• Θα μπορούσε να είναι ο νέος δίσκος του Duncan Sumpner aka Songs Of Green Pheasant αλλά δεν είναι. Τα επτά τραγούδια του When The Weather Clears αποτελούν ντέμο που έχει μαζέψει ο Sumpner τις χρονιές 06 έως 08. Ντέμο ξε ντέμο μια χαρά είναι. Εδώ τα κατεβάζεις δωρεάν.
  • Πριν καλά καλά περάσει ένας χρόνος από το Lie Down in the Light, ο Will Oldham aka Βοnnie Prince Billy ξαναχτυπά. Η αλήθεια είναι ότι προτιμώ περισσότερο τα folk τραγούδια του Oldham από τα Country του. Από τον προηγούμενο δίσκο τους όμως (κυρίως), ο ίδιος δείχνει μια συμπάθεια προς τις περισσότερο παραδοσιακές αμερικάνικες μελωδίες. Κάπως έτσι και στο Beware. To Country στοιχείο υπερισχύει, χωρίς βέβαια να λείπουν και οι indie πινελιές. Όπως και να έχει ο Oldham είναι μεγάλος τραγουδοποιός, είναι τόσο χαρισματικός singer songwriter που όπως και να ντύσει τους θαυμάσιους στίχους του το αποτέλεσμα πάντα τον δικαιώνει.
  • Οι Wixel μας έρχονται από το Βέλγιο (όπως λέει ο κάγιας εκεί βρίσκεται το μέλλον της μουσικής) και αποτελούνται από τέσσερα άτομα. Μετά από πολλές δυσκολίες (όπως αναφέρουν οι ίδιοι) κατάφεραν τον περασμένο Νοέμβριο να κυκλοφορήσουν τον τρίτο τους δίσκο. Το "Somewhere Between the Sun & the Moon" ήταν αυτό που, περίπου, περιέγραφε ο τίτλος του. Μερικές ζεστές, γλυκές μελωδίες έρχονται σε σύγκρουση με άλλες κρύες, απόμακρες, σκοτεινές. Ο ένας Wixel (συγκεκριμένα ο Wim Maesschalck) έχει ένα σχέδιο για την φετινή χρονιά, θέλει να κυκλοφορήσει ένα δίσκο για κάθε μήνα και να τον κυκλοφορεί σε τόσα αντίτυπα όσες και οι μέρες του συγκεκριμένου μήνα. Ως τώρα τα έχει πάει καλά (αν και το γρήγορο sold out του πρώτου δίσκου-Winter τον οδήγησε σε σκέψεις για άλλες δεκαεννέα κόπιες, ώστε να φτάσει τις πενήντα). Ο ίδιος προειδοποιεί όποιον θέλει να αγοράσει κάποιο cd από το project δώδεκα μήνες πρώτα να ακούσει κάποια δείγματα, γιατί δεν πρόκειται για τίποτα άλλο παρά συνθέσεις αποκλειστικά και μόνο με μια ακουστική κιθάρα. Και όμως αυτό που παρουσιάζει ο Wim σαν τόσο απλό, ακούγεται τόσο όμορφο και ολοκληρωμένο. Μουσική χαλάρωσης, ψυχικής ηρεμίας και ανασυγκρότησης.
  • Τελικά μερικά χιλιόμετρα παραπάνω, ένα ταξιδάκι με το τρένο, η επίσκεψη στην Θεσσαλονίκη το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε τέλος πάντων είχε ως αποτέλεσμα να παρακολουθήσω δύο καλύτερες (ποιοτικά) συναυλίες από τις αντίστοιχες της Αθήνας (και φθηνότερες ε, μην το ξεχνάμε αυτό)

    Tindersticks Live @ Principal 20 Feb 2009

    Η αρχή έγινε την παρασκευή στις 20 Φεβρουαρίου. Άγχος αν θα προλάβω το ξεκίνημα, σίγουρα χάνω το support (κρίμα ρε γαμώτο, τους Prefabricated τους εκτιμώ αφάνταστα) αλλά θα γίνει αγώνας να είμαι εκεί στην πρώτη λέξη που θα βγει από αυτό το λαρύγγι το βαρύ και αβάσταχτο. Εννιά παρά δέκα άφιξη στον ΟΣΕ (Χριστέ μου, πρώτη φορά φτάνει στην ώρα του το τρένο δύο χρόνια που το έχω λιώσει), δέκα και πέντε παρκάρισμα έξω από το Principal. Είσοδος στο λαϊβάδικον και φυσικά χαμός, μαζεμένος χαμός όμως. Επίσκεψη στο πατάρι την ώρα που στην σκηνή βρίσκεται ένας τύπος με κιθάρα. Ω ρε που είναι τα παιδιά μας, τα δικά μας, εδώ από τα βόρια; Μπα, πουθενά οι Prifabricated. Δεν έμαθα ποτέ τι έγινε, πάντως εμένα το εισιτήριό μου δεν γράφει πουθενά το όνομα του κυρίου David Kitt. Συμπαθητικός κύριος, δεν λέω, με μια κιθάρα και το λαπτοπ του, έκανε καλό σαματά, έδειχνε να το ευχαριστιέται, αλλά εγώ θα προτιμούσα τους Prifabricated. Κατευθυνόμαστε προς την σκηνή, άνετα σχετικά, βρίσκουμε τους υπόλοιπους και ετοιμαζόμαστε για το κυρίως μενού. Η είσοδος των Tindersticks έγινε με ένα γαλήνιο, ήρεμο τρόπο, ένας ένας εμφανιζόταν στην σκηνή παίρνοντας την αντίστοιχη θέση του, και τελευταίος ο Stuart Stapples. Από την πρώτη στιγμή που έπιασε το μικρόφωνο μέχρι την τελευταία που το άφησε σε είχε εκεί, καρφωμένο πάνω του, μαγεμένο, ζαλισμένο, υπό την επήρεια αυτής της μεθυστικής φωνής. Δεν είμαι και ο μεγαλύτερος φαν των Tindersticks, ο τελευταίος τους δίσκος με άφησε σχεδόν αδιάφορο, αλλά δεν μπορώ να πω τίποτα για την επιβλητικότητα αυτού του frontman. Αυτό που λέμε ήρεμη δύναμη. Ακούστηκαν τραγούδια παλιά, αγαπημένα, που περιμέναμε, και άλλα που δεν περιμέναμε. Το κύριο μέρος του σετ όμως ήταν από το Hungry Saw, το οποίο ζωντανά μου άρεσε περισσότερο.

    Mogwai Live @ Apothiki 21 Feb 2009

    Χαλαρή και ήρεμη κύλισε το λοιπόν η παρασκευή μας, ξεπιαστήκαμε, γυμνάσαμε τα αυτιά μας, σειρά είχε τώρα ο θόρυβος. Για την ιστορία των Mogwai δεν χρειάζεται να πω τίποτα, για το μουσικό είδος που αυτοί με κάνα δυο άλλους ξεκίνησαν και κάποιοι μουσικογραφιάδες το ονόμασαν post rock δεν χρειάζεται να πω σίγουρα τίποτα, έχει ταλαιπωρηθεί το καημένο εκατοντάδες φορές. Άρα ας περάσουμε στην ουσία, ήταν αποτελεσματικοί οι Mogwai το Σάββατο το βράδυ στην Αποθήκη του Μύλου; Φυσικά και ήταν. Τι και αν έχουν περάσει 12 χρόνια από το δισκογραφικό τους ντεμπούτο, τι και αν τους έχεις ξαναδεί, τι και αν το post rock έχει περάσει στην όχθη του mainstream σχεδόν, μια εμφάνιση του Σκωτσέζων είναι πάντοτε μοναδική. Γιατί μόνοι αυτοί ξέρουν να χειριστούν τόσο περίτεχνα το θόρυβο της κιθάρας, ξέρουν ακριβώς πότε να τοποθετήσουν το ξέσπασμα σε μια ήπια εισαγωγή, ξέρουν την μυστική δόση μελωδίας και εκρηκτικότητας ώστε ένα τραγούδι να σε υπνωτίζει και να σε ξυπνάει ταύτοχρονα. Και αν φάνηκαν κάπως μετρημένοι στο Mogwai Fear Satan, ήρθε στο κλείσιμο το Batcat να μας στείλει στο κρεβάτι με τα αυτιά να βουίζουν.

    Περισσότερες φωτογραφίες εδώ

  • Editor's Pick


    2L8
    He & She, Angry Enough To Keep Loving In the Dark Ages

    © 2008 Inner Ear Records
    “HE & SHE, Angry enough to keep loving in the dark ages” is 2L8’s second release. All the songs in the album jump in a ritualistic way, without the insistence in a specific musical form, that means there is a balance between post-rock and minimalism.

    notes

    “HE & SHE, Angry enough to keep loving in the dark ages” is 2L8’s second release. All the songs in the album jump in a ritualistic way, without the insistence in a specific musical form, that means there is a balance between post-rock and minimalism. The bursts of guitars, the sharp stringed instruments, the gloomy atmosphere and the opera vocals introduce a fanciful and lyrical work. All these elements in combination with the fine-crafted production create an avant-garde piece of music.


    With songs like “Nameless Faces” and the trilogy of “Patience” 2L8 determine in his way the sense of post-rock. The album is the soundtrack of our daily round. It is undemonstrative, dark with sudden flares and moody like its title. “HE & SHE” is an epic adventure which roars and whispers at the same time, in a special edition with amazing packaging and artwork.

    author: Brad at CD Baby

    Attempting to place an album like this in any firm category would ultimately prove to be futile, and finding something to compare it to has become a daunting task as well. So, it goes without saying that this isn't your run-of-the-mill experimental rock record. Here's the breakdown: there's a singer/composer (and I get the vibe he does plenty of other stuff), a guitarist, two drummers, a cellist, a viola player, and a chap handling the double bass. The music they put together with those instruments is, not surprisingly, slightly classical in nature, but by experimenting with tones and composition, they find effective ways to embrace quiet darkness, fill the sound with a palpable nervous energy, and take seemingly standard arrangements and suddenly turn them inside out and upside down. All of this, coupled with the trembling, frantically emotive vocals, adds up to a collection of songs that will not only beg you to listen to them repeatedly, but also to study them carefully.
    Via Cdbaby

    Τελικά όσοι λέγανε ότι η προφορά δεν θα σταθεί εμπόδιο για να αρέσει στο εξωτερικό μάλλον είχαν δίκιο.

  • Ο θεός Adam Glasseye Beckley επιστρέφει μετά από 3 και χρόνια με νέο, θανατερό, τραγούδι. Τι και αν ηχογραφήθηκε πρόχειρα, τι και αν η παραγωγή είναι σκοτεινή και βρωμερή, το Christiana είναι σοκαριστικά απολαυστικό. Φωνάρα, το τσέλο σιγοκλαίει και η κιθάρα σε τρυπάει με μίσος αλλά και συμπόνια ταυτόχρονα. Οι νέοι Reverend Glasseye (Adam Glasseye Beckley Guitar, Vocals - Tim Maher Drum Kit, Vocals - Barbara Arriaga Cello) είναι έτοιμοι για Ευρωπαϊκή περιοδεία και περισσότερο έτοιμοι για νέο δισκογραφικό χτύπημα, αν περιέχει τραγούδια ισάξια του Christiana τότε προβλέπεται σπουδαία δουλειά.

    Reverend Glasseye - Seventeen Lashes

  • Δελτίο Τύπου Flakes : Lick Your Fingers Tour

    Λίγους μήνες μετά την κυκλοφορία του ντεμπούτου τους "Lick your Fingers if you Like It" από την Inner Ear και τη θετικότατη αποδοχή του από τον τύπο και το κοινό,οι Flakes πραγματοποιούν την πρώτη τους μίνι περιοδεία στην Ελλαδα!Με τη συμμετοχή αξιολογων guests της ελληνικής indie σκηνής η εκρηκτική πεντάδα θα εμφανιστεί σε Αθήνα,Θεσσαλονίκη,Πάτρα,Γιάννενα και Σέρρες την τελευταία εβδομάδα του Φεβρουαρίου,παρουσιάζοντας ολόκληρο το ντεμπούτο της αλλά και νεο ακυκλοφόρητο υλικό!

    Μετά το άκρως επιτυχημένο support στους Puressence το Δεκέμβριο και την πρόσφατη εμφάνισή τους στο Churchill College Springball 09 στο Cambridge της Αγγλιας με τους Nine Black Alps, The Culture,The Rileys και Foals,οι Flakes παίρνουν τους Victory Collapse, Exposed by Observers, Le Page, The Place Within, B-Sides, GloryBox και Come Home, ανεβάζουν την ένταση στους ενισχυτές και σας περιμένουν!

    Το πρόγραμμα της περιοδείας αναλυτικά:

    21/2 Πάτρα@Πολιτεία μαζί με B-Sides και The Place Within

    22/2 Αθήνα@Κύτταρο μαζί με Victory Collapse και eXpoSed by oBserVers

    24/2 Γιάννενα@Berserk μαζί με Glory Box

    25/2 Σέρρες@Ottro Bar μαζί με ComeHome

    26/2 Θεσσαλονίκη@New York Live Bar μαζί με Le Page







  • "perhaps a little more orchestral in feel" than its four predecessors. "There's more layers going on and more interplay between the instruments, rather than layering of parts"
    Aaron Turner

    Κυκλοφορεί στις 5 Μαίου.
  • Το τρίο Daniel Bejar, Spencer Krug, Carey Mercer έχει βαλθεί να μας τρελάνει. Frog Eyes, Swan Lake, Destroyer, The New Pornographers και δεν ξέρω γω τι ακόμη. Αυτό και αν είναι υπερπαραγωγικότητα. Τρεις ταλαντούχοι singers songwriters που έχουν πάρει μπροστά και δεν λένε να σταματήσουν, και γιατί να το κάνουν θα μου πεις. Η νέα, δεύτερη δουλειά, του Carey Mercer κάτω από το όνομα Blackout Beach έχει τίτλο Skin of Evil. Ο δίσκος έχει να κάνει με την Donna θαρρώ. Δεν ξέρω ποια είναι αυτή η γκόμενα αλλά ο Mercer έχει φάει μεγάλο σκάλωμα. Spoken words κατά κύριο λόγο, δεύτερα φωνητικά από τις Carolyn Mark και Megan Boddy και μια κιθάρα να οργιάζει. Δεν είναι και το ποιο εύκολο άκουσμα αλλά αφού έχετε είδη λατρέψει το Merriweather and tra la la la pavilion θα σας φανεί παιχνιδάκι.
    'Biloxi, in a grove, cleans out his eyes'

    This is the cleft where she fell
    I found her at the bottom of some small canyon on the floor
    I remember you as cold so I turned the heat to your legs: oh Donna I was so much less than the sun

    she's going to be
    better than she could ever seem

    when she blows her flame man
    It's like she knows you're watching the days turn into flame
    Donna's oh got a right to
    look into glass tubes
    but the prisoner is a like a dock in a bay

    Donna rose
    defiled the flowers
    picked a pink flower
    from the country fields
    and if you love me
    you'll be on fire

    undone country: i'm on a base
    we don't feel disdain

    you didn't mean it when we stayed on fire
    even Dido never stayed on fire
    but Donna cares
    that's why I care back
    there's a hundred roads
    there's a hundred flames
    clean out my eyes
    return her gaze
    (daddy always)
    I see my life is made of rain
  • Ότι οι Yeah Yeah Yeahs σκίζουν και πάνε είναι γνωστό. Ότι η Karen O είναι θεά (εντάξει όχι ως προς την ομορφιά, you know) είναι επίσης γνωστό. Το ότι στις 13 Απριλίου κυκλοφορεί το τρίτο τους άλμπουμ, με τίτλο It's Blitz!, είναι μάλλον και αυτό γνωστό. Το ότι σήμερα διέρρευσε το πρώτο σινγκλάκι, βλέπε zero, με επίσημη κυκλοφορία μια βδομάδα νωρίτερα από τον δίσκο έγινε και αυτό λίγο πολύ γνωστό. Το ότι οι νέοι YYY ακούγονται περισσότερο χορευτικοί το είπα; Για να δούμε τι θα δούμε!
  • Επιτέλους επιστροφή για τους Αμερικανούς From Monument To Masses, γιατί αν εξαιρέσεις το άλμπουμ που κυκλοφόρησαν το 2005 με remixes και δύο μόνο νέα τραγούδια είχαν να εμφανιστούν δισκογραφικά τα τελευταία έξι χρόνια. Τώρα για το ύφος του ''On Little Known Frequencies'' δεν χρειάζεται να πω και πολλά, όποιος ξέρει τους FMTM γνωρίζει πως μιλάμε για ένα experimental συγκρότημα που του αρέσει να αναμιγνύει το post rock με ηλεκτρονικά μπλιμπλίκια και samples με κάτι μονολόγους ξυράφια. Δεν είναι τόσο ωραίο όσο το The Impossible Leap In One Hundred Simple Steps, αλλά αξίζει την προσοχή σας.


    checksum
  • Luke Temple=Here We Go Magic και τούμπαλιν. Μιας και νωρίτερα ανέβασα το πρώτο βίντεο του συγκροτήματος ας πούμε δυο λόγια και γι' αυτή καθ' αυτή την μπάντα. Αποτελεί το νέο εγχείρημα το φολκτρολόγου κύριου Luke Temple. Άλλη μια δισκογραφική προσπάθεια η οποία ηχογραφήθηκε εξολοκλήρου στο σπίτι του. Φαίνεται στην παραγωγή ότι είναι τελείως DIY η όλη φάση. Αλλά αυτό φυσικά και δεν μειώνει καθόλου την αξία των τραγουδιών. Freak folk ή όχι, ο Luke μπορεί και με την φωνή του μόνο να σε βάλει στον όμορφα διεστραμμένο κόσμο του.
  • Η Kim και η Alice μάλλον θα μας απασχολήσουν αρκετά στο μέλλον. Έχοντας κυκλοφορήσει μόνο ένα ep και ένα σινγκλάκι από το επερχόμενο ντεμπούτο τους Thracian έχουν κιόλας προκαλέσει αρκετό θόρυβο γύρω από το όνομα Eagle and Talon. Μοιραίες οι συγκρίσεις με Sleater Kinney και Sonic Youth. Μια κιθάρα, τύμπανα, ένα casio, και τα διπλά φωνητικά είναι τα όπλα του ντουέτου, με αυτά δημιουργεί ένα μείγμα indie rock, indie pop αλλά και punk. Εκρηκτικό δίδυμο.


  • Επειδή οι Interpol είναι περισσότερα χρόνια στο κουρμπέτι θα πρέπει να πούμε ότι οι Γερμανοί Diego τους έχουν αντιγράψει όσο να' ναι. Βέβαια θα μου πεις αυτό δεν είναι πάντα κακό, ίσα ίσα. Το Two είναι ο δεύτερος δίσκος του κουιντέτου και δεν είναι διόλου κακός. Post punk και dark wave συνθέσεις, πιασάρικα ριφάκια, κολλητικοί στίχοι, μελαγχολικές μελωδίες. Πως σας φαίνεται το isolation;
  • Άντε βρες λόγια να πεις τώρα για τούτη εδώ την κολεκτίβα από το Τορόντο. Εντάξει θα πεις έχεις συνηθίσει να συναντάς πολυπληθή συγκροτήματα από τον Καναδά αλλά αυτοί εδώ είναι το κάτι άλλο. Οι Bruce Peninsula κυκλοφόρησαν στο τέλος του 2008 το ντεμπούτο τους ψηφιακά και στις 3 Φεβρουαρίου κυκλοφόρησε το ''A Mountain Is A Mouth'' και στην κανονική του μορφή. Αν σου αρέσουν οι Efterklang τότε σίγουρα θα τους λατρέψεις, θα υποκλιθείς, θα προσκυνήσεις. Τα ζεστά φωνητικά του Neil Haverty και της Misha Bower πλαισιώνονται από μια γυναικεία χορωδία, πολλά κρουστά, ακουστικές και ηλεκτρικές κιθάρες. Μιλάμε για ένα μείγμα folk, blues, traditional kai post rock μουσικής. Αυτά τα χορωδιακά φωνητικά όμως είναι τα πρώτα που μου τράβηξαν το ενδιαφέρον και είναι και αυτά που κάνουν τον δίσκο να ξεχωρίζει. Σπουδαίοι μουσικοί, καταπληκτική δουλειά, δεν λέω τίποτα άλλο.


  • Μπορεί Noise και Lights να μην μου γέμισαν το αυτί, το νέο σινγλάκι όμως των Archive, που ακούει στο όνομα Bullets, δείχνει πως η κολεκτίβα από την Αγγλία επιστρέφει δυναμικά. Το Controlling Crowds θα κυκλοφορήσει λογικά μέσα στο πρώτο τετράμηνο του 2009, κοίτα να δεις που θα το περιμένω με αγωνία.

  • Να και ένα συγκρότημα που δεν έχει ακόμη συμβόλαιο με κάποια εταιρία αλλά έχει δύο live agents, έχει μάνατζερ, έχει radio promoter. Έχει κερδίσει πρώτη θέση στα singles of the week στο itunes και έχει καταφέρει με το Union να μπει στο Billboard 100. Ένας alternative δίσκος με αρκετές postrockιζουσες κιθάρες, με καθαρά φωνητικά και έξυπνες συνθέσεις. Το live που θα δώσουν οι The Boxer Rebellion στο Λονδίνο είναι εδώ και καιρό sold out. Εγώ λέω ότι όπου υπάρχει καπνός υπάρχει και φωτιά, εσείς;

  • Καμιά φορά το hype είναι δικαιολογημένο, καμιά φορά αξίζει να γίνεται χαμός για δίσκους πολύ πριν κυκλοφορήσουν, ακόμη και αν αποτελούν τις πρώτες δουλειές των συγκροτημάτων.

    Γιατί από την μία, ότι έχει γραφτεί και ακουστεί για τους Telepathe, είναι κατά την ταπεινή μου γνώμη απόλυτα λογικό. Ο δίσκος διέρρευσε σχεδόν μισό χρόνο πριν την επίσημη κυκλοφορία του και περιέχει μια υπέροχη, φρέσκια, εφευρετική, ηλεκτρονική κατά βάση μουσική. Θυμίζει λιγάκι Tv On The Radio (μιας και αποτελεί έργο του ίδιου παραγωγού) αλλά εμένα μου αρέσει περισσότερο.

    Από την άλλη έχουμε του popάδες νεοshoegazingαδες The Pains Of Being Pure At Heart (που αρχικά παίρνουν μπόνους και μόνο από το όνομα τους). Πρώτος δίσκους και για δαύτους, έχουν τραβήξει όλα τα βλέμματα επάνω τους. Θυμίζουν χίλια δυο πράγματα (από το παρελθόν κυρίως) αλλά ας μην σταθούμε σε αυτό. Να σταθούμε στο ότι αυτό που κάνουν το κάνουν καλά και το αποτέλεσμα ακούγεται τόσο καινούργιο και σύγχρονο. Μόνιμη βαβούρα στο background, ευχάριστα φωνητικά, γρήγορα τραγούδια, απλή και χαρούμενη μουσική.
  • 26 Μαϊου
    Από την Warp
    Ο νέος δίσκος των Grizzly Bear
    Με τίτλο Veckatimest

    Tracklist

    01 Southern Point
    02 Two Weeks
    03 All We Ask
    04 Fine for Now
    05 Cheerleader
    06 Dory
    07 Ready, Able
    08 About Face
    09 Hold Still
    10 While You Wait for the Others
    11 I Live With You
    12 Foreground
  • when your blackening shows
  • Η συμπάθειά μου για τους Her Name Is Calla είναι γνωστή. Μαζί με τους Glissando αποτελούν τα αγαπημένα μου συγκροτήματα της Gizeh Records. Εν αναμονή του πρώτου τους άλμπουμ λοιπόν οι Her Name Is Calla κυκλοφορούν ένα dvd. Αυτό θα περιέχει δύο βιντεοκλίπ, την συναυλία που δώσανε τον περασμένο Νοέμβριο στην Holy Trinity Church στο Leeds, και κάποιο υλικό από το φετινό τους tour. Επίσης το dvd θα συνοδεύεται από ενα cd με live έκδοση του Nylon αλλά και δύο ακυκλοφόρητα τραγούδια. Μόνο με 6 λίρες και μόνο σε 300 κόπιες, οπότε σπεύσατε!
  • Pure emo ή Screamo αν το προτειμάτε. Αγαπημένο συγκρότημα του είδους και αυτό που το ορίζει για μένα είναι οι mewithoutYou. Με τρεις δίσκους φωτιά και λάβρα στο ενεργητικό τους . Από ότι διάβαζα σήμερα τελείωσαν την μίξη του νέου τους άλμπουμ και πέρασαν στην φάση του mastering. Κάπου στον Μάιο μάλλον θα σκάσει το νέο τους διαμάντι. Πολύ κοντά στους mewithoutYou είναι οι La dispute και οι Mimas (που χάρη στους Νονούς μάθαμε [τους Mimas με ένα φοβερό τρόπο στην εκπομπή μετά την πρωτοχρονιά, βάλε Mimas βε σε λέω].
    Το κουιντέτο από το Michigan κυκλοφόρησε μια δισκάρα που ακούει στο όνομα "Somewhere at the Bottom of the River Between Vega and Altair". Με στίχους ξυράφι (δες εδώ), με ριφάκια θάνατο και με φωνητικά που θέλουν διπλό λαρύγγι.



    Από την άλλη έχουμε του Ευρωπαίους Mimas, από την Δανία συγκεκριμένα. Περισσότερο μελωδικοί στα φωνητικά αλλά με κιθαριστικά ξεσπάσματα. Το The Worries είναι το ντεμπούτο τους.


    Cats On Fire - HD from Andreas Sørensen on Vimeo.
  • Η αρχή έγινε με το ''the case of the great irish elk'', όταν και το ανέβασαν οι Odawas την περσινή χρονιά στο Myspace τους. Η πρώτη γεύση του νέου δίσκου ήταν λουκούμι. Folk διαδρομές με ηλεκτρονικά σταυροδρόμια, ambient ηχοτοπία με ψυχεδελικές αναφορές. Κάπως έτσι είναι και οι οκτώ συνθέσεις του τρίτου τους δίσκου, του The Blue Depths. Η φωνή του Michael Tapscott έρχεται βέβαια να δώσει ένα ακόμη συν στον δίσκο. Άλλη μια καλοστημένη δουλειά από το ντουέτο της Καλιφόρνια.

    Harmless Lovers Discourse

    Πριν ακούσεις το The Blue Depths το συγκρότημα προτείνει να σκαλίσεις :

    01. Joni Mitchell - The Beginning of Survival
    02. Eric Serra - The Big Blue
    03. The Blue Nile - Hats
    04. Scott Walker - Scott 3
    05. Robert Martin - The Long Goodbye
    06. Dennis Wilson - Pacific Ocean Blue
    07. Jimmy Webb - El Mirage
    08. Robert Plant - The Principle of Moments
    09. Noah Georgeson - Find Shelter
    10. Vangelis - Antarctica
  • Bat For Lashes, η επιστροφή. Και τι επιστροφή. Το ''Two Suns'' διέρρευσε δύο μήνες πριν την επίσημη κυκλοφορία του και έχει κάνει κιόλας πάταγο. Με την αξία του βέβαια. Υπέροχες μελωδίες, λάγνα φωνητικά, χορευτικά beat αλλά και μελαγχολικά πλήκτρα, αργό αλλά και γρήγορο. Το Daniel είναι το πρώτο σινγκλ, ενώ στο δίσκο θα βρεις και συνεργασία με Scott Walker.
  • Και εκεί που έλεγες ότι το καλύτερο που είχαν να δώσουν τα αδέρφια Dreijer ήταν το προ τριετίας Silent Shout έρχεται η θεά Karin να τα διαψέυσει όλα. Με σόλο δουλειά αυτή την φορά, κάτω από το όνομα Fever Ray. Ο ομότιτλος δίσκος είναι γεμάτος ηλεκτρονικά παιχνιδίσματα και υπέροχα φωνητικά. Θυμίζει αρκετά τους The Knife αλλά έχει αρκετά προσωπικά στοιχεία. Η παραγωγή κόβει ......!


    If I Had A Heart from Fever Ray on Vimeo.

    1. Beck (Bob Dylan: Leopard-Skin Pill-Box Hat) :: info ::
    2. Scissor Sisters (Roxy Music: Do The Strand) :: info ::
    3. Lily Allen (The Clash: Straight To Hell) :: info ::
    4. Duffy (Paul McCartney: Live And Let Die) :: info ::
    5. Elbow (U2: Running To Stand Still) :: info ::
    6. TV On The Radio (David Bowie: Heroes) :: info ::
    7. Hot Chip (Joy Division: Transmission) :: info ::
    8. The Kooks (The Kinks: Victoria) :: info ::
    9. Estelle (Stevie Wonder: Superstition) :: info ::
    10. Rufus Wainwright (Brian Wilson: Wonderful/ Song For Children) :: info ::
    11. Peaches (Iggy Pop: Search And Destroy) :: info ::
    12. The Hold Steady (Bruce Springsteen: Atlantic City) :: info ::
    13. The Like (Elvis Costello: You Belong To Me) :: info ::
    14. Yeah Yeah Yeahs (The Ramones: Sheena Is A Punk Rocker) :: info ::
    15. Franz Ferdinand (Blondie: Call Me) :: info ::






