• Παρά τρίχα 2008

    21. The Last Shadow Puppets - The Age Of The Understatement (Domino)

    Δεν χρειάζονται συστάσεις.

    22. Detektivbyran - Wermland (Danarkia)

    Sigur Ros και Efterklang μαζί, μόλις έπεσε από την εικοσάδα.

    23. Bon Iver - For Emma Forever Ago (4AD)

    Ένας μεγάλος τροβαδούρος γεννιέται.

    24. Portishead - Third (Island Records)

    Ακούστηκαν και γράφτηκαν τόσα πολλά γι' αυτόν τον δίσκο, η δική μου άποψη είναι κάπου εκεί στην μέση.

    25. Mogwai - The Hawk Is Howling (PIAS)

    Δεν θα τους ξαναγυρίσω την πλάτη μου ποτέ.

    26. Monika - Avatar (Archangel Music)

    Παρατρίχα βγήκε και αυτή.

    27. Gnarls Barkley - The Odd Couple (Atlantic)

    Μέχρι πριν λίγες μέρες ήταν μέσα στην εικοσάδα, ελπίζω να μην το μετανιώσω που τους έβγαλα.

    28. CALLmeKAT - Fall Dawn (Pixiebooth)

    Ήρθε την τελευταία στιγμή και παραλίγω να φέρει τα πάνω κάτω.

    29. Woven Hand - Ten Stones (Sounds Familyre)

    Ο μαύρος κήρυκας δεν υπήρχε περίπτωση να λείπει από εδώ.

    30. Max Richter - 24 Postcards In Full Colour (Fat Cat)

    Αν τα τραγούδια δεν ήταν φτιαγμένα για ringtones και είχαμε ολοκληρωμένες συνθέσεις αυτός ο δίσκος θα πήγαινε πολύ, μα πάρα πολύ ψηλά.

    31. The Gutter Twins - Saturnalia (Sub Pop)

    Δεν θα περιμέναμε τίποτα λιγότερο από μια τέτοια συνεργασία.

    32. Declan De Barra - A Fire To Scare The Sun (Rogue Goat)

    Μια τέτοια φωνή δεν πρέπει να λείπει από τις λίστες.

    33. Wild Beasts - Limbo Panto (Domino)

    Το φαλτσέτο του Hayden ή το αγαπάς ή το αντιπαθείς, δοκίμασε και αποφάσισε.

    34. Peter Broderick - Float (Type)

    Όσοι δεν τον ξέρετε σίγουρα χάνετε.

    35. Gregor Samsa - Rest (The Kora Records)

    Η μαγεία των Gregor Samsa είναι αξεπέραστη.

    36. Nick Cave and The Bad Seeds - Dig Lazarus Dig (Anti)

    Ένας άνθρωπος ο οποίος δεν λέει να βγάλει κακό δίσκο.

    37. Acetate Zero - Civilize The Satanists (Arbouse)

    Το καλά κρυμένο μυστικό της Γαλλίας.

    38. Colour Revolt - Plunder, Beg, And Curse (Fat Possum Records)

    Από τους καλύτερους κιθαριστικούς δίσκους της χρονιάς.

    39. Palodine - Garden of Deceit (Glitterhouse)

    Το Seattle αντεπιτίθεται.

    40. Mount Eerie - Lost Wisdom (Southern Records)

    Ότι κυκλοφόρησε φέτος έμπαινε άνετα στην λίστα με τα καλύτερα.

    41. Amenra - Mass IIII (HYPERTENSION records)

    Ο καλύτερος post metal δίσκος της χρονιάς.

    42. Death Cab For Cutie - Narrow Stairs (Atlantic)

    To ''i will possess your heart'' σαν σινγκλάκι έλεγε ότι βρήκαμε τον δίσκο της χρονιάς, η συνέχεια όμως δεν ήταν το ίδιο ενδιαφερουσα.

    43. Hercules & Love Affair - S.T (EMI)

    Δεν μπορεί όλον αύτον τον χαμό να τον προκάλεσε μόνο ο Antony, σίγουρα έχουν ακόμη πολλά να μας πουν.

    44. Boris - Smile (Hydra Head)

    Δεν ξέρω πως τα καταφέρνουν τούτοι εδώ οι ιάπωνες, αλλά κάθε δίσκος τους έχει το δικό του ξεχωριστό ενδιαφέρον.

    45. God Is An Astronaut - S.T (Revive Records)

    Η επιστροφή των Ιρλανδών είναι οδοστρωτήρας.

    46. Winter Gloves - About a Girl (Paper Bag Records)

    Ελπίζω κάποια στιγμή να κάνουν το μεγάλο μπαμ.

    47. Cult Of Luna - Eternal Kingdom (Earache Records)

    Ο δεύτερος καλύτερος post metal δίσκος της χρονιάς

    48. Absent Without Leave - Postcards From Nowhere (Distant Noise Records)

    Η καλύτερη δουλειά του Γιώργου μέχρι σήμερα.

    49. M83 - Saturday Youth (Mute)

    Η disco πλευρά του gonzalez anthony.

    50. Grouper - Dragging a Dead Deer Up a Hill (Type)

    H Liz Harris κάνει το θαύμα της για τρίτη φορά, ένας dream pop δίσκος βουτηγμένος στις μελαγχολικές μελωδίες.

    51. Bodies Of Water - A Certain Feeling (Secretly Canadian)

    Ο δεύτερος δίσκος των Bodies Of Water έχει απίστευτο ρυθμό, φοβερά φωνητικά και ακούγεται μονορούφι.

    52. Our Broken Garden - When Your Blackening Shows (Bella Union)

    Η φωνή της anna brønsted θα σου πάρει τα μυαλά.

    53. Bersarin Quartett - S.T (Lidar)

    Ένα μαγευτικό ντεμπούτο, κινηματογραφική μουσική στα καλύτερα της.

    54. Okkervil River - The Stand Ins (Jagjaguwar)

    Το δεύτερο μισό του ''the stage names'' δεν είναι κακό αλλά δεν είναι το ίδιο εντυπωσιακό

    55. O' Death - Broken Hymns, Limbs, and Skin (City Slang)

    Η παρανοική τους Country σενεχίζει να μας μαγεύει και εδω, στον δεύτερο δίσκο τους. Περιμένουμε με ανυπομονησία το split με τους Murder By Death.

    EP's 2008

    1. Her Name Is Calla - The Heritage
    2. Crystal Antlers - S.T
    3. Piano Magic - Dark Horses
    4. The Radio Dept. - Freddie And The Trojan Horse
    5. Kyte - S.T
    6. Kingsbury - Lie To Me
    7. iLiKETRAiNS - The Christmas Tree Ship
    8. Under Byen - Sawtooth
    9. Dreamtiger - S.T
    10. Olafur Arnalds - Variations Of Static






  • Περισσότερο υλικό εδώ

    Τελικά οι iLiKETRAiNS δεν είναι οι νέοι Puressence ούτε οι νέοι Madrugada. Η προσέλευση του κόσμου την Κυριακή στο Gagarin το απέδειξε αυτό περίτρανα, περιττό να πω ότι δεν με χάλασε καθόλου. Περίπου τετρακόσια άτομα πρέπει να συγκεντρώθηκαν στην στάση για να δούνε τα τρένα να περνούν, και να τα παρασέρνουν όλα στο διάβα τους. Οι iLiKETRAiNS είχαν περισσότερη αυτοπεποίθηση αυτή την φορά, όπως είπαν και οι ίδιοι τον Ιανουάριο δεν ξέρανε αν θα μας άρεσε η εμφάνιση τους, αλλά τώρα, σε αυτή την δεύτερη παρουσία τους μέσα στον ίδιο χρόνο, ξέρανε ότι ήρθαν όσοι γουστάρανε αυτό που είδαν στις αρχές του έτους, και μας αποζημίωσαν γι' αυτό. Νεύρο, ξεσπάσματα, μελαγχολία, μελωδία, επικοινωνία, ήταν όλα μπροστά μας και απογείωσαν το σετ. Τα τραγούδια ένα και ένα, (ακούστηκαν και τρία νέα, από τον επερχόμενο δίσκο) από το Progress-Reform και από το Elegies To Lessons Learnt, το χριστουγεννιάτικο ep δεν τιμήθηκε, και καλύτερα αν θέλετε την άποψή μου. Οι μελαγχολικές τους νότες και η καταθλιπτική φωνή του Dave μας βύθισαν στον μουσικό τους βούρκο, μας ταξιδεψαν, μας τσίτωσαν και τελικά μας εξάγνισαν. Δεν θα πρέπει να λησμονήσουμε και τους Electric Litany, οι οποίοι ξεκίνησαν την βραδιά. Ο Alexandros ή Αλέκος, όπως τον φώναζαν μερικοί φίλοι του φαντάζομαι από κάτω, και τα δύο αγγλάκια που τον συνόδευαν ήταν από τα πιο ταιριαστά support που έχω δει. Στο ύφος των iLiKETRAiNS, με περισσότερο μυσταγωγικό στοιχείο στις συνθέσεις τους, και τον Αλέξανδρο σχεδόν να ψέλνει, μας μαγνήτισαν και άνοιξαν τον δρόμο για μια υπέροχη βραδιά. Σας ευχαριστούμε και τους δύο, ήσασταν υπέροχοι!


    New Song (Κακός ο ήχος αλλά παίρνεις μια ιδέα)
  • Και καθώς προχωράω στους φακέλους της τελευταίας εσοδείας όλο και σκοντάφτω πάνω σε όμορφα πράγματα. Τι έχουμε εδώ το λοιπόν; Καλοσυνάτη electronica ντυμένη με λεπτεπίλεπτα alternative στοιχεία + μια θεϊκή φωνή από την Laura Donnelly. Το ''clutter'' , το ντεμπούτο τους δηλαδή, κυκλοφόρησε στις αρχές της χρονιάς και λίγο πριν καιρό οι Laki Mera σπρώξανε στο itunes και νέο ep, ''the diet of worms''. Αυτοί οι Σκωτσέζοι αξίζουν μιας κάποιας προσοχής.


    Laki Mera - She's a day later (audio)
  • HitchcockGoHome! are back with a new album! "You cannot be serious" has just been released, yet again by Drunk Dog records. 50 minutes of escape, where you will find the band's trademark part-time banjo, male-female vocal harmonics, electric guitars with bows, happily rolled into 9 songs of (deceptive) harmony and (slight) chaos.
    Κρίμα που η ανασκόπηση γίνεται τον Νοέμβριο. Τώρα πρέπει μάλλον να ξαναγράψω την λίστα γιατί τους Γάλλους τους ανακάλυψα μόλις σήμερα. Το ''You Cannot Be Serious'' είναι το δεύτερο άλμπουμ τους και είναι θεσπέσιο.

  • Νέο τραγούδι από τους Last Harbour, τους οποίους θα συναντήσουμε στα 20 καλύτερα της χρονιάς.
  • Ο Patrick Zimmer είναι οι Finn. Δεν έχω και πολλά να γράψω για τον σημερινό μας καλεσμένο. Κυκλοφορεί την μουσική του από το 2003, είναι ένας ιδιαίτερος τραγουδιστής τύπου Jónsi Birgisson, για τον λόγο αυτό θα σας φέρει στο μυαλό ολίγο από Sigur Ros, πριν λίγο καιρό βγήκε στην αγορά το ''The Best Low-Priced Heartbreakers You Can Own'', το οποίο δεν αξίζει απλά να ακούσετε αλλά και να αγοράσετε. Μελαγχολική post pop; Λες;


    "TRUNCHEON SOUND"


    "DEW"

  • Following Aereogramme's much lamented dissolution in 2007, their reputation as one of Glasgow's most pioneering bands has, if anything, grown in stature. It's often the case that you only miss the water when the well runs dry and certainly with Aereogramme, the barren prospect of no more albums or blistering live shows is a hard one to endure. Over the course of three EPs and three albums, Aereogramme enhanced Chemikal Underground's catalogue immeasurably, bringing power and poignancy in equal measure: swelling your heart as they pulverised your eardrums.

    We had often looked back regretfully at never releasing 'Sleep And Release' or 'My Heart Has A Wish That You Would Not Go' on vinyl - a regret which, when allied to the unavailability on vinyl of their Fukd ID and Livers And Lungs EPs, plagued us to such an extent that action simply had

    So what have we got then? Well, the most ambitious and downright blue ribbon release that Chemikal Underground has ever produced, that's what:

    • The Glam Cripple EP (Fukd ID #1)
    • White Paw EP
    • Livers And Lungs EP
    • A Story In White LP
    • Sleep And Release 2LP
    • My Heart Has A Wish That You Would Not Go 2LP
    • Exclusive introduction by journalist Hardeep Phull
    • Liner notes and personal reflections on Aereogramme's career by bassist, Campbell McNeil

    'Livers And Lungs', 'Sleep And Release' and 'My Heart Has A Wish...' have never been available on vinyl and 'Glam Cripple' has been sold out on vinyl for quite some time so this box-set provides a unique opportunity to own all of Aereogramme's complete EP and LP output whilst on Chemikal Underground. Campbell's notes are funny, poignant and fascinatingly honest, elevating this box-set to something more akin to an historical document than a collector's curiosity.

    An eight-piece vinyl box-set then, with an accompanying twelve page, 12" booklet, it's a genuinely amazing collection of Aereogramme's chemikal material and it is STRICTLY limited to 1,000 copies. This has been a real labour of love for both Aereogramme and Chemikal Underground and we couldn't be more proud of how it's turned out. We'd like to take the opportunity of thanking Mr Aidan Moffat for his invaluable design skills on the artwork and, more importantly, we'd like to thank everyone who buys it: a first for the label; a fitting tribute to an exceptional band and a magnificent addition to anyone's record collection. to be taken. Dispensing entirely with any half measures, we got together with the band and discussed the viability of a comprehensive, uber-dunting box-set - an Aereogramme Anthology on vinyl to all intents and purposes - and an enthusiastic agreement came swiftly over a brace of fine bourbons.
  • Είναι τρελή μορφή ο Dead Western aka Troy Mighty. Με τα μούσια του και το ιδιαίτερο παρουσιαστικό του σου κάνει λίγο για τρόφιμο ψυχιατρείου. Το Soften Your Screams Into Sings, η πρώτη του δουλειά, είναι εξαίσιο χωρίς να είναι τίποτα εντυπωσιακό. Απλές folk συνθέσεις, λιγοστά όργανα, βαριά φωνή, μελαγχολικό περιβάλλον. Η συσκευασία του Lp είναι άψογη και κάνει μόνο 17 $.


  • Πολύ φοβάμαι ότι θα ξεχάσω κάποιες υπέροχες δουλειές που κυκλοφόρησαν στις αρχές του έτους τώρα στην ανασκόπηση. Κάπως έτσι θα ξεχνούσα και τα τρελοκομεία από την Καλιφόρνια. Η δεύτερη δουλειά τους είναι υπέροχη, δεν νομίζω να γλιτώσει από την λίστα με τα καλύτερα. Τον προηγούμενο μήνα έβγαλαν στην φόρα πέντε νέα τραγούδια σε digital μορφή μόνο. Το ep αυτό το λοιπόν δεν έχει καμιά σχέση με το άλμπουμ που κυκλοφόρησαν μέσα στην ίδια χρονιά. Φέρνει λίγο προς την παρθενική τους δουλειά, κοκορίζει δηλαδή αρκετά, αλλά και πάλι έχει μια ωριμότητα που δύσκολα συναντάς σε μουσικούς λίγο μετά τα είκοσι τους. Psych folk στα καλύτερα του.


    Seminal Paws
  • Δεκαοχτάχρονος νεανίας, με περισσή την όρεξη για μουσική και με εμφανές ταλέντο. Έχει κυκλοφορήσει μέχρι στιγμής τρία άλμπουμ και δύο ep μόνος του ενώ ο φετινός του δίσκος Young Fridays βγαίνει κανονικά από εταιρία. Lo fi pop, dream pop, κάτι με pop τέλος πάντων. Τον λένε Ryan Schmale aka That Ghost και το μέλλον του ανήκει.


    Open Windows

  • Move your slender fingers,
    help me play this song.
    Spend another night inside this rented mansion.
    I love you now,
    I know that doesn't matter.
    I love you now,
    I know that doesn't matter.

    Kissing me full of beer, tequila, weed and candy.
    Walking down the boardwalk,
    act like we were married.
    You always made it easy,
    then I'd want you more.
    You always kept it easy,
    then I'd want you more.

    Too smart for your own good,
    too sweet, too logical.
    Statistics round your head,
    tried to teach me about baseball.
    My favourite was the part when they make it home.
    I like it when they steal, and when they make it home.

    You left us with a sorrow too unreal to help.
    Heard the birds sound broadcasts speakers at the Phoenix hotel.
    All your friends are standing, crying, on the sidewalk.
    All your boyfriends, they were standing crying on the sidewalk.

    Breezy, I feel dizzy.
    Can you help me up?
    It's crowded at the backdoor,
    how we getting to the burbs?
    I'd like to help you find it if there's something better.
    Yeah, I'll try and help you find it if there's something better.

    Move your slender fingers,
    help me play this song.
    Spend another night inside this practice mansion.
    I love you now,
    I know that's all that matters.
    I love you now
    and I know that's all that matters.


  • photo by sedatsuna

    Με αφορμή το πρωτόγνωρο κύμα απεργιών πείνας από τους κρατούμενους στις Ελληνικές φυλακές αλλά και την εγκληματική αποσιώπησή του από τα κυρίαρχα ΜΜΕ, για τη Δημοκρατία και την προάσπιση των βασικών ανθρώπινων δικαιωμάτων, καλούνται όλοι όσοι διατηρούν μπλογκς, διαδικτυακά φόρα και όχι μόνο να δημοσιεύσουν ταυτόχρονα και συντονισμένα σήμερα 20 Νοεμβρίου 2008, ημέρα Πέμπτη, το κείμενο ''όχι στο όνομα μας'' και όλους τους χρήστες του διαδικτύου να το υπογράψουν.
    Την 21η Νοεμβρίου το κείμενο αυτό θα σταλεί σε όλα τα μέλη του κοινοβουλίου και σε όσο το δυνατόν περισσότερους φορείς μέσων μαζικής ενημέρωσης με την προτροπή της αναδημοσίευσής του. Το κείμενο προς αποστολή θα φέρει τους υπερσυνδέσμους (URL) από όλες τις ιστοσελίδες, που το υιοθέτησαν.
  • Η Kat πέραν του ότι είναι ψιλοθεά γράφει και ωραία μουσική. Μας συστήνεται ως CALLmeKat, και φέτος έκανε τα πρώτα της βήματα στην δισκογραφία. Στις αρχές του καλοκαιριού κυκλοφόρησε το ''I'm In A Polaroid, Where Are You?'' Ep, ένα σύνολο μινιμαλιστικής pop, γεμάτο με laptop, keyboards και vinyl birds όπως αναφέρει η ίδια. Εμένα μου έφερε λίγο από Beth Gibbons σε ορισμένα σημεία να πω την αλήθεια. Το ''Fall Down'', ο πρώτος της ολοκληρωμένος δίσκος, βγήκε πριν λίγες μέρες, ακόμη τον ψάχνω...



    'Bug In A Web' live
  • Οι Buttless Chap γιορτάζουν φέτος τα δέκατα γενέθλια τους με την κυκλοφορία του έβδομου τους άλμπουμ. Εγώ τους έμαθα μέσα από το Cartography, το τελευταίο τους πόνημα δηλαδή. Όπως έχω ξαναπεί, ποτέ δεν είναι αργά. Indie rock με αρκετά στοιχεία από americana και έναν βαρύτονο Dave Gowans να σου φέρνει στο μυαλό National, Tindersticks και χίλια δυο άλλα πράγματα. Το broken transit, broken soil είναι τραγουδάρα.


    The Buttless Chaps - "Complications May Arise" Live in Toronto

  • Οι Exposed By Observers ετοιμάζονται για μεγάλα πράγματα. Λίγο πριν την κυκλοφορία του ντεμπούτου τους Ep, ανέβασαν στο Μyspace ένα μικρό τιζεράκι απο το in my skin, τραγουδάρα. Σε λίγο καιρό τελειώνουν από το στούντιο, ετοιμαστείτε!
  • Αν σας αρέσει ο θόρυβος μην το χάσετε.........
  • Ότι την Κυριακή, στις 23 του Μήνα, την περιμένω πως και πως το ξέρετε αρκετοί. Οι iLiKETRAiNS είναι για τους δικούς μου λόγους το μεγάλο μου κόλλημα. Για το νέο τους instrumental διαμάντι δεν λέω τίποτα, να το ακούσετε, να το αγοράσετε στην συναυλία. Πέρα όμως από την ανυπομονησία να τους ξαναδώ ζωντανά, έχω και άλλο τώρα να με τρώει. Άκουσα σήμερα τους Electric Litany, το support τους στο Gagarin. Ηγέτης και τραγουδιστής τους είναι ο Alexandros Miaris, Έλληνας από ότι καταλαβαίνετε. Δεν έχουν δίσκο ακόμη αλλά τα τραγούδια στο myspace τους είναι θάνατος. Dive into melancholy...

  • Μετά από ένα μικρό κενό, αρκετά απρόοπτα και μια μικρή γεύση από το 49ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης (όπου γίνεται της τρελής, σφαγή για τα εισιτήρια) μεταφερόμαστε, μιας και έπιασαν και τα κρύα, στον Καναδά. Εκεί συναντάμε το κουαρτέτο (ξέρω την έχετε σιχαθεί την λέξη) που ακούει στο πανέμορφο όνομα Brasstronaut. Η παρέα μας κυκλοφόρησε πριν δύο μήνες το πρώτο της Ep σε digital μορφή στην Unfamiliar Records. Στο Old World Lies ep δεν ξέρω αν βρείτε στοιχεία soul/jazz, όπως περιγράφουν οι ίδιοι οι Brasstronaut τον ήχο τους, αλλά σίγουρα θα βρείτε τέσσερα αξιόλογα τραγούδια.


    Requiem For A Scene - Brasstronaut

  • Η Εντίτ, εργάτρια του Στρατού της Σωτηρίας, βρίσκεται στο νεκροκρέβατό της επιθυμώντας διακαώς να δει για τελευταία φορά τον Ντέιβιντ Χολμς, τον οποίο δεν έπαψε ποτέ να προσπαθεί να εξιλεώσει. Ο Χολμς βρίσκεται σ’ένα νεκροταφείο και τα πίνει μαζί με άλλους δύο, εξιστορώντας το θρύλο που θέλει τον τελευταίο άνθρωπο που πεθαίνει την παραμονή της Πρωτοχρονιάς να περνάει την επόμενη χρονιά οδηγώντας την άμαξα-φάντασμα που χρησιμοποιεί ο Θάνατος για να μεταφέρει τις ψυχές. Ο Χολμς γελά με το θρύλο–ακριβώς όπως γελάει και με κάθε σύσταση που του έχει γίνει στη γεμάτη εκούσια αμαρτία ζωή του– όμως όταν καταρρέει και πεθαίνει ακριβώς πριν τα μεσάνυχτα, έρχεται αντιμέτωπος με μια κρίση κι ένα καθήκον που δε μπορεί ν’ αποφύγει ή να σαρκάσει...

    Την Τρίτη 18/11 η ταινία προβάλλεται με ζωντανή μουσική από τους Good Luck Mr. Gorsky & Eventless plot.

  • Τελικά βρήκαν χρόνο ανάμεσα στην προώθηση του ντεμπούτου τους και των live εμφανίσεων και κράτησαν την υπόσχεσή τους. Νέο site και νέο Ep από τους αγαπημένους μου πλέον Kingsbury. Στην νέα τους σελίδα μπορείτε να κατεβάσετε όλες τις δουλειές τους δωρεάν. Λίγα λόγια για το Lie To Me Ep από τους ίδιους :

    "Lie To Me" exploits the more atmospheric elements of what Kingsbury does. With six songs, it still clocks in around thirty minutes. The songs share a strong emphasis on subtlety and dynamics, but remain incredibly gripping. The record is rich with layered compositions and Reed's voice sounds more comfortable than ever. Instrumental tracks like "Ocarina Mountaintop" and "Armada" were born out of sonic manipulations and stream of conscious recording, while songs like "Holy War" and the title track were crafted in the studio completely live. As a whole, "Lie To Me" delivers on Kingsbury's strength; music that is uncomfortably gorgeous and beautifully unnerving.

    The EP will be released for free on the band's recently rebuilt website, kingsburymusic.net, this November and will have an official release early next year on Post-Records.

  • Η Ισλανδία δεν είναι μόνο μελαγχολία και Post Rock. Μπορείς εύκολα να το καταλάβεις αν ακούσεις το How To Make Friends των Fm Belfast. Ένας χαρούμενος electro pop δίσκος που αν και αρχικά δεν μου πολυάρεσε τελικά τον συμπάθησα.



    FM BELFAST - Underwear






  • Περισσότερο υλικό εδώ

    Όταν το setlist ξεκινάει με το αγαπημένο σου τραγούδι (Saint Marie) ξέρεις ότι όλα θα πάνε κατευχήν. Οι Piano Magic δεν έχουν πλήκτρα πλέον (ή τουλάχιστον δεν έχουν προς το παρόν) ,όποτε το live είχε δύο κιθάρες, μπάσο, τύμπανα και την ΘΕΑ Angèle David-Guillou. Το pop στοιχείο έλλειπε παντελώς και οι Piano Magic είχαν όρεξη να ροκάρουν, και αυτό έκανα. Παίξανε όλο το νέο ep (Dark Horses, το οποίο παρεπιπτώντος είναι φανταστικό) και στάθηκαν στις καλύτερες στιγμές τους από τα παλιά άλμπουμ. Οι εκτελέσεις φυσικά ήταν αρκετά διαφορετικές με τις κιθάρες να έχουν τον πρώτο λόγο. Ο Glen Johnson έχει γίνει πλέον ο αγαπημένος μου performer. Εκφραστικός σε κάθε του λέξη, ξέρει να βγάζει το συναίσθημα σε κάθε νότα που παίζει και σε κάθε στίχο που τραγουδά, φιλικός, με χιούμορ και πάντα κεφάτος. Το An ήταν γεμάτο αλλά όχι ασφυκτικά γεμάτο και οι Piano Magic ήταν καλύτεροι από κάθε άλλη φορά, οπότε μπορούμε να μιλάμε για ένα ιδανικό live.
  • Έπρεπε να το είχα μυριστεί από το εξώφυλλο. Διάβασα για δέκα instrumental/ambient συνθέσεις αλλά δεν περίμενα κάτι τέτοιο. Ο νέος δίσκος των Black Rebel Motorcycle Club δεν κυκλοφορεί από κάποια δισκογραφική αλλά από την Abstract Dragon ένα label που δημιούργησαν οι BRMC για αυτή την κυκλοφορία και ποιος ξέρει τι άλλο. Ο δίσκος πλησιάζει τα όρια του noise κατά περιπτώσεις ενώ στην καλύτερη μπορεί να χαρακτηριστεί abstract (κάτι ξέρανε για το πρώτο συνθετικό του label). Υπάρχουν και κάποια στρωτά σημεία αλλά αυτά είναι ελάχιστα. A Twisted effort by BRMC...

  • Το ντεμπούτο των Winter Gloves κυκλοφορεί εδώ και κάνα δίμηνο χωρίς να έχει κερδίσει τα φώτα της δημοσιότητας. Αν ρωτάτε εμένα κακώς. Οι Καναδοί φίλοι μας έχουν δημιουργήσει ένα άλμπουμ γεμάτο με indie pop διαμαντάκια. Ρυθμικό και μελωδικό, επιθετικό εκεί που χρειάζεται και με όμορφα φωνητικά. Το About A Girl έχει όλα τα προσόντα για να κατακτήσει το κοινό εκεί έξω.



    Winter Gloves - Party People @ The Opera House / Toronto
  • Πραγματικά αυτό που έγινε την Πέμπτη με τον κόσμο δε μπορώ ούτε εγώ η ίδια να το χωνέψω. Ήταν αδιανόητο. Κανείς δε περίμενε τόσο πολύ κόσμο και όταν μου είπαν για την ουρά έξω φρίκαρα γαιτί δε μπορύσα να κάνω τίποτα. Αυτοί που έπρεπε μάλλον δε φέρθηκαν και πολύ σωστά.
    Κάποιος μου πρότεινε να βγώ έξω να παίξω στην αυλή. Ίσως έπρεπε να το είχα κάνει.
    Τι να πώ.. Και πάλι χίλια συγνώμη για την ταλαιπωρία. Υπόσχομαι οτι θα έρθω και πάλι σύντομα Θεσσαλονίκη και τα πράγματα θα συντονιστούν πιο σωστά.

    Επίσης, γκάφα νούμερο 2, κατά τη διάρκεια της συναυλίας , στο πλαίσιο διαλόγων με το κοινό, ανέφερα τη συχνότητα ενός ραδιοφωνικού σταθμού. Μακάρι να μπορούσα εκείνη τη στιγμή ν'αναφέρω έναν-έναν όλους τους σταθμούς της Θεσσαλονίκης! Απλά το μυαλό μου εκείνη τη στγμή δε στέλνει και τα πιο κατάλληλα σήματα.. Με συγχωρείτε, πραγματικά, γιατί ξέρω οτι πολλοί σταθμοί υποστηρίζουν τη δουλειά μου και τους ευχαριστώ πάρα πολύ.

    Αυτά.

    Ευχαριστώ όλους όσους ήρθαν, για μενα και τους μουσικούς ήταν μια από τις ωραιότερες εμπειρίες. Θα μπορούσε να ήταν η ωραιότερη αν δεν έκανα αυτά τα λάθη τη Τετάρτη ώστε να θέλω να γράψω αυτό το μήνυμα σήμερα.

    Θα ξαναέρθω και θα μπούμε όλοι μέσα για να περάσουμε ακόμα καλύτερα!

    Σας φιλώ πολύ, Μόνικα
  • Έβαλα να ακούσω το ''skogsbo is the place'' γιατί νόμιζα ότι θα άκουγα αυτούς τους Barr, τελικά πρόκειται για άλλο συγκρότημα. Καθόλου δεν με χάλασε. Οι Barr (2) κατάγονται από την Σουηδία, οπότε καταλαβαίνετε ότι θα ήταν δύσκολο να με απογοητεύσει δίσκος από αυτή την χώρα (εντάξει δεν είμαι και ο Winter Academy, αλλά της έχω και γω μια κάποια συμπάθεια). Η παρέα του βορά το λοιπόν καταπιάνεται με τη ακουστική folk, κυρίως, με ανδρικά και γυναικεία φωνητικά και με ένα μουσικό ύφος που ταιριάζει γάντι στην εποχή που διανύουμε. Ζεστό, οικείο, φιλικό, μελωδικό, είναι μερικές λέξεις με τις οποίες θα χαρακτήριζα το ντεμπούτο των Σουηδών καλλιτεχνών μας.





  • Φοβερό κομμάτι, τώρα και με βίντεο που του πάει γάντι!
    Ten Kens λέμε!!!!


  • Περισσότερο υλικό εδώ

    Θράσος, φρέσκες ιδέες και πολύ όρεξη, αυτά είναι τα στοιχεία για ένα δυνατό άλμπουμ και μια εκκωφαντική εμφάνιση. Ακόμη δεν ξέρω από που με χτύπησε. Τα αυτιά μου σταμάτησαν ν αβουίζουν αργά χθές το απόγευμα. Η καρδιά μου μετά το συνεχόμενο γρονθοκόπημα από το beat μπήκε μόλις σήμερα στην θέση της. Οι πιτσιρικάδες ζωγράφισαν την Δευτέρα το βράδυ, ζωγράφισαν με τα πιο όμορφα χρώματα. Το παιδικό cassette recorder έβγαζε κάτι φωνητικά διαολεμένα, το nintedo παραμόρφωνε τον ήχο και οι κονσόλες παίζανε σε συχνότητες αυστηρώς ακατάλληλες. Ο ρυθμός ήταν απίστευτος, καταιγιστικός, όλα σε σπρώχνανε σε ένα αδιάκοπο χοροπηδητό. Ο Andrew Hung με δυσκολία καθόταν στην θέση του, ενώ ο Benjamin John Power χτυπούσε με μίσος το τύμπανο κατά διαστήματα. Δεν βγήκαν και δεν μας έβγαλαν ούτε μια στιγμή από την τσίτα, παίξανε όλο το Street Horrrsing και φύγανε.



  • Περισσότερο υλικό εδώ

    Είναι αλήθεια ότι εγώ φοβόμουν τους Neon την Κυριακή το βράδυ. Τον τελευταίο καιρό δεν τους παρακολουθούσα ιδιαίτερα αλλά θυμάμαι εκείνη την μέρα που ανέβηκα Θεσσαλονίκη και στην καθιερωμένη μου βόλτα στον Λωτό αγόρασα το Au Theatre Des Sons Imaginaires, ωραία συσκευασία, κυκλοφορία της Poeta, δεν μπορεί είχα πει. Όχι ότι το άλμπουμ ήταν κακό αλλά ήταν κάπως μονότονο, απελπιστικά μονότονο νομίζω και με είχε κουράσει. Και όμως εκείνο το όμορφο βράδυ οι Neon ήταν η αποκάλυψη για μένα. Κινηματογραφικός ήχος όσο δεν παίρνει, σκοτεινές μελωδίες, πένθιμα πλήκτρα, και ένα πριόνι, που έκοβε και έραβε στην κυριολεξία. Ο Γιούσεφ ήταν μοναδικός, όταν έπιανε το πριόνι δεν μπορούσες να ξεκολλήσεις τα μάτια σου και τα αυτιά σου από πάνω του, ανατριχιαστικές και συνάμα γλυκές μελωδίες ξεπηδούσαν από αυτό το άχαρο μέταλλο καθώς το δοξάρι γλιστρούσε πάνω του. Κρίμα που το σετ τους ήταν μικρό. Λίγο πριν της 11 και καθώς στο Kinky Kong ήμασταν δεν ήμασταν 25 άτομα, ο Rafael ανέβηκε στην σκηνή. Δεν ξέρω αν τον ξενέρωσε η απουσία κοινού, δεν ξέρω αν δεν είχε διάθεση, πάντως αυτό το μεγαλείο των μινιμαλιστικών του συνθέσεων, που νιώθεις όταν απολαμβάνεις την μουσική του στο δωμάτιο σου, δεν κατάφερε να μας το μεταδώσει στο live. Δεν ήταν κακός απλά δεν ήταν αυτό που περίμενα. Νομίζω ότι αν τον συνόδευε και ένα έγχορδο επί σκηνής να ήταν κάπως διαφορετικά τα πράγματα.
  • Preorder here







  • Περισσότερο υλικό εδώ

    Εναλλακτικός τίτλος ''οι δύσκολες μέρες του An ξεκίνησαν''

    Εκεί που νομίζεις ότι τα έχεις δει όλα από το instrumental rock. Εκεί που το post rock είναι δύσκολο να σου τραβήξει το ενδιαφέρον τόσο εύκολα όσο παλιά. Έρχεται αυτό το live και φέρνει τα πάνω κάτω. Support οι δικοί μας Absent Without Leave, με τα γνωστά τους ambient παραμύθια. Μας δώσανε ένα τριαντάλεπτο set στο οποίο ξετυλίξανε το μεγαλείο των ταξιδιάρικων συνθέσεων τους και αν και η ζέστη τους δυσκόλεψε αρκετά αποδώσανε τα μέγιστα. Συνέχεια με το ξέφρενο τρίο από την Ιρλανδία. Οι God Is An Astronaut απέδειξαν εχθές ότι το post rock δεν είναι η εύκολη λύση, δεν είναι ένα μουσικό είδος για ''ατάλαντους'' οργανοπαίχτες. Και οι τρεις κεντούσαν, παίζανε τα έντερα τους. Που να σταθώ; στον ντράμερ; Μαγικός, ασταμάτητος, μηχανάκι. Να πάω στον μπασίστα; Έπαιζε σαν να είχε είκοσι δάχτυλα. Να μιλήσω για τον κιθαρίστα-τραγουδιστή-πληκτρά....; Καθηλωτικός. Το σετ ονειρικό, τραγούδια από όλες τους τις δισκογραφικές δουλειές, και από την νεα που πρόκειται να κυκλοφορήσει φέτος μάλλον. o Torsten, ο Niels και ο Lloyd ήρθαν για να τα δώσουν όλα, ήρθαν για να μας ευχαριστήσουν και το κατάφεραν. Ρίξανε τόνους ιδρώτα στο απαράδεκτο An, και αφού μας εξομολογήθηκαν ότι ήταν ο δυσκολότερος χώρος που παίξανε πότε, δώσανε χειραψίες, υποσχέθηκαν να ξαναγυρίσουν και μετά από μιάμιση ώρα μουσικού οργασμού μας αποχαιρέτησαν.

    ''όσα δε λεν οι λέξεις, τα λεν οι νότες μοναχές''