• Τρεις πιτσιρικάδες. Μπλέκουν με Coldplay, Cold War Kids, με Folk-Blues ήχους και καταγράφουν τις εμπειρίες τους στο Alive In Winter. Καταπληκτικός δίσκος. Δεν είναι μόνο η ιδιαίτερη φωνή του Carson Lund αλλά ο τρόπος με τον οποίο μεταπηδούν από το πιανιστικό rock στις μεξικάνικες τρομπέτες και από κει στους κιθαριστικούς πειραματισμούς. Οι Old Abram Brown δεν έχουν υπογράψει ακόμη σε κάποια εταιρία αλλά αυτό δεν λέει και τίποτα. Τα δέκα τραγούδια του Alive In Winter ακούγονται λες και φτιάχτηκαν από ανθρώπους της καλύτερης δισκογραφικής και όχι από τρεις είκοσι-something φοιτητές.


    Old Abram Brown Promotion for "Alive in Winter"






  • Περισσότερες φωτογραφίες εδώ
  • Βρωμιά. Αποσύνθεση. Σαπίλα. Τσαμπουκάς. Ενέργεια. Noise. Gothic. Experimental. Industrial. REVERB. Είναι μερικές μόνο λέξεις που μπορούν να περιγράψουν την μουσική της εικοσάχρονης Nika Roza Danilova. Δεν μπορείς να μάθεις και πολλά για την Danilova όσο και αν ψάξεις στο νετ. Αλλά εδώ που τα λέμε δεν χρειάζεται να μάθεις, αλλά να ακούσεις τους/την Zola Jesus. Να ακούσεις τα δύο 7'', το cd-r New Amsterdam, το 12'' Tsar Bomba και φυσικά να περιμένεις την κυκλοφορία του πρώτου της ουσιαστικά δίσκου με τίτλο The Spoils. Δύσκολη μουσική, ανατριχιαστική φωνή, ενοχλητικοί θόρυβοι, παραμιλητά, όλα αυτά συσκευασμένα σε ένα όμορφα σκοτεινό, αραχνιασμένο πακέτο. Άπλωσε το χέρι σου, μην φοβάσαι.


    Zola Jesus "Somebody to Love" 2-17-2009 the Frequency
  • Laptop και πιάνο, ηλεκτρονική και κλασική μουσική, το νέο με το παλιό, το ψυχρό με το ζεστό, όλα αυτά σε σύμπραξη. Η κύρια κεφαλή των To Rococo Rot, τα αδέρφια Lippok, συνεργάζονται με τον κλασικό συνθέτη Ludovico Einaudi και το αποτέλεσμα είναι το Cloudland των Whitetree. Ένα ορχηστρικό μουσικό σύνολο που αν του δώσεις την κατάλληλη σημασία θα σε απογειώσει. Είναι τόσο όμορφος ο τρόπος με τον οποίο συνδυάζονται οι μελωδίες των πλήκτρων με τα τύμπανα και τα μπλιμπλίκια που θα σε μαγέψει. Άκου εδώ ένα δείγμα από τον δίσκο και είμαι σίγουρος ότι θα σε κερδίσει.
  • Η πρώτη δουλειά του ντουέτου από την Αγγλία είναι γεγονός. Μας βάλανε στον κόσμο τους με τα δύο πρώτα τους ep και τώρα ξεδιπλώνουν όλο τους το ταλέντο στο Arrivals. Μίξη Electronica-Techno-Post Rock-Ambient ο ήχος των Worriedaboutsatan. Δεν πρωτοπορούν ούτε μας παρουσιάζουν κάτι καινούργιο στις έντεκα συνθέσεις του δίσκου αλλά προσεγγίζουν τον ηλεκτρονικό ήχο με έξυπνο τρόπο και κοφτερή ματιά. Θα προτιμούσα να είχε λίγες κιθάρες παραπάνω και μερικά samples επιπλέον αλλά who am i; Εδώ το remix των Her Name Is Calla στο I Am A Crooked Man από το ρεμιξαρισμένο Arrivals στην special edition.
  • Αγχωτικό και βασανιστικό, από την αρχή μέχρι και το τέλος. Νιώθεις ότι βρίσκεσαι σε ένα διαρκές τρέξιμο, κυνηγητό. Νιώθεις να απειλείσαι. Το French Horn μαζί με την ποικιλία των πλήκτρων και σε συνδυασμό με τα τύμπανα δημιουργούν αργόσυρτες μελαγχολικές μελωδίες, κάτι σαν μελοποιημένο ψυχολογικό θρίλερ. Η τρίτη δουλειά των Καναδών Torgant έχει περάσει λιγάκι στο ντούκου και είναι κρίμα, αξίζει την προσοχή. Περίεργη και καλοστημένη κινηματογραφική μουσική, όχι ευχάριστη και χαρούμενη αλλά γκρίζα και θαμπή. Όσο καλοκαιριάζει και ανεβαίνει η θερμοκρασία υποτίθεται ότι δίσκοι σαν το La Petite Nicole είναι δύσκολο να τους ακούσεις, εγώ γιατί τους ακούω με τέτοια άνεση;


    Torngat - Celebrating New
  • Από όπου και αν προσπάθησα να αγοράσω το 200 Tons Of Bad Luck έπεφτα στο μήνυμα που έχει ο τίτλος του ποστ. Δεν ξέρω γιατί. Βολεύτηκα όμως με το The Ressurectionists/Night Raider. Το ξεκίνημα με το Burnt Reynolds είναι τόσο επιτυχημένο όσο και η συνέχεια με το εκρηκτικό Rise Up And Fight. Πετάξτε την ταμπέλα Post Rock, τα δέκα εννιά τραγούδια δεν έχουν καμιά σχέση με το είδος. Βάλτε λίγη ψυχεδέλεια, βάλτε και λίγο Pink Floyd (ναι, καλά διαβάσατε στα άρθρα για την νέα δουλειά των C.B.P, Pinkfloydίζουν φοβέρα, και το κάνουν με τόσο όμορφο τρόπο). Τρομερά έξυπνες και εμπνευσμένες συνθέσεις, εξαιρετικά φωνητικά (για ακόμη μια φορά), εντυπωσιακές ενορχηστρώσεις, κλαψιάρικα έγχορδα, ''φτιαγμένα'' πλήκτρα. Τελικά οι εμφανίσεις των Maybeshewill τον Σεπτέμβριο πέσανε από τις δύο στη μία, και από headliners το γύρισαν σε support. Σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση θα ξενέρωνα αφάνταστα με την τροπή που πήραν τα πράγματα αλλά αφού θα συνυπάρξουν με τους Crippled Black Phoenix στη σκηνή του Gagarin, χαλάλι.
  • Μπορεί να έχασα και τις δύο εμφανίσεις του Tim Hecker το Σαββατοκύριακό που μας πέρασε αλλά σήμερα ευχάριστηθηκα τον τελευταίο του δίσκο με την ψυχή μου. Το An Imaginary Country μπορεί να είναι λιγάκι δύσκολο στην ακρόασή του αλλά αν δείξεις κουράγιο θα σε ανταμείψει. Σκοτεινό ambient με πινελιές από drone και noise. Με τους τίτλους των τραγουδιών να σε παίρνουν από το χέρι και να σε ταξιδεύουν σε κόσμους μακρινούς, ανύπαρκτους, φανταστικούς.
  • ''After numerous requests, Have A Nice Life's debut double-album DEATHCONSCIOUSNESS is finally available in vinyl'' ΕΔΩ

    Η προπώληση ξεκίνησε εχθές και ο μετρητής λέει ότι υπάρχουν μόνο 369 κόπιες από τις 500 τούτη την ώρα που γράφω αυτά τα λόγια. Τρεχάτε ποδαράκια μου το λοιπόν (τα δικά σας δηλαδή γιατί εγώ την καπάρωσα την κόπια μου εχθές). Το τιμήσαμε στην περσινή ανασκόπηση και όσοι δεν προλάβαμε την αρχική κυκλοφορία του εδώ έχουμε την ευκαιρία να την αποκτήσουμε στην καλύτερη μορφή της, σε βινύλιο. Σε λίγο καιρό θα κυκλοφορήσει και σε διπλό cd.
  • Οι The London Apartments ξεκινούσαν πριν έξι χρόνια σαν πειραματισμός στο δωμάτιο του Justin A. Langlois (στον Καναδά, όχι στην Αγγλία). Μέχρι και σήμερα ο Langlois έχει κυκλοφορήσει αρκετά ep's και singles και ένα ντεμπούτο άλμπουμ. Το "Signals & Cities Are Forever" είναι η δεύτερη ολοκληρωμένη δουλειά του και την δίνει εδώ δωρεάν. Καλοφτιαγμένη electronica πασπαλισμένη με post rock-ambient τρούφα και με βάση το Siguroκικό παντεσπάνι. Συμπαθητικό σύνολο το οποίο ακούγεται χωρίς να σε δυσκολεύει και να σε παιδεύει.


    The London Apartment - "Signals & Cities Are Forever" promo

  • Three Mile Pilot Live@The Casbah Part 2 new


    Three Mile Pilot Live@The Casbah Part 9


  • Και να λοιπόν που για φέτος την κάνουν την έκπληξη οι Γάλλοι (για μένα τουλάχιστον αυτοί την κάνουν). Στην αρχή ήταν οι Montreal On Fire και τώρα οι Stuck In The Sound. Από ότι καταλαβαίνω είναι αρκετά διάσημοι στην χώρα τους. Κάτι σαν του δικούς μας Matisse ή ίσως και Raining Pleasure. Μόνο που εδώ οι κιθάρες ξυρίζουν άσχημα. Δεν είναι τυχαίος ο τίτλος του δεύτερού τους δίσκου, Shoegazing Kids. Μπορεί να μιλάμε για πιασάρικες μελωδίες, για τραγούδια που γράφτηκαν εξαρχής με προορισμό να γίνουν χιτάκια, αλλά αυτά τα ριφάκια που ξεπετάγονται εκεί που δεν το περιμένεις κάνουν την υπέρβαση. Γεμάτο με κιθαριστικούς παροξυσμούς και έντονες τυμπανοκρουσίες. Αν δεν με χαλούσαν τα φωνητικά σε μερικά σημεία και αποφεύγανε τα χαζοχαρούμενα περάσματα θα μιλούσαμε για ένα πολύ καλό δίσκο. Παρ' όλα αυτά δεν παύει να αποτελεί μια αξιοπρεπή προσπάθεια.


    Stuck In The Sound @ La Maroquinerie (Ouais)
  • Τα δίδυμα Berhan aka Taxi Taxi! έχει κάνα χρόνο που τελείωσαν το σχολείο. Στρώθηκαν στην δουλειά το λοιπόν και πριν λίγες μέρες κυκλοφόρησαν το digital only ep με τίτλο Step Out Into the Light. Αποτελεί προπομπό του πρώτου τους επίσημου άλμπουμ, το οποίο θα βγει στην αγορά το φθινόπωρο. Στο More Childish Than In a Long Time, το οποίο θα υπάρχει και στον δίσκο, ακούγονται πιο ώριμες από ποτέ. Το Ep περιλαμβάνει επίσης μια διασκευή τους στο True Love Will Find You In The End του Daniel Johnston αλλά και μια διασκευή του φοβερού και τρομερού Peter Broderick στο Belle από το πρώτο τους Ep.

  • Οι The Brown Book μετράνε σχεδόν πέντε χρόνια ζωής. Μετά από μερικά ep, ένα demo και ένα split ήρθε ο καιρός για την πρώτη επίσημη κυκλοφορία τους. Επιστρατεύτηκαν ο Keith Souza (Battles, Lightning Bolt & Neptune) και ο Alan Douches (Animal Collective & Don Caballero) για να χαλιναγωγήσουν τον ήχο τους. Γιατί τέτοιος ήχος χρειάζεται αρκετά έμπειρους αναβάτες για να τον δαμάσουν. Φανταστείτε να βάζατε τον πιο αγριεμένο, θηριώδη ταύρο σε μια αρένα και απέναντί του να τοποθετούσατε έναν πρωτάρη ταυρομάχο, δεν θα ήταν δίκαιο, και για τους δύο. Αφού λοιπόν ο φρενήρης ρυθμός της τετράδας (πλεον) από την Βοστώνη μπήκε σε κάποια στεγανά και σμιλεύτηκε με αριστοτεχνικό τρόπο, το Thirty Nothing κατέφθασε στα χέρια μας. Σε demo μορφή ή σε hand made package προς το παρόν, η επίσημη κυκλοφορία του αναμένεται μέσα στον χρόνο. Είκοσι πέντε λεπτά με noise υπόβαθρο, ψυχεδελικά ξεσπάσματα και χαοτικά ριφάκια. Ακόρεστη ενέργεια που σε γρονθοκοπεί ασταμάτητα και σου κάνει την μούρη πατσά. Δεν ξέρω πως καταφέρνουν και βγάζουν αυτό το μεγαθήριο live αλλά πρέπει να έχουν τρελές αντοχές, ειδικά αυτός ο ντράμερ. Respect!


    Family Outing

    Το Thirty Nothing εδώ δωρεάν.
  • Οι Spirit Photography κυλίστηκαν μέσα στις στάχτες. Άνοιξαν το χρονοντούλαπο και ταξίδεψαν στο παρελθόν. Στο σκοτεινό, ωμό post punk των Joy Division και των υπολοίπων εκείνης της περιόδου. Το ξεχαρβαλωμένο drum machine δίνει και παίρνει, οι κιθάρες με τις σκουριασμένες θαρρείς χορδές σου φέρνουν ανατριχίλα και όταν ο Craig ανοίγει το στόμα του να τραγουδήσει αρχίζεις να πιστεύεις στην μετενσάρκωση και χαίρεσαι γιατί ο Ian Curtis γύρισε να συνεχίσει το έργο του. Τα δύο τραγούδια του Time is Racing b/w Into the Heart of 7" αλλά και τα υπόλοιπα τέσσερα που μπορείς να ακούσεις στο myspace τους είναι εξαιρετικά.
  • Είναι καλός. Είναι πολύ καλός ο Troy Gronsdahl a.k.a. Soso. Είναι χειμαρρώδεις, ραπάρει τους στίχους του με συναίσθημα και πάθος, σαν να είναι η τελευταία φορά που θα τραγουδήσει. Γράφει στίχους ξυράφι και τους συνδυάζει με τις μελαγχολικές του λούπες αριστοτεχνικά. Δεν ξέρω αν είναι θλιμμένος αλλά σίγουρα γεννάει θλιμμένη μουσική, άθελα του ή όχι. Τα είκοσι τρία λεπτά του "All They Found was Water at the Bottom of the Sea" τους πήρε σχεδόν τρία χρόνια για να τα ολοκληρώσουν. Δεν έχω ακούσει προσωπικές δουλειές του Dj Kutdown αλλά νομίζω πως το άλμπουμ θυμίζει καθαρά soso. Και ας μην τον απολαμβάνουμε στην ανάγνωση των ιστοριών του. Η φωνή του είναι παρών απών. Σκοτεινά και πένθιμα πλήκτρα σε συνδυασμό με τεμπέλικες λούπες που λες και το drum machine βγήκε στην σύνταξη και πέντε έξι σκόρπιες λέξεις εδώ και εκεί. Θαυμάσιο. Όλη η ηρεμία και η γαλήνη που βιώνει στο Saskatoon δοσμένες σε νότες, περασμένες μέσα από ένα μουσικό φίλτρο. Μετακομίζω!
  • Προσπαθώ τον τελευταίο καιρό να πείσω τους φίλους μου ότι ο νέος δίσκος των mewithoutYou είναι πολύ καλός. Προσπαθώ να τους πείσω να τον ακούσουν χωρίς να σκέφτονται το παρελθόν του συγκροτήματος. Χωρίς να έχουν το μυαλό τους στις βαριές κιθάρες και στο έντονο distortion. Προσπαθώ να τους κάνω να καταλάβουν ότι ο Aaron Weiss δεν είναι μόνο η γνωστή μηχανή με τις ατελείωτες κραυγές αλλά και ένας σπουδαίος τραγουδιστής. Εκεί που άρχισα να χάνω τις ελπίδες μου και οι αμφιβολίες για την ποιότητα του δίσκου με κατέκλυσαν και εμένα τον ίδιο διάβασα αυτή και αυτή την κριτική του It's all crazy! It's all false! It's all.

    ''mewithoutYou
    's fourth album is a stone cold masterpiece''

    ''
    Every single song on here is a delight''

    ''
    mewithoutYou have embraced the things that made them unique and made an entire album out of them, and to call it uninspired is preposterous''

    Όλες οι αμφιβολίες έχουν φύγει. Ξέρω τι έχω ακούσει. Αυτό που άκουσα μου άρεσε. Σταματάω την προσπάθεια να σας πείσω. Ένα έχω να πω μόνο, ''Learn the words, sing along, and be happy''.


  • Την περασμένη χρονιά ο Greg Dulli ήταν απασχολημένος με τους Gutter Twins. Δεν είχε ώρα για να ασχοληθεί με τους Twilight Singers. Έτσι λοιπόν ο Jeff Klein και ο Dave Rosser για να ξεμουδιάσουν μάζεψαν τους φίλους τους από Great Northern, Polyphonic Spree και Bishop Allen και άρχισαν παίζουν μουσική. Στην αρχή για πλάκα, σιγά σιγά όμως όλο αυτό άρχισε να παίρνει μορφή και κάπως έτσι σχηματίστηκαν οι My Jerusalem. Πριν δύο μήνες κυκλοφόρησαν τον πρώτο τους ep, ''without feathers''. Στα χνάρια των Twilight, με καλογραμμένες συνθέσεις, προσεγμένες ενορχηστρώσεις και με τον Klein να τα πηγαίνει θαυμάσια στα φωνητικά. Έχουν τελειώσει με την ηχογράφηση του πρώτου τους άλμπουμ και το μόνο που εκκρεμεί πλέον είναι η ημερομηνία κυκλοφορίας του.


    My Jerusalem The Band Introduction





  • Φωτογραφίες από το portfolio της Miranda Lehman, το βίντεο παρακάτω από τον προηγούμενο δίσκο της Shipwrecks & Russian Roulette. Φέτος κυκλοφόρησε το Sleepwalker, εξαιρετική δουλειά και πάλι. Αν ψάξεις τους δίσκους δεν θα τους βρεις με το όνομα της αλλά με την ταυτότητα Korouva.


    Tide
  • ...και το απόγευμα λίγο μετά της πέντε ο boy και ο lolek παρουσιάζουν τους νέους τους δίσκους στο vinyl.
  • ''GLISS have a dark side.......victoria is danish and loves death metal.....martin loves the velvet underground and practicing yoga....david likes to drink apple juice every morning and falls asleep to audio books every night''. Και οι τρεις τους κατάφεραν να φτιάξουν ένα μικρό δυναμιτάκι, μια βομβούλα διασποράς, μια νάρκη ξηράς παλαιού τύπου. Fuzzzzzzzzzzzzzz, είναι το κύριο στοιχείο του ''devotion implosion'', αργές φασαριόζικές κιθάρες, σπιντάντες φασαριόζικες κιθάρες, γλυκά φωνητικά πάνω σε φασαριόζικες κιθάρες. Αγνό shoegaze, όσο αγνό μπορεί να είναι. Βγαλμένο από άλλη δεκαετία αλλά με μπόλικη φρεσκαδούρα ταυτόχρονα.


    Morning Light
  • ''Fog In The Shell mix different elements such post-metal, post-rock, math and noise, like Isis, Neurosis and Clann Zu, dark atmosphere like My Dying Bride, but in several parts also feels the melancholic by Nick Cave and Black Heart Procession''.
    Αυτά τα ολίγα κατάφερα να βρω για τους γείτονες Ιταλούς. Ακόμη και αν δεν ισχύει τίποτα από τα παραπάνω, ο δεύτερος δίσκος τους, Private South, αξίζει λίγη από την προσοχή σας, έστω ένα περασματάκι βρε παιδί!
  • Logh - Death To My Hometown from Bad Taste Records on Vimeo.

  • Infidelity - In The City

    With a unique music blend filtered with Indie, Alternative, Post New Wave and Art Rock, Infidelity return with 'In The City', an album emotionally charged from the first to the last track! Melodious voice and guitar forms, enriched with small doses of experimental, compose Infidelity's music identity. Get it now, exclusively from PlayOurMusic's online music store, a week before its official release!

    Tracklist:

    01.Underestimate Me
    02.In The City
    03.Conflict
    04.The Man You Can't Trust
    05.Modern Life 124
    06.Estrangement
    07.Fall Back
    08.Don't Talk To Me
    09.Never Saw It Coming
    10.Silence
  • Η KatieJane Garside είναι θεά. Όχι τόσο σε ομορφιά. Αλλά σε attitude. Αυτός ο τσαμπουκάς, η καύλα που βγάζει όταν τραγουδάει, σκέτος δυναμίτης (Η Karen O πρέπει να την έχει μελετήσει σπιθαμή προς σπιθαμή) Η πρόσφατη κυκλοφορία του project της Ruby Throat (θα μιλήσουμε αργότερα γι' αυτή την κυκλοφορία) με έβαλε στο ψάξιμο για το κύριο συγκρότημα της, φυσικά τους QueenAdreena. Προ εκπλήξεως μου (θετικής ή αρνητικής) ανακάλυψα πως τον περασμένο Οκτώβρη κυκλοφόρησαν τον τέταρτό τους δίσκο, Djin. Βέβαια ο λόγος που δεν το πήρα χαμπάρι είναι ότι βγήκε από την Imperial Records, μόνο στην Ιαπωνία (Ευρωπαϊκή κυκλοφορία ακόμη να φανεί). Όπως θα περιμέναμε το Djin είναι ένα καταστροφικό φαινόμενο. Εκρηκτικές κιθάρες, τύμπανα που προκαλούν εγκέλαδο και μια ΦΩΝΑΡΑ που τα ισοπεδώνει όλα στο πέρασμα της. Μπορεί το The Butcher and the Butterfly του 2005 να ήταν κάπως χλιαρό αλλά εδώ η KatieJane και η παρέα της θυμίζουν εποχές Taxidermy και Drink Me. Must have που λένε και κάτι παλικάρια!

    Υ.Γ Προσοχή στην ένταση, πιθανότητα πρόκλησης τσουνάμι πολύ πιθανή.
  • Το ίδιο μελαγχολικός με τον προηγούμενο κύριο συνεχίζει και τούτος εδώ, ο Guy Bartell. Με υπέρμαχο όχι την κιθάρα και τα φωνητικά αλλά τους ηλεκτρονικούς ήχους και γενικά τα σύγχρονα μουσικά μέσα. Δεν είναι καθαρόαιμο electronica σύνολο αλλά μπασταρδεμένο με σκοτεινές τρομπέτες και θανατερά synths. Το ''Hard For Justice'' είναι η τρίτη δουλειά του/των Bronnt Industries Kapital και αν κάνα δυο συνθέσεις υστερούν σε ποιότητα και έμπνευση έρχονται οι υπόλοιπες για να καλύψουν το κενό.


    Knights of Vipco
  • Μια κιθάρα και η φωνή του Lawry Joseph Tilbury φτάνουν για να σε μαγέψουν. Να σε βυθίσουν σε ένα κατάμαυρο βούρκο και να σε αφήσουν εκεί να στροβιλίζεσαι για πάντα. Δεν είναι εύκολο πράγμα να ακούσεις την μουσική του Birdengine, πρέπει να είσαι σίγουρος όταν θα πατήσεις το play. Να είσαι σίγουρος ότι θα βγεις ζωντανός από το μελαγχολικό ταξίδι που θα σε στείλουν τα τραγούδια του. Γιατί η απόκοσμη φωνή του σε συνδυασμό με τις σκοτεινές νότες της κιθάρας του θα σε περικυκλώσουν και δεν θα αστειευτούν μαζί σου. Εδώ κάνε το πρώτο βήμα, αν αντέξεις ψάξε για το επόμενο!


    "Buried in the Black Snow"


    "Heads Off Dogs"
  • Ένα ενδιαφέρον split από δύο θορυβώδη συγκροτήματα. A Storm Of Light (κρίμα που τους έχασα στο live με τους Mono) και Nadja. Δεν ξέρω αν φταίει η αδυναμία που έχω στους Neurosis ή αν απλά δεν με τραβάει πολύ το drone, πάντως έχω της αίσθηση πως η ομάδα του Josh Graham τα έχει πάει καλύτερα στο Primitive North. Βέβαια το sludge πάντα μου καθόταν καλύτερα στο αυτί οπότε μάλλον οι Nadja ήταν χαμένοι από χέρι. Όχι ότι είναι κακοί αλλά το είκοσι δύο λεπτών i make from your eyes the sun κουράζει, προτιμώ το remix των ASOF στην μισή διάρκεια.

    A Storm Of Light - Mass [Dir by Perrone Salvatore] from Xavy [Perrone Salvatore] on Vimeo.



    Nadja - Stays Demons
  • Όποιος πιστεύει ότι για να γράψει κανείς ώριμη μουσική πρέπει να ωριμάσει και ο ίδιος σαν άνθρωπος κάνει λάθος ή απλά δεν άκουσε ακόμη Bark Cat Bark. Ο Josh Todd έκλεισε πριν λίγες μέρες τα δεκαοχτώ, αδύνατο να πιστέψεις ότι οι μελωδίες που ηχούν καθώς ακούς τον τρίτο του δίσκο (πότε πρόλαβε ο άτιμος) Á Lífi γράφτηκαν από δαύτον τον πιτσιρικά. Ένα μείγμα Beirut, Alaska In Winter, Owen Pallet και κυρίως Yann Tiersen. Φτάνει μόνο να αναφέρω ότι έχει καταφέρει να χειριστεί και να χειραγωγήσει περί τα σαράντα όργανα για να φτάσει στο επιθυμητό αποτέλεσμα. Από δίλεπτες instrumental μελαγχολικές σφήνες μέχρι δεκάλεπτες ορχηστρικές πανδαισίες μπορεί κανείς να απολαύσει στο Á Lífi. Ευαίσθητος ήχος, εύθραυστες συνθέσεις, πλημμύρα συναισθημάτων.

    Bark Cat Bark: "Iceland" from Rosa Holly on Vimeo.



    Υ.Γ Πέρα από όλα αυτά ο Josh έχει χρόνο και για side projects. Ένα από αυτά είναι οι An Astrologists Guide To The Stars In The Sky. Εδώ δωρεάν το ένα τους ep και εδώ το δεύτερο.

  • Two Weeks

    Αυτήν την εβδομάδα υπόσχομαι να ακούσω ολόκληρο το Veckatimest αρκετές φορές και να βγάλω τα συμπεράσματά μου.
  • Μπορεί το In The Attic Of The Universe να μην τράβηξε τα βλέμματα και τα αυτιά του κόσμου δύο χρόνια πριν όπως επίσης δεν κέρδισαν πολλούς ακροατές τα δύο επόμενα ep τα οποία κυκλοφόρησαν οι The Antlers. Το φετινό όμως Hospice προβλέπω να βρίσκεται σε αρκετές λίστες με τις καλύτερες κυκλοφορίες της χρονιάς. Φυσικά όχι άδικα. Σαν να φαντάζομαι τον Peter Silberman να γράφει και να ξαναγράφει κιθάρες στο υπνοδωμάτιο του, να τραγουδάει με περισσό πάθος, να σβήνει, να γράφει, να ξανασβήνει, και τελικά να μας παραδίδει αυτό το αριστούργημα. Γιατί δεν μπορεί να μην θαυμάσεις τραγούδια σαν το Sylvia, δεν υπάρχει περίπτωση να μην κολλήσεις με το Kettering, να μην σιγοτραγουδήσεις στο Bear, να μην χτυπήσεις παλαμάκια στο Two, να μην μελαγχολήσεις με τον αργόσυρτο ρυθμό του Shiva. Με φωνητικά που θυμίζουν μίξη Antony And The Johnsons και Arcade Fire και με κιθάρες να φλερτάρουν πότε με το post rock και πότε με το shoegaze αυτός ο δίσκος έχει όλα τα προσόντα για να σε κατακτήσει. Για το Wake δεν ανάφερα τίποτα; χριστέ μου!, εννιάλεπτος παιάνας του θανατά ή καλύτερα (όπως θα έλεγε και ένας φίλος μου) τραγουδάρα ολκής.

    There's a bear inside your stomach.
    The cub's been kicking from within.
    He's loud, though without vocal chords
    We'll put an end to him.
    We'll make all the right appointments.
    No one ever has to know.
    And then tommorow I'll turn 21.
    We'll script another show.
    We'll play charades up in the Chelsea.
    Drink champagne although you shouldn't be.
    We'll be blind and dumb until we fall asleep.
    None of our friends will come.
    They dodge our calls.
    And they have for quite awhile now.
    It's not a shock.
    You don't seem to mind and I just can't see how.

    We're too old.
    We're not old, old at all.
    Just too old.
    We're not old, old at all.

    There's a bear inside your stomach.
    The cub's been kicking you for weeks.
    And if this isn't all a dream.
    Well then we'll cut him from beneath.
    Well we're not scared of making caves.
    Or finding food for him to eat.
    We're terrified of one another.
    And terrified of what that means.
    But we'll make only quick decisions.
    And you'll just keep my in the waiting room.
    And all the while i'll know we're fucked.
    And not getting unfucked soon.
    When we get home we're bigger strangers than we've ever been before.
    You sit in front of snowy television, suitcase on the floor.

    We're too old.
    We're not old, old at all.
    Just too old.
    We're not old, old at all.
    Just too old.
    We're not old, old at all.
    Just too old.
    We're not old, old at all.
    Just too old.
    We're not old, old at all.
    Just too old.
    We're not old, old, old, old at all.



    The Antlers @ Music Hall of Williamsburg from Patrick Duffy on Vimeo.


  • Waxploitation established the Causes album series to benefit the work of Doctors Without Borders, Human Rights Watch and Oxfam America. Principally their efforts in Darfur.


    black moth super rainbow - happy melted city
    the decemberists - after the bombs (live version)
    devendra banhart - white reggae troll
    diplo - wassup wassup (exclusive samim remix)
    federico aubele - luna y sol
    gnarls barkley - mystery man
    lcd soundsystem - starry eyes original (causes exclusive)
    my morning jacket - highly suspicious (vhs or beta dee jays remix)
    matthew dear - when she don't need me (causes exclusive)
    mum - asleep in a hiding place
    neon neon - i lust u feat. cate le bon (dj eli escobar remix)
    richard swift - wastin' m'time
    rjd2 - wherever
    sharon jones & dap-kings - it hurts to be alone
    tim & eric - petite feet (exclusive devlin & ghostdad remix feat. sylvia gordon)


  • Ο Jesper Norda κατάγεται από την Σουηδία, είναι τριάντα επτά χρόνων, έχει τρία παιδιά, έχει ένα συγκρότημα που λέγεται If There Is Something, ασχολείται γενικώς με τις καλές τέχνες και παράλληλα με όλα αυτά κάθεται στο πιάνο του και γράφει υπέροχη, μελαγχολική μουσική. Πριν λίγο καιρό κυκλοφόρησε το δεύτερο ep του, με τίτλο ''we have the guts'', το οποίο είναι εξαίσιο. Πιστεύει στην δωρεάν προσφορά της μουσικής, γι' αυτό θα βρείτε εδώ όλες του τις δουλειές έτοιμες για κατέβασμα. Την τελευταία ώρα έχω αφήσει το ep στο repeat, απλές συνθέσεις μπολιασμένες με εξαίσιους στίχους, τι άλλο θέλεις;

    Υ.Γ Εδώ θα βρεις δωρεάν και τον δίσκο του συγκροτήματός του.







  • Δύο μέρες κατάφερα να ακολουθήσω το Velvet Bus και πέρασα υπέροχα. Τέσσερα συγκροτήματα τελείως διαφορετικά μεταξύ τους μας χάρισαν δυο αξέχαστες βραδιές. Από την μια οι Le Page με τις ήσυχες και χαρούμενες συνθέσεις τους (τι κολλητικό τραγούδι το talking to plants, το σιγοτραγουδάω όλη μέρα), από την άλλη οι Berlin Brides με τα electro παραμύθια τους (η προσθήκα τυμπάνων στο συγκρότημα τις έκανε αρκετά ενδιαφέρουσες), οι τρελαμένοι The Callas με το ξεσηκωτικό τους punk δίνανε το έναυσμα για χτύπημα και μετά οι οδοστρωτήρες Exposed By Observers αποτελείωναν την κάθε πιθανότητα να γυρίσεις σπίτι χωρίς να είσαι πιασμένος ολόκληρος. Η σειρά της εμφάνισης των συγκροτημάτων άλλαξε στην Λάρισα αλλά το feeling που άφηνε ο καθένας ήταν σχεδόν το ίδιο. Θαυμάσιοι και οι τέσσερεις.

    Περισσότερες Φωτογραφίες ΕΔΩ


  • Είπαμε, τον τελευταίο χρόνο τα βαμπίρ έχουν την τιμητική τους. Εκεί λοιπόν που πριν το καλοκαίρι οι περισσότερες σειρές φτάνουν στο τέλος τους η HBO κάνει το θαύμα της και ξεκινάει την δεύτερη σαιζόν του True Blood στις 14 Ιουνίου. Δεν ξέρω αν σας αρέσει σαν σειρά αλλά μόνο και μόνο για τα μουσικά θέματα που περιέχει πρέπει να της χαρίσεις μερικά λεπτά από τον χρόνο σου.
  • Σήμερα φιλοξενούμε άλλο ένα ζεύγος. Δύο ανθρώπους που η μουσική έφερε μαζί ή καλύτερα κατάφερε να ξανασμίξει. Έχουν ανάγκη ο ένας τον άλλο αλλά και οι δύο έχουν ανάγκη την μουσική. Μέσα από αυτήν εκφράζονται, μέσα από αυτή εξωτερικεύουν τα συναισθήματά τους. Η Ritzy (φωνή/κιθάρα) και ο Rhydian (μπάσο) μάζι με την βοήθεια του Matt (τύμπανα) παίζουν υπέροχo indie rock. Το ''a balloon called moaning'' είναι ένας δίσκος γεμάτος κιθαριστικές μελωδίες, άλλοτε γρήγορες και τσαμπουκαλίδικες (σε συνδυασμό με την φωνή της Ritzy θυμίζουν Yeah Yeah Yeahs) και άλλοτε αργές και βρώμικες (με το μικρόβιο του shoegaze να κάνει φανερή την παρουσία του). Το λιγότερο από τριάντα λεπτά ντεμπούτο των Ουαλών The Joy Formidable είναι εκρηκτικό, δεν ξέρεις από που σε χτύπησε, είναι τόσο απολαυστικό που θα το αφήσεις στο repeat για να σου φανεί μεγαλύτερο. Τον δίσκο κατεβάζεις εδώ δωρεάν.


    The Joy Formidable - Whirring (official video)
  • Μετά τον δίσκο Heavy Ghost (και τις θερμές κριτικές που απόσπασε) ο DM Stith.....

    ...... returns with BMB, a seven song release and the first in a trilogy of EP’s to be released before the end of the year. The version of "BMB" found on this EP is slower than the version on Heavy Ghost. It is starker, almost skeletal in the way it reveals the turning gears of the song. In it, Stith's reverb drenched vocals drift over a leading soft piano, ghostly choral chants, and the occasional whisper. Where the Heavy Ghost version of "BMB" is a tease into a mid-album lacuna, a transition for the albums themes of waking dreams and spiritual torment, this original resolves more like a traditional pop song, even using some of the most centrally canonical lyrics of the love ballad “be my baby…” It is kind of a hopeless love song - no doubt, a boon for Stith fans.

    ''BMB'' (Alternate Version)
  • Ωραία ήταν εχθές. Σήμερα η συνέχεια.