  • Τι και αν η Inner Ear μοίρασε γύρω στις 70 προσκλήσεις στους γνωστούς τζαμπατζήδες του αθηναϊκού τύπου, τι και η διάλυση των Mary & the Boy έχει προκαλέσει ένα κάποιο σούσουρο, τι και αν οι 2l8 παρουσιάζουν μια από τις πιο δύσκολες και απαιτητικές μουσικές παραστάσεις, το κοινό της πρωτεύουσας αγρόν αγόραζε. Ούτε διακόσια άτομα δεν πρέπει να μάζεψε το Κύτταρο την πανέμορφη εκείνη νύχτα. Μάλλον ο κόσμος διάλεξε το πΧοιοτικότατο ελληνικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου, τι να πω, δεν ξέρω; Όσοι φέρθηκαν έξυπνα πάντως και τίμησαν την προσπάθεια των παιδιών παρακολούθησαν κάτι σπουδαίο. Για δεύτερη συνεχή βραδιά κάτι πρωτόγνωρο για μένα συνέβη στους συναυλιακούς χώρους, κατά την διάρκεια αλλά και κατά την παύση των τραγουδιών δεν ακουγόταν το παραμικρό μουρμουρητό. ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ. Μάλλον όλο αυτό το συναίσθημα που βγάζουν οι 2l8 επί σκηνής επηρεάζει βαθύτατα και το κοινό, το κάνει και αυτό μέρος της παράστασης, δεν εξηγείται αλλιώς. Φοβερή εμπειρία, μακάρι όλες οι συναυλίες να γίνονται κάτω από αυτές τις συνθήκες. Οι 2l8 για ακόμη μια φορά μας εξιστόρησαν το He & She με μεγάλη μαεστρία και κέρδισαν τις εντυπώσεις. Ο Αλέξανδρος με τον Felizol άνοιξαν την βραδιά παρουσιάζοντας τραγούδια από το τελευταίο άλμπουμ των Mary & the Boy, Timemachine, και όχι μόνο. Η νέα σόλο δουλειά του Αλέξανδρου είναι στα σκαριά και κάτι μου λέει ότι θα έχει τρομερό ενδιαφέρον. Σας ευχαριστούμε όλους γι' αυτήν την αξέχαστη βραδιά.

    Περισσότερες φωτογραφίες από τις δύο συναυλίες εδώ









  • Μαγεία. Δεν μπορώ να το πω με άλλη λέξη. Αυτό που έζησα εχθές το βράδυ στην Πάτρα είχα καιρό να το ζήσω σε συναυλία. Και οι δύο πλευρές ήταν άψογες. Ο κόσμος, που αν σκεφτεί κανείς πως το live ήταν δωρεάν και ήρθαν και άτομα απλά για την βόλτα, ήταν κόσμιος το λιγότερο. Δεν ακούστηκε ούτε κιχ σε όλο το σετ. Μόνο χειροκροτήματα άκουγες, ανθρώπους να παραμιλάνε, και στόματα να μένουν ανοιχτά. Η παρουσίαση του He & She από τους 2l8 ήταν άψογη. Η μουσική παράσταση κύλισε με τον πιο όμορφο τρόπο. Είχε εντάσεις, είχε μελαγχολία, είχε φοβερές ερμηνείες, και πάνω από όλα ήταν κάτι γνήσιο και πρωτόγνωρο ίσως για μερικούς. Το He & She ξεκίνησε, είναι μια ιστορία που κάποιους θα τους δυσκολέψει και κάποιους άλλους όχι, κάποιους θα τους γλυκάνει και κάποιους θα τους πικράνει, είναι μια ιστορία που πρέπει να την ακούσεις, όχι από τα λόγια τα δικά μου, αλλά από τους ίδιους τους 2l8. Το έργο συνεχίζεται, σήμερα στο κύτταρο, μην διστάσεις....

  • Εκπληκτικό