• Ο Phil Elverum aka Mount Eerie (και παλιότερα The Microphones) είναι ένας σπουδαίος και ξεχωριστός καλλιτέχνης. Έχει κυκλοφορήσει ένα κάρο 10'', 12'' και Lp, χωρίς κανένα να πέφτει ποιοτικά κάτω του καλού. Και μπορεί το φετινό White Stag που λάβαμε στα χέρια μας πριν λίγους μήνες να μην ήταν και τίποτα σπουδαίο, αλλά το Wind's Poem είναι άλλη μια τεράστια δουλειά εκ μέρους του. Όχι όχι, δεν έχει να κάνει με black metal όπως πιθανόν να διαβάσατε στα blogs που μοιράζουν τον δίσκο. Βρίσκεται στα γνωστά του lo-fi μονοπάτια, μόνο που καμιά φορά το distortion ξεφεύγει ''λίγο'' παραπάνω. Το ξεκίνημα με το ''Wind's Dark Poem'' είναι όντως ψαρωτικό, καθώς κιθάρες και τύμπανα οργιάζουν λες και έχουν στήσει ένα χορό μαύρης μαγείας. Με το εντεκάλεπτο ