• Δεν υπάρχουν πληροφορίες γι' αυτόν τον τύπο. Γράφει post punk (και όχι μόνο) μουσική, πριν λίγο καιρό κατάφερε να την αποτυπώσει σε ένα ντέμο, μας το δωρίζει εδώ. Τα τραγούδια γράφτηκαν (όπως αναφέρει ο ίδιος) με το σκεπτικό να μπουν και φωνητικά, προς το παρόν είναι instrumental. Τον (κάποια στιγμή ελπίζει το του να γίνει τους) λένε Aves.
  • Αν ήταν γλυκό θα αποτελούνταν από δύο δόσεις electronica, μια δόση post rock και μια δόση ambient. Μετά από σύντομες κυκλοφορίες τελικά οι Arms And Sleepers κατάφεραν να ολοκληρώσουν τον πρώτο τους δίσκο στα τέλη της χρονιάς που μας πέρασε. Πριν λίγους μήνες μας εμφάνισαν νέα τραγούδια μέσα από το ep ''the motorist'' ενώ παράλληλα ηχογραφούν και τον νέο τους δίσκο. Το ep έχει μέσα πέντε σχετικά σύντομες συνθέσεις. Με κορυφαία στιγμή το ομώνυμο κομμάτι, το οποίο στα φωνητικά θυμίζει τους καταπληκτικούς Lady & Bird. Γενικά υπάρχει μια συνοχή και ομοιομορφία στα τραγούδια. Μελαγχολικό τοπίο εμπλουτισμένο με αργόσυρτα πλήκτρα, ambient κιθάρες, glitchy samples και λιγοστά φωνητικά με παιδική χροιά.


  • Το Neo-clasical συναντά το post rock συναντά το experimental συναντά το avant-garde ή οι Godspeed συναντούν τους Silver Mt. Zion και μαζί συναντούν την horror music, έτσι δεν το γράφουν αυτοί που ξέρουν; Δεν άκουσα ακόμη το προ διετίας ντεμπούτο των Σουηδών A Journey Down The Well, με τίτλο ''The Funeral Album'', γιατί ακόμη προσπαθώ να σηκώσω τα μούτρα μου από το πάτωμα αφού άκουσα το τελευταίο τους. Jesus. Κάτι άλμπουμ που πάω και ακούω καλοκαιριάτικα...Τσέλο, βιολί, πιάνο, μόνα τους και σε σύμπραξη, μια χορωδία και διάσπαρτα λόγια απευθείας από το στόμα της Regan (του εξορκιστή). Πολιτικοποιημένη μουσική, μιας και δύο εκ των τραγουδιών , όπως αναφέρει και το ίδιο το συγκρότημα, γράφτηκαν για βάρβαρους πολέμους και τις επιπτώσεις αυτών στις ανθρώπινες ζωές. Βαρύ και ασήκωτο, δύσκολο, σκοτεινό, πραγματικός ψυχοβγάλτης το Sorry Monsters, I Have To Grow.


    I Will Never Become, What I'm Afraid Of
  • Δεν μπόρεσα να βρω και πολλά για τούτον εδώ τον καλεσμένο. Ο Saez ή Damien Saez κυκλοφορεί μουσική εδώ και καιρό στην πατρίδα του, την Γαλλία. Πριν λίγους μήνες ο Saez κάτω από την μάσκα των/του Yellow Tricycle βγάζει στην φόρα δώδεκα νέες συνθέσεις. Οι χαρακτηρισμοί που θα πετύχεις στις αράδες για τον Saez και τον νέο του δίσκο, ''a lovers prayer'', μιλάνε για ένα ιδιαίτερο singer songwriter και για κάποιες ομοιότητες στη φωνή του με αυτή του Thom York αλλά και του Jeff Bucley. Ψήθηκες; Ψάξτο!


  • Βρώμικο, βρώμικο, βρώμικο. Αυτή είναι η πρώτη λέξη που μου έρχεται στο μυαλό καθώς ακούω τον πρώτο δίσκο των Αυστραλών The Sunday Reeds. Ένα διαρκές κιθαριστικό feedback προσπαθεί να σου ματώσει τα αυτιά, το μπάσο χτυπάει απευθείας στα σωθικά σου ενώ τα βαριά, λάγνα φωνητικά της Romana προσπαθούν να σε παρασύρουν σαν τις σειρήνες. Γράφουν σχετικα με το συγκρότημα ''The love-child of some kind of rock 'n' roll orgy between The Jesus and Mary Chain, Joy Division, The Ramones and The Velvet Underground'', υπερβολές; Ακούστε το ''Drowning In History'' και βγάλτε τα συμπεράσματά σας μόνοι. Αγορά εδώ.


    Handgun to my Heart
  • Περίεργο συγκρότημα, σε όλα του. Από που να ξεκινήσεις. Από το όνομα; Shogun Kunitoki [(πρώτο συνθετικό πάλι όνομα μαχαιριών) όχι δεν είναι από την ιαπωνία ή από εκεί κοντά, από την φινλανδία μας έρχονται]. Από την μουσική που παίζουν; Ψυχεδέλεια, αλλά χωρίς ίχνος κιθάρας. Τύμπανα, keyboards και synths. Πραγματικά είναι το κάτι άλλο. Μουσική για πολύχρωμα δωμάτια, στολισμένα με χιλιάδες λαμπιόνια και φωτεινές επιγραφές. Είναι σαν να παίρνεις το κόκκινο και το μπλε χάπι μαζί και χάνεσαι ανάμεσα σε δύο κόσμους. Σαν να βρίσκεσαι στο αστεροσκοπείο και κόβεις βόλτες σε διάφορους γαλαξίες. Δύσκολο άκουσμα γενικά το Vinonaamakasio αλλά αν καταφέρεις και το χωνέψεις θα κερδίσεις το μεγαλύτερο ρέψιμο της ζωής σου!


    Riddarholmen
  • Οι ιταλοί Stephane TV μετράνε ένα χρόνο και κάτι από την ημέρα που δημιουργήθηκαν. Οι επιρροές τους είναι ξεκάθαρες και οι ίδιοι δεν επιδιώκουν να τις κρύψουν. Προσπάθησαν να αναμείξουν τους Logh με τους Jeniferever και τους Interpol και κατά κάποιο τρόπο τα κατάφεραν. Το ομότιτλο ep τους, το οποίο κυκλοφόρησε πριν λίγους μήνες, περιέχει τέσσερεις συνθέσεις μελαγχολικής indie rock, με όμορφα κιθαριστικά περάσματα, έντονη την παρουσία του μπάσου και αξιόλογους στίχους. Το ep διατίθεται εδώ δωρεάν.




  • Το ποδήλατο βγήκε από το υπόγειο. Η αλυσίδα λαδώθηκε καλά. Τα πόδια χίμηξαν στα πεντάλ. Το ταξίδι ξεκίνησε. Στην αρχή κάπως μουδιασμένα, με μικρολαθάκια και αμηχανία. Αλλά δεν ξεχνιέται το ρημάδι. Μέσα σε δέκα λεπτά οι Gardenbox έκαναν το stage του Gagarin δικό τους. Κιθαριστικός παροξυσμός, ηλεκτρονικά παραληρήματα, βίαια ξεσπάσματα. Μελωδίες γνώριμες από το πρόσφατο παρελθόν. Αλλά το κρατούσαν το καλό για το τέλος. Μόλις η ξανθιά παρουσία έπιασε το μικρόφωνο και κελάηδησε, τελείωσαν όλα. Ο βόμβος έκανε πέρα και τα αυτιά μου ήταν καρφωμένα στο στόμα της, στις λέξεις, στα μουρμουρητά, στα παιχνιδίσματα, καταπληκτικό φινάλε. Εγώ γι' αυτούς πήγα στην συναυλία. Τους Silversun Pickups δεν τους είχα ακούσει, ούτε αποσπασματικά, οπότε δεν ήξερα τι να περιμένω. Κάτι μέτριες βαθμολογίες στο pitchfork θυμόμουν, αλλά αυτούς δεν τους πολυεμπιστεύομαι ούτως ή άλλως. Συμπαθητικοί οι Silversun, όλα και όλα. Με εκρηκτικές συνθέσεις, με ξεσπάσματα, με ένα ντράμερ που ήταν ισοπεδωτικός και μια μπασίστρια με τσαγανό. Ο κόσμος ήταν αρκετός για μια συναυλία καθημερινής, τραγουδούσε μαζί με τον Brian Aubert και σου έδινε αμέσως να καταλάβεις ποιο τραγούδι είναι χιτάκι και ποιό όχι. Οι Silversun ήταν ορεξάτοι, επικοινωνιακοί, με ένα ούζο ανά χείρας, χτυπήθηκαν, ίδρωσαν, ούρλιαξαν, αλλά μέχρι εκεί. Τα τραγούδια μοιάζανε αρκετά μεταξύ τους και κάπου το set έκανε μια μικρή κοιλιά, στο encore μπορώ να πω ότι κουράστηκα λιγάκι, ίσως να μην φταίγανε οι ίδιοι αλλά η ώρα και η σκέψη του πρωινού ξυπνήματος για δουλειά...

    Περισσότερες φωτογραφίες εδώ
  • Ξεκινάει σαν απλός garage δίσκος, αλλά μόνο μέχρι την μέση. Από εκεί και πέρα χάνεται το πράγμα. Γίνεται σκοτεινός και απόκοσμος και τα sci-fi σύνθια σε στέλνουν ταξιδάκι στο διάστημα. Μουσική για πάρτι σε μουχλιασμένα καταγώγια δύο ορόφους κάτω από την γη, με το αλκοόλ να ρέει άφθονο και την κάπνα να κάνει κωλοδάκτυλο σε νόμους και απαγορεύσεις. Μια πρέζα garage, μια πρέζα ψυχεδέλεια και μία πρέζα punk, η επιτυχία είναι σίγουρη. Δείγματα του δεύτερου δίσκου των Nothing People με τίτλο ''late night'' θα βρείτε εδώ, εδώ και εδώ. Αγορά εδώ. Ο πρώτος τους δίσκος κυκλοφόρησε πριν δέκα μήνες περίπου και ο τρίτος τους προβλέπεται να βγει μέσα στην χρονιά.
  • Σήμερα κυκλοφόρησε το ντεμπούτο του νέου αγαπημένου μου σχήματος, των Τεξανών Dignan. Μετά τα δύο υπέροχα ep τους ήρθε ο καιρός για ολοκληρωμένο δίσκο (αν και τα επτά τραγούδια προϊδεάζουν για μικρή διάρκεια). Είναι υπέροχοι οι Dignan, έχουν όλα εκείνα τα στοιχεία που μπορούν να με κάνουν να κολλήσω με ένα συγκρότημα. Πανέξυπνες συνθέσεις, χορωδιακά φωνητικά, μελαγχολικές μελωδίες, ευαίσθητους στίχους. Το Cheaters and thieves ακόμη το περιμένω να φτάσει στα χέρια μου, προς το παρόν απολαμβάνω το νέο τραγούδι που έχουν ανεβάσει στο myspace τους, είναι εξαιρετικό, όπως πάντα. Αγορά εδώ.
  • Πως μπορούν να συνυπάρξουν καταιγιστικά ριφάκια, ηλεκτρονικές σφήνες και pop μελωδίες; Αν ακούσεις τον τρίτο δίσκο των Βέλγων Ghinzu (πήραν το όνομά τους από σειρά μαχαιριών, πως λέμε shogun βρε παιδί μου), θα καταλάβεις. Πολυμορφικό άλμπουμ το Mirror Mirror (ένα πράγμα σαν τα αυτοκίνητα). Συναντάς ακραίους πειραματισμούς με τις κιθάρες στο τέρμα, χαμηλών τόνων μπαλάντες όπου το πιάνο κλέβει την παράσταση, speed pop ύμνους που σε κάνουν να κουνήσεις την μέση σου και οργιαστικά σύνθια. Συνδυάζουν με πολύ όμορφο τρόπο το εκρηκτικό με το μελωδικό και το χορευτικό κομμάτι που είναι κρίμα να μην γίνει αυτός ο δίσκος ευρέως γνωστός.



    Δες και αυτό

  • OUR FIRST TOUR OF GREECE!!!

    Sep 1 2009 8:00P Headlining at An Club Athens
    Sep 3 2009 8:00P Headlining at Bloc 33 Thessaloniki
    Sep 4 2009 8:00P Headlining Khpotheatro Alkazar -No Budget festival Larissa
  • Μελαγχολική και αργή, μελαγχολική και γρήγορη αλλά ποτέ χαρούμενη και κάτι άλλο. Δεν ξέρω γιατί αλλά αυτή η μουσική μου αρέσει. Το ''see'' ανοίγει τον δεύτερο δίσκο των Καναδών Maclean, ξεκινάει κάπως γρήγορα και χαρούμενα, οπότε θα μπορούσε να σταθεί η αιτία του να βγει με την μία από τον player, αλλά δεν βγήκε. Γιατί στην πορεία του το τραγούδι βυθίζεται στο πένθος και η λυπητερή pop που μου αρέσει έρχεται στο προσκήνιο. Τραγούδια με συνοδεία πιάνου ή βιολιού μόνο, παράλληλα με τα φωνητικά, έρχονται να σκοτεινιάσουν ακόμη περισσότερο το τοπίο. Και αν σε κάποιες στιγμές οι Maclean προσπαθούν να χωρέσουν στο μπουκέτο με τα μαύρα τριαντάφυλλα και κάνα δύο εκθαμβωτικά, εντυπωσιακά κρίνα, το κάνουν άδικα. Γιατί στο τέλος αυτά μένουν χωρίς νερό και καίγονται, με τα μαύρα θεριά να νικούν. Το ''Talker'' είναι ένας δίσκος γεμάτος με pop ύμνους, συγκινησιακά φορτισμένες συνθέσεις, ευαίσθητες ενορχηστρώσεις, εύθραυστα φωνητικά και στίχους βγαλμένους από την καρδιά. Θέλεις και άλλα;

    Maclean New Album Coming Soon!

  • "Hjarta" σημαίνει καρδιά, στα ισλανδικά. Η παρέα από την ιταλία είναι σαφώς επηρεασμένη από το έργο των Sigur Ros, δεν νομίζω ότι μπορούν να το κρύψουν αυτό, δεν ξέρω αν το θέλουν κιόλας. Στο myspace τους έχουν και φωτογραφίες από την Ισλανδία όποτε μπορεί να έχουν ηχογραφήσει το ντεμπούτο τους στην νήσο μελαγχολία (μπορεί και όχι βέβαια, όλα τα έχουν στα ιταλικά και δεν κατάφερα να βγάλω άκρη). Κύρια συστατικά τους το βιολί, οι κλιμακούμενες κιθάρες, και τα φωνητικά σε ανύπαρκτη γλώσσα (κάτι θυμίζει αυτό ε;). Με συνθέσεις που πηγάζουν από το κοινότυπο, παρωχημένο post rock αλλά και με αρκετά έξυπνες πινελιές, στις συνθέσεις και στις ενορχηστρώσεις, οι Pertegò προσπαθούν να βρουν την ταυτότητα τους και παλεύουν να επιβιώσουν των συγκρίσεων με το τεράστιο συγκρότημα των Sigur Ros. Δεν ξέρω αν το καταφέρνουν, πάντως το ''Hjarta'' έχει μερικά εξαιρετικά σημεία τα οποία θα ευχαριστηθεί κάθε οπαδός του είδους.

    Pertegò - oriente from collapsed records on Vimeo.


  • Οι μουσικές περιπέτειες του Logan Lynn ξεκίνησαν πριν εννέα χρόνια ακριβώς. Τότε που κυκλοφόρησε τον πρώτο του δίσκο, με τίτλο ''Glee''. Από τότε μας έχει χαρίσει ακόμη ένα άλμπουμ, έξι χρόνια μετά το πρώτο του, και σε λίγο καιρό θα δει το φως και η τελευταία του δουλειά, βλέπε ''From Pillar To Post''. Είναι αλήθεια ότι τις δύο πρώτες κυκλοφορίες του τις αγνοούσα παντελώς. Ήρθα σε επαφή με το έργο του, με αυτές τις δεκατρείς νέες μελωδίες του. Indie-pop-emotronic είναι τα προσωνύμια που έχει διαλέξει για να ταμπελάρει την μουσική του, εγώ θα έβαζα και electropop. Φανταστείτε στίχους όπως : ''can you find a way to ease this pain can you find a way to give me a break cuz I don’t have the heart to say goodbye please take me with you or I’ll die before I find a way to ease this pain'', ''I want you to take my hand and lead me to the promised land if there is such a thing I want to be dirt again make me into the earth again'', ντυμένους με γλυκανάλατα beats, μελωδίες χαρμολύπης, κότσαρε και τα όμορφα φωνητικά και έχεις ένα ωραίο πακετάκι. Οι καταπληκτικοί στίχοι του Logan ταιριάζουν γάντι με την μουσική επένδυση του Carlos Cortes, αλληλοσυμπληρώνονται και δημιουργούν ένα εξαιρετικό σύνολο.

  • Μετά από δύο 7'' και ένα cdr ήρθε ο καιρός για την πρώτη ολοκληρωμένη δουλειά από τις Σουηδέζες Liechtenstein. Βέβαια η μικρή διάρκεια του Survival Strategies in a Modern World μόνο άλμπουμ δεν προσδιορίζει αλλά δεν έχει σημασία το ''μέγεθος'', ε; Εννέα σφήνες, εννέα indiepop διαμαντάκια, εννέα pop μελωδίες στις οποίες το shoegaze στοιχείο κρύβεται πίσω στο βάθος. Θα αγαπήσεις με μεγάλη ευκολία τις συνθέσεις του γυναικείου συνόλου, θα σιγοτραγουδήσεις και συ στα χορωδιακά περάσματα, διάολε μπορεί να χτυπήσεις και παλαμάκια σε μερικά σημεία. 23 λεπτά ευφορίας, ξεγνοιασιάς, ξεφαντώματος. Δείγμα εδώ. Αγορά εδώ.






  • Τέσσερα πιτσιρίκια στην σκηνή. Χωρίς κομπλεξισμούς. Χωρίς δικό τους ηχολήπτη. Χωρίς τσιράκια από πίσω. Μόνοι τους. Με όλο αυτό το hype βάρος στην πλάτη τους. Κουρδίζανε, ρυθμίζανε τον ήχο, μόνοι τους. Respect. Παίξανε όλο τον δίσκο (αν τα έπιασε όλα το αυτί μου γιατί φωτογραφία την playlist δεν κατάφερα να την βγάλω), μερικά από το ep και ένα καινούργριο. Κιθάρες στο φουλ, φασαρία, δύο encore, όλα μια χαρά. Περίπου μια ώρα κράτησε το όλο σκηνικό. Δεν είχαν να παίξουν και τίποτα άλλο. Είπαν ότι ήταν το καλύτερο live στο tour τους, ελπίζω να μην το έλεγαν σε κάθε πόλη που πήγαν. Κόσμο δεν είχε πολύ, 250 περίπου, πάλι καλά, άδειο νόμιζα θα ήταν. Αν δεν διαλυθούν σύντομα θα κάνουν μεγάλα πράγματα, The Pains Of Being Pure At Heart, κρατήστε το αυτό το όνομα.
    Την βραδιά άνοιξαν οι The Flakes. Φοβερή εμφάνιση, με πάθος, τσαμπουκά, ενέργεια. Δεν είμαι μουσικός αλλά μου φάνηκαν τόσο καλοδουλεμένοι που δεν υπέπεσαν στο παραμικρό λάθος. Κιθάρες, τύμπανα, φωνή στο maximum. Μετά εμφανίστηκαν οι Common Sense. Συμπαθητικοί δεν λέω, αλλά δεν ταίριαζαν και τόσο στην βραδιά. Απορώ μάλιστα πως δέχτηκαν να ανοίξουν για τους πιτσιρικάδες. Τέσπα. Η μπασίστρια όλα τα λεφτά, έπαιζε γρηγορότερα και καλύτερα από πολλούς μαντραχαλέους εκεί έξω.
    Όπως και να έχει, μάζεψε δεν μάζεψε πολύ κόσμο, πρέπει να δώσουμε τα ευχαριστήρια στην εταιρία που μας έφερε ένα όνομα που πραγματικά βρίσκεται στο απόγειό του. Danke!

    Περισσότερες φωτογραφίες εδώ
  • 2l8 (GR)

    Εντάξει, οι 2l8 είναι φίλοι μου. Θα περίμενα και μέχρι της επτά το πρωί για να τους δω. Δεν θέλω να πω πολλά, γιατί θα παρεξηγηθώ. Διαβάστε εδώ τα λόγια του fantasmeniou για την συγκεκριμένη εμφάνιση. Με καλύπτουν στο έπακρο. (και όχι αυτός δεν είναι φίλος τους).

    Fennesz (AT)

    Περίμενα περισσότερα από δαύτον. Μπορεί να γέμισε το αμφιθέατρο αλλά το υλικό που μας παρουσίασε δεν είχε δα και τόσο ενδιαφέρον. Δεν ξέρω αν έφταιγαν τα νεύρα που είχε από τον κόσμο που μπαινόβγαινε και περνούσε από μπροστά του πάντως κάτι δεν πήγε καλά.

    Biomass (GR)

    Δεν είναι από το είδος της μουσικής που ακούω αλλά το electrozali ήταν ένα πολύ έντονο έργο. Δεν ξέρω αν θα το άκουγα σπίτι αλλά live είχε αρκετό ενδιαφέρον.

    Night On Earth (GR)

    Αν και η τραγουδίστρια είχε πολύ καλή φωνή δεν μπορώ να πω ότι μου πολυάρεσε αυτό που είδα. Λιγάκι με κούρασε εκεί στα τελειώματα.

    Squarepusher (UK)

    Δεν τους πρόλαβα πολύ. Όσο είδα δεν με εντυπωσίασε. Κάνουν πλεον πολλά συγκροτήματα το ίδιο πράγμα που δεν φαντάζει και τόσο εντυπωσιακό. Το πιο φασαριόζικο act του sync παρά ταύτα.

    Junior Boys (CA)

    Ένα από τα λιγα σετ που είδα ολόκληρα. Δεν με άφηναν να φύγω. Από τις καλύτερες εμφανίσεις. Κέφι, χορός, ρυθμός, τα είχε όλα.

    Mulatu Astatke & The Heliocentrics (ET/UK)

    Τρία με τέσσερα αρκετά καλά τραγούδια, αλλά μέχρι εκεί. Μετά με κούρασε. Φυσικά δεν ευθύνεται μόνο το Broken Flowers για την επιτυχία τους αλλά τους βοήθησε πολύ.

    A Mountain Of One (UK)

    Συμπαθητική ψυχεδελική ποπ. Ο κιθαρίστας όλα τα λεφτά. Δεν δικαιολόγησαν βέβαια τον σαματά που έγινε την ημέρα που διέρρευσε το άλμπουμ τους.

    Περισσότερες φωτογραφίες : πρώτη μέρα εδώ, δεύτερη εδώ

  • True Blood Season 2 promo
  • Defunct El Paso powerhouse At The Drive-In have been in talks to reform, according to their former singer Cedric Bixler-Zavala.

    After releasing their third and final album 'Relationship In Command' in 2001, the group split, with singer Cedric Bixler and guitarist Omar Rodriguez Lopez going on to form prog puzzlers The Mars Volta after citing they felt held back by ATDI's hardcore direction.

    However, on the eve of The Mars Volta releasing their fifth album 'Octahedron' (reviewed HERE), the band's singer has said discussions for a reunion have been taking place - once they amend their financial difficulties.

    Bixler told DrownedinSound.com: "We've been making amends with a lot of the members and having some really good talks with them. We've been trying to get our financial business in order because a lot of people have been ripping off that band really badly.

    "I wouldn't mind it [a reformation]. It might happen, we just have to iron out a lot of personal things. A lot of it we've dealt with already and I've apologised for a lot of things I've said and the way it ended... we'll see what happens."

    via ClashMusic.com


    At the drive-in Cosmonaut


  • The Pains Of Being Pure At Heart - "Young Adult Friction"
  • Evripidis And His Tragedies (GR/ES)

    Κλείσιμο της βραδιάς για μένα (δεν θα άντεχα να οδηγήσω αν καθόμουν και άλλο), με άλλη μια αποκάλυψη. Ο Evripidis και η παρέα του κατάφεραν να γεμίσουν το αμφιθέατρο, ώθησαν τον κόσμο στον χορό και κέρδισαν τις εντυπώσεις.

    Tortoise (USA)

    Τώρα για δαύτους δεν χρειάζεται να πω και πολλά. Απλά επιβεβαίωσαν όλα αυτά που είχα χτίσει γύρω από το όνομα τους. Μουσικοί με τεράστια εμπειρία και προσόντα. Τύμπανα, μπάσο και κιθάρα ακουγόταν λες και έπαιζε ολόκληρη ορχήστρα. Ρομποτάκια ακούραστα.

    Friendly Fires (UK)

    Ποτέ δεν μου άρεσαν. Εχθές ακόμη περισσότερο. Πολύς χορός για τα γούστα μου. Αρκετοί βέβαια φαινόταν να διασκεδάζουν.

    Fujiya & Miyagi (UK)

    Ποτέ δεν με είχαν εντυπωσιάσει. Ούτε εχθές τα κατάφεραν. Συμπαθητικοί χωρίς να μπορούν να γίνουν εκρηκτικοί.

    Florence And The Machine (UK)

    Η αποκάλυψη της βραδιάς για μένα. Δεν πρόλαβα να ακούσω το ep οπότε δεν ήξερα τι να περιμένω. Η τραγουδίστρια ήταν όλα τα λεφτά. Φωνάρα. Τύφλα στο μεθύσι. Σκαρφάλωσε σε σκαλωσιές. Ανέβηκε πάνω σε σεκιουριτάδες. Το διασκέδασε στο έπακρον. Σήμερα μάλλον θα έχει πονοκέφαλο.

    Ebony Bones (UK)

    Πλάκα είχαν. Αλλά μέχρι εκεί. Τα πήραν λίγο που δεν κουνιόταν και ο κόσμος. Ρίξανε και ένα χώσιμο στην Easy Jet. Αυτά.







  • Τον πρώτο δίσκο των Horrors δεν τον άκουσα ποτέ. Μην με ρωτάτε γιατί. Απλά δεν έτυχε. Το Primary Colours το άκουσα μια φορά ολόκληρο και ορισμένες φορές αποσπασματικά. Όχι, δεν είναι ότι δεν μου άρεσε, απλά περίμενα την κατάλληλη στιγμή για να αφοσιωθώ στον ήχο του. Μετά από αυτή την εμφάνιση υπόσχομαι να λιώσω το βινύλιο στο πικ απ που δεν έχω (που θα πάει, θα το πάρω το ρημάδι). Δεν είναι απλά ότι οι πέντε ψιλόλιγνες φιγούρες με τα εφαρμοστά παντελόνια ήταν άψογοι εχθές, κυρίως είναι ότι μιλάμε για πιτσιρίκια (χωρίς να γνωρίζω ακριβώς τις ηλικίες τους, αλλά μπορώ να μαντέψω). Οι post punk μελωδίες τους ξεκίνησαν γύρω στις 23:30 και μας βάλανε με το καλύτερο τρόπο στον κόσμο του Primary Colours. Κάπου διάβασα ότι ήταν πολύ καλοί αλλά όχι όσο στο άλμπουμ. Εγώ νομίζω ότι ήταν καλύτεροι από το άλμπουμ. Πάθος, σκηνική παρουσία, ξεσπάσματα, επικοινωνία, το είχαν όλο το πακέτο. Κλείσιμο προγράμματος με το αργόσυρτο χιτάκι sea within a sea. Το Encore ήταν όλα τα λεφτά. Δεν ξέρω πως έχουν περιγράψει το Strange House, αλλά αν όλα τα τραγούδια είναι σαν τα count in fives, shenna is a parasite και gloves τότε μιλάμε για ένα καθαρόαιμο punk διαμαντάκι. Έφαγα ξύλο, μου πάτησαν τα πόδια, ίδρωσα σε πέντε λεπτά περισσότερο από ότι σε όλο το live. Φανταστικό κλείσιμο, φανταστική εμφάνιση. Αν δεν διαρκούσε μόνο πενήντα λεπτά το σετ θα μιλούσαμε για ένα άριστο αποτέλεσμα, όχι ότι έχασε πολλούς πόντους από αυτό!
    Δεν πρέπει να ξεχάσουμε και τα δύο support. Οι Exposed By Observers πρώτη φορά σε μεγάλη σκηνή, νομίζω ότι απέδωσαν τα μέγιστα. Το electropunk τους έχει κερδίσει τις εντυπώσεις τον τελευταίο καιρό. Ο Μάριος αεικίνητος όπως πάντα, τα έκανε όλα σμπαράλια και την κοπάνησε. Τους Phoenix Catscratch τους έβλεπα-άκουγα πρώτη φορά. Θετικές εντυπώσεις, με την παράσταση να κλέβει η γυναικεία (τρομαχτική μερικές φορές) φιγούρα του συγκροτήματος.

    Υ.Γ 1 Ατάκα της βραδιάς : ''Άντε να τους δούμε ξανά. Μετά το Primavera. Βασικά ήμουν ντίρλα και δεν θυμάμαι σχεδόν τίποτα. Γούσταρα πολύ. Όλοι οι άλλοι τους κράξανε''

    Υ.Γ 2 Περισσότερες φωτογραφίες εδώ