleasant land
    Your position can't save you now
    (Your position can't save you)
    You were the finger on my trigger
    And the rope around my neck
    As you were as well

    Your position can't save you now
    You could have saved yourself
    I gave you more than one chance
    "I Am Murdered, I Am Murdered" you cried
    Well, well,
    If the truth be told
    It is I that will meet my demise at your hands Mr. Perceval
    I am murdered
    You will hang a guilty man in England's green and pleasant land

    Your position (you were the rope around my neck) can't save you now (you were the finger on my trigger)

    Your position can't save you now (you were the rope around my neck)

    Your position can't save you now
    As the bullet flies, you cannot hide behind
    Your position (you were the rope around my neck) can't save you now (you were the finger on my trigger)

    Your position can't save you now (you were the rope around my neck)

    Your position can't save me now (you were the finger on my trigger)
    Your position can't save me now

    Με λίγα λόγια για όλα αυτά :


    Ο Dave Martin και η παρέα του είναι η μεγαλύτερη αδυναμία μου τα τελευταία δύο χρόνια. Όλα ξεκίνησαν όταν πρωτοάκουσα το Progress Reform (2006), το απόλυτο μελαγχολικό αριστούργημα. Η συνέχεια ήταν άκρως γοητευτική με το πολλά υποσχόμενο Spencer Perceval, ένα κολασμένο σινγκλάκι. Τελειωτικό χτύπημα, προάγγελος του άλμπουμ, το λυσσασμένο The Deception, με το θεσπέσιο βιντεάκι:


    iLiKETRAiNS στην πρώτη θέση για δεύτερη χρονιά. Αν όλα πάνε καλά και το live πραγματοποιηθεί τον Γενάρη, θα είναι το καλύτερο ξεκίνημα του έτους (για μένα φυσικά φυσικά)
  • 2. Efterklang - Parades (Rumraket, The Leaf Label)

    Μας αιφνιδίασαν στην αρχή της χρονιάς με το Under Giants Trees ep. Απαλλαγμένοι απο σχεδόν κάθε ηλεκτρονικό στοιχείο οι Efterklang δημιούργησαν πέντε από τα καλύτερα τραγούδια της χρονιάς. Η μαεστρία στην ενορχήστρωση και στη σύνθεση των τραγουδιών είναι πραγματικά αξιοζήλευτη. Ένα έργο που κάθε κλασικός συνθέτης θα έπρεπε να ζηλεύει. Η συνέχεια με το Parades ήταν το ίδιο αποστομωτική. Έντεκα τραγούδια πλημμυρισμένα με χορωδίες, πιάνο, βιολί, κιθάρα, τρομπόνι και πάει λέγοντας. Αν ήταν λίγο περισσότερο UGΤ και λιγότερο Parades θα βρισκόταν στην πρώτη θέση, αλλά και η δεύτερη μια χαρά είναι.

    Υ.Γ Το artwork της χρονιάς τους ανήκει χωρίς δεύτερη συζήτηση, η αισθητική του ep αλλά και του album είναι άλλο πράμα.
  • 3. 65daysofstatic - The Destruction Of Small Ideas (Monotreme Records)

    Ο ήχος στο Fall of Math του 2004 ηταν σοκαριστικός, ευρυματικός και σίγουρα προοδευτικός. Ένα χρόνο αργότερα με το One Time For All Time οι 65dos τοποθετούνται στις κορυφαίες μπάντες (για μένα τουλάχιστον). Φέτος όσο και αν προσπάθησα να ακούσω το μέλλον της μουσικής σε αυτό το δίσκο, δεν τα κατάφερα. Αντίθετα άκουσα το παρόν και το μέλλον στο Destruction of Small Ideas με μεγάλη ευκολία. Μαστοριά στο χτίσιμο των συνθέσεων, ηλεκτρονικές παρεμβολές, οργισμένα βιολιά, διαολεμένα ντραμς. Φυσικά δεν περιμενα να το δω σε πάνω απο δύο λίστες γιατί βλέπετε ούτε στο Filter γίνανε εξώφυλλο ούτε στο Wire οπότε δεν μας είπε κανείς ότι ο δίσκος αυτός είναι απλά ισοπεδωτικός.
  • 4. Neurosis - Given To The Rising (Neurot Recordings)

    Υπάρχουν από το 1985 και όμως ακούγονται τόσο φρέσκοι σε κάθε τους δίσκο. Προσεγμένες κινήσεις, γνήσιοι μέχρι εκεί που δεν παίρνει. Η εξέλιξη τους είναι τρομερή, αν αναλογιστεί κανείς ότι το Pain Of Mind (ο πρώτος τους δίσκος το 1987) ήταν ένα καθαρά hardcore punk άλμπουμ και σήμερα παίζουν αυτό που παίζουν τελικά (post metal, progressive metal, experimental). Από το The Word As Law βάζουν περισσότερο πειραματισμό στα κομμάτια τους και δημιουργούν τραγούδια παιάνες (βλέπε Blisters, Souls at Zero, Aeon, Under the Surface). Στο A Sun That Never Sets κάνουν την υπέρβαση και κυκλοφορούν ένα δίσκο όνειρο (τον καλύτερο ίσως της καριέρας τους). Ρίχνουν την ένταση αλλά η έμπνευση πολλαπλασιάζεται επί χίλια. Δεν μπορώ να διαλέξω κομμάτια από τον δίσκο αυτό, όλα είναι αριστουργήματα (το ίδιο και το ομώνυμο dvd). Το Given To The Rising είναι μια μίξη των άλμπουμ που μας έχουν χαρίσει μέχρι και σήμερα. Ήρεμα μελωδικά σημεία, επιθετικές εκρήξεις και φωνητικά κόλαση. Οι Neurosis είναι μόνοι τους ένα παρακλάδι τους ακραίου ήχου, έχουν επηρεάσει χιλιάδες μπάντες και θα συνεχίσουν να επηρεάζουν.
  • A Storm Of Light - And We Wept the Black Ocean Within (Neurot Recordings)

    Το κόλλημα μου με την Neurot Recordings σας το έχω εξομολογηθεί; Όχι; Κακώς, πολύ κακώς. Ε ναι λοιπόν, την λατρεύω αυτή την εταιρία, την αισθητική της, τη μουσική που προωθεί, τον τρόπο που το κάνει. Άλλο ένα project μέλους των Neurosis παίρνει σάρκα και οστά, A Storm Of Light το όνομα της μπάντας με τον Josh Gaham να ασχολείται με τα πλήκτρα, τις κιθάρες και τα φωνητικά. Εξαιρετικό το δείγμα στη σελίδα τους στο myspace, περιμένουμε περισσότερα. Το άλμπουμ θα κυκλοφορήσει τον επερχόμενο Απρίλιο.

  • Strange Fruit


    U Turn (lili)
  • 5. Spoon - Ga Ga Ga Ga Ga (Merge Records)

    Ο δίσκος σωτηρία για την φετινή χρονιά. Με έβγαλε πολλές φορές από την δύσκολη θέση, ιδιαίτερα τις αγχωτικές στιγμές στην δουλειά. Περιττό να πω ότι τον έχω ακούσει αμέτρητες φορές. Κάπου διάβασα την έκφραση μελαγχολικά αισιόδοξες συνθέσεις, ε λοιπόν αυτός ο δίσκος είναι γεμάτος με αισιόδοξα μελαγχολικά κομμάτια. Δεν ξέρω αν λειτουργεί με τον ίδιο τρόπο και στους υπόλοιπους πάντως εμένα μου φτιάχνει την διάθεση, κάθε φορά που τον ακούω. Κρίμα που ανακάλυψα τους Spoon στο τελευταίο τους άλμπουμ, πιστεύω πως θα με είχαν λυτρώσει και στο παρελθόν. Κάλλιο αργά παρά ποτέ θα μου πεις!

    Υ.Γ mouxlaloulouda ευχαριστώ για την επιμονή που έδειξες στο να με πείσεις να ακούσω ξανά αυτό το άλμπουμ, το άξιζε και με το παραπάνω.

    Υ.Γ2 μην δείξεις την ίδια επιμονή για το in rainbows, άκουσα σήμερα και το δεύτερο cd, απλά δεν μου λέει τίποτα, δυστυχώς!
  • Σήμερα στο Kinky Kong Victory Collapse + 24hours

    BE THERE!!!
  • 6 . Your Hand In Mine - Every Night Dreams (OST)

    Δεν θα ένιωθα καλά με τον εαυτό μου εάν δεν ψήφιζα αυτό το αριστούργημα στα καλύτερα της χρονιάς. Πριν λίγες μέρες επανακυκλοφόρησε οπότε θα φτάσει στα χέρια μου και στη φυσική του μορφή (επιτέλους). Όταν τους είδα να ανοίγουν την συναυλία του Max Ricther στο Gagarin κατάλαβα ότι ο Γιώργος και ο Μάνος aka Your Hand In Mine είχαν κάτι το ξεχωριστό. Το Ep τους το άκουγα στο αμάξι για κάνα μήνα καθημερινά, αλλά αυτό το OST ήταν το τελειωτικό χτύπημα, δεν το χορταίνω. Μουσική άκρως συναισθηματική, μερικές στιγμές απόκομση και τρομαχτική αλλά πάντα έξυπνη και απολαυστική. Παιχνίδια με μελόντικα, μαντολίνο, σύνθια, πιάνο και χίλια δυο άλλα. Ονειρικό!
  • Hermano - Into The Exam Room (Suburban Records)

    Garcia ζεις εσύ μας οδηγείς. Τόσο πορωτικό stoner είχα να ακούσω από την εποχή του Sky Valley. Well Done Hermano!

  • Μπορεί να περάσανε από χίλια κύματα αλλά αν έχεις θέληση και υπομονή τελικά τα καταφέρνεις. Ο υπέροχος δίσκος των gravitysays_i επιτέλους βρίσκεται στα ράφια των δισκοπωλείων μέσω της εταιρίας Σείριος. Το demo από την μέρα που μου το δώσανε το έλιωσα κανονικά. Υπέροχα κομμάτια, όμορφες συνθέσεις, καταπληκτικές φωνές. Μόλις το δεις τσάκωσέ το, αξίζει!

    Εδώ μπορείς να διαβάσεις μερικά πράγματα που εξομολογήθηκαν στο Tranzistor.gr και εδώ να διαβάσεις ένα σαχλό review για το demo.
  • 7. The National - Boxer (Beggars Banquet)

    Από μόνη της η φωνή του Matt Berninger μπορεί να σε συνεπάρει. Ο βαρύτονος Matt λοιπόν έχει την δύναμη να σε αρπάξει από το σβέρκο και να σε κοπανίσει στο τοίχο χωρίς καλά καλά να το καταλάβεις. Σκοτάδι, μελαγχολία, μπόλικο αλκοόλ και το volume κάπου πάνω από τη μέση. Οι The National σας προσκαλούνε στο ρινγκ τους και όποιος αντέξει!
  • 8. Jens Lekman - Nights Falls Over Kortedala (Secretly Canadian)

    Αγάπη, συναίσθημα, ρομαντισμός. Ο συνομήλικος Σουηδός με την ιδιαίτερη φωνή του και τις ξεχωριστές συνθέσεις του δημιουργεί ένα άκρα ερωτικό περιβάλλον. Ανεβείτε στο Pop όχημα του Jens Lekman και καλό ταξίδι.
  • 9. The Prefabricated Quartet - Side The Sail (Run Devil Run)

    Εγώ για Σαββατοκύριακο στην Θεσσαλονίκη είχα βρεθεί και μια και παίζανε οι Cinematic Orchestra είπα να πάω να τους τιμήσω. Την συναυλία ανοίγανε οι The Prefabricated Quartet, ήξερα μόνο το όνομα αλλά δεν είχα ακούσει τίποτα μέχρι εκείνη την μέρα. Σοκ και δέος το support λοιπόν, τα παιδιά είναι γεννημένοι μουσικοί. Την άλλη μέρα έτρεξα στο λωτό και αγόρασα αυτό το κομψοτέχνημα.
  • 10. Okkervil River - The Stage Names (Jagjaguwar)

    Αγαπημένη μπάντα από τα παλιά οι Okkervil River. Το πρώτο πράγμα που με είχε τραβήξει πάνω τους ήταν τα εξώφυλλα των δίσκων τους, μετά χάθηκα στις indiefolikικες τους μελωδίες. Στενοχωρήθηκα όταν ακυρώθηκε η εμφάνιση τους στη Αθήνα αλλά που θα πάει...
  • 11. Menomena - Friend And Foe (Barsuk)

    Και αν στο προηγούμενο άλμπουμ γινόταν χαμός εδώ τότε γίνεται πανζουρλισμός. Μουσικός οργασμός, μόνο αυτό μπορώ να πω. Οι Menomena ζωγραφίζουν με τον ποιο όμορφο τρόπο σ' αυτό το δισκάκι. Tο ''the pelican'' δεν ξερώ πραγματικά πόσες φορές το άκουσα.
  • 12. The Besnard Lakes Are The Dark Horse (Jagjaguwar)

    Σαράντα πέντε ονειρικά λεπτά. Βιολιά, και άλλα βιολιά, ντραμς, και άλλα ντραμς, φωνές, και άλλες φωνές, και άλλες φωνές, φλάουτα, σαξοφωνα, χορωδίες. Χαμός! The Besnard who?
  • 13. Olvis - Bravado (Resonant)

    Είπαμε κάτι έχει το νερό, ο αέρας, το περιβάλλον στη Ισλανδία. Βρέχει έμπνευση και ταλέντο βρε παιδί μου. Φυσικά ο Orlygur Thor Orlygsson δεν κρατούσε ομπρέλα την κατάλληλη μέρα. Το Bravado έχει το πακέτο, είναι λίγο ambient, είναι λίγο indie, είναι λίγο electronica, είναι λίγο απ' όλα. Σούπερ!
  • 14. Closer - Closer (EMI)

    Εάν ήταν από την Αγγλία και εάν κάνανε τρία εξώφυλλα στο NME τώρα όλοι θα μιλούσαν για έναν από τους δίσκους της χρονιάς. Δυστυχώς είναι από την Ελλάδα και το μόνο που άκουγα ήταν ''ε σαν το in the market δεν είναι''. Στα παπάρια μας, δίσκος με 13 σινγλάκια είναι μεγαλείο για μένα. Closer και ξερώ ψωμί!
  • 15. Interpol - Our Love To Admire (Capitol)

    Ο Zeugolator αφιερώνει την δισκάρα των Interpol σε όλους του μαλάκες που θάψανε το Our Love To Admire αλλά τρέξανε σαν πουτάνες στο Βερολίνο για να τους δουν live και να μας παινεύονται, σαν δεν ντρεπόμαστε λέω εγώ!
  • 16. Blonde Redhead - 23 (4AD)

    Άλλη μεγάλη αδυναμία είναι όμως και η Kazu. Μετά το live στην Υδρόγειο την ερωτεύτηκα (παράφορα θα έλεγα). Μαζί με τα δίδυμα κάνανε πάλι τα γνωστά τους και μας παρουσίασαν 10 υπέροχα κομμάτια. Τι κι αν δεν είναι Misery, ποιος νοιάζεται, για τους Blonde Redhead μιλάμε.
  • 17. Glös - Harmonium (Lovitt Records)

    Τους Denali τους λάτρευα, δεν υπήρχε περίπτωση λοιπόν η Maura Davis να ηγείται μπάντας και να μην με κερδίσει. Η σαγηνευτική της φωνή σε συνδυασμό με τις μελωδίες του αδερφού της και του ξεκάρφωτου καθιστούν τους Glös στις αδυναμίες της χρονιάς.
  • Ο Zeugolator στις 21 του Μήνα την κοπανάει για βόρεια Ελλάδα, θα διακοπάρει στο χωριό του και επειδή η dsl εκεί είναι είδος πολυτελείας λέει να συντομεύει με τα αγαπημένα του άλμπουμ και να τα ανεβάσει λίγο γρηγορότερα. Θα πιάσει και την υπόλοιπη παρέα η οποία έχει φτάσει κιόλας στο νούμερο 8 αν δεν κάνω λάθος.


    18. Of Montreal - Hissing Fauna, Are You The Destroyer? (Polyvinyl)


    Κρίμα που ακυρώθηκε το live των Of Montreal, αυτές οι απεργίες βρε παιδί μου δες τι μας κάνανε. Χάσαμε την ευκαιρία να ακούσουμε αυτό το indie pop διαμαντάκι ζωντανά.











  • Έτσι ξαφνικά κύλησε ο Ιαπωνικός βούρκος στο υπόγειο του An και μας παρέσυρε όλους στο διάβα του. Κανείς δεν περίμενε να θρηνήσουμε τόσα θύματα (τουλάχιστον εγώ δεν το περίμενα) αλλά το An ήταν ασφυκτικά γεμάτο από τους φίλους του post rock. Μπορεί να μην παίξανε πολύ, γύρω στην μιάμιση ώρα νομίζω, αλλά δεν ήταν αυτό που σου έμενε. Αυτό που σου έμενε ήταν πως όσο παρωχημένος και προβλέψιμος έχει γίνει ο ήχος του είδους πάντα θα έχει κάτι που θα σε σπρώχνει να κουνηθείς από την θέση σου και να χτυπηθείς στον κιθαριστικό οργασμό. Όσοι έχετε ακούσει τους δίσκους των Mono καταλαβαίνετε τι παρακολουθήσαμε, τα λόγια είναι περιττά.
  • 19. Air Formation - Daylight Storms (Claircords,Club AC30)

    Ονειρικές μελωδίες, μελαγχολικό περιβάλλον, κιθαριστικά τερτίπια ή αν το προτιμάτε όπως το γράφουν στα περιοδικά, αγνό shoegaze. Οι Air Formation είναι μάστορες σε αυτό που κάνουν και εδώ φαίνεται ξεκάθαρα.
  • 20. The Sraw Bear Band - From The Sea To The Stars (Hobby-Horse)

    ''A Blend Of Curious Sounds'', αυτό λένε στο Myspace τους οι Άγγλοι και έχουν απόλυτο δίκιο. Μόνο αυτό είναι αρκετό, λιώστε το!
  • 21. Minsk - The Ritual Fires Of Abandonment (Relapse Records,At A Loss Recordings)

    Ιδού τα καλύτερα παιδιά των Neurosis. Οι Minsk με αυτό το άλμπουμ κάνουν σκόνη κάθε προσπάθεια των Isis και των άλλων συγκενικών συγκροτημάτων και παραδίδουν μαθήματα εφευρετικότητας και έμπνευσης. Εύγε!
  • 22. Beirut - The Flying Club Cup (Ba Da Bing,4AD)

    Νομίζω πως αν ο δίσκος ηταν progressive rock τότε μόνο θα λέγανε όλοι ότι ο Zach Condon έκανε κάτι αξιόλογο. Δηλαδή τι περιμένανε ότι θα εβγαζε μετά το Gulak Orkestar πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω. Το δισκάκι γαμεί και ας είναι στο κλασικό στιλάκι του Condon, αυτό μας άρεσε εξαρχής αυτό μας αρέσει και τώρα, και όχι το καλύτερο στοιχείο του άλμπουμ δεν είναι η συμμετοχή του Owen Pallett.
  • 23. Sigmatropic - Dark Outside (Hitch Hyke,Tongue Master)


    Μπορεί να μην ήμουν ποτέ φανατικός οπαδός των Sigmatropic αλλά φέτος τους βγάζω το καπέλο. Ιδιαίτερες μελωδίες, ξεχωριστές ερμηνείες και ανεπάντεχες συνεργασίες.

  • 24. AaRON - Artificial Animals Riding On Neverland (Discograph)

    Μπορεί το cd που πήραμε πριν μερικές μέρες να λέει επάνω 2006 αλλά εμείς δεν θα του δώσουμε και τόσο μεγάλη σημασία. Στις περισσότερες χώρες κυκλοφόρησε φέτος και μιας και έπεσε στα αυτιά μας πριν λίγο καιρό και μας συμφέρει μπαίνει στην λίστα μας. Στο myspace οι AaRON, o Olivier και ο Simone δηλαδή, λένε ότι παίζουν alternative, νομίζω ότι είναι κάτι παραπάνω από αυτό, τα 13 κομμάτια έχουν μια απίστευτη δυναμική και σε κερδίζουν από το πρώτο κιόλας άκουσμα. Χαρισματικό!

  • 25. Klima - Klima (Peacefrog)

    Την είδα πρώτη φορά από κοντά στο live των Piano Magic στο Bios. Σοκαρίστικα! Απίστευτη ομορφιά και μια φωνή νεράδιας (μάλλον). Το κορίτσι με τα γαλανά μάτια (Angele David Guillou) φορά την μάσκα των Klima και κυκλοφορεί ένα γλυκύτατο electropop δισκάκι.
  • 26. Aereogramme - My Heart Has A Wish That You Would Not Go (Chemikal Underground)

    Το κύκνειο άσμα των σκωτσέζων είναι γεγονός. Εννιά χρόνια από την δημιουργία τους ως μπάντα μας φιλοδώρησαν με τον τελευταίο τους δίσκο, για πάντα. Ένα άλμπουμ έκπληξη, που νομίζω δεν περίμενε κανείς. Οι Aereogramme ξεχνάνε το παλιό τους ύφος, την συνεργασία τους με τους Isis στο In The Fishtank 14, ρίχνουν τις κιθάρες, την post metal αδυναμία τους και βγάζουν ένα δίσκο βουτηγμένο στο βούρκο. Ήπιες μελωδίες, καταπληκτικές συνθέσεις και απίστευτη τραγουδιστική απόδοση από τον Craig B. Δεν ξέρω τι θα κάνουν από εδώ και πέρα αλλά Craig να ξέρεις ότι i still believe in you!

  • 27. Logh - North (Bad Taste Records)

    Σιγά μην βγάζανε δίσκο οι Logh και δεν ηταν μέσα στις μπάντες που χιλιοακούσαμε! Ότι και να ηταν μουσικά ο δίσκος η φωνή του Mattias θα τα διόρθωνε όλα. Μπορεί να μην είναι ''Every Time A Bell Rings An Angel Get His Wings'', μπορεί να μην είναι ''The Raging Sun'' αλλά δεν παύει να είναι ένας pure Logh δίσκος.
  • 28. Thurston Moore - Trees Outside The Academy (Ecstatic Peace)

    My Name Is Moore, Thurston Moore. Λίγους μήνες πριν το κλείσιμο του χρόνου σκάει αυτό το μικρό διαμαντάκι. Ο Thurston ξέρει να παίζει κιθάρα και ξέρει να γράφει φοβερές μελωδίες.Ένας alternative δίσκος που τα έχει όλα. Χαλαρωτικές συνθέσεις με ακουστική κιθάρα, χαωτικά riffακια, τη Samara Lubelski στο βιολί και έναν καταπληκτικό Thurston στα φωνητικά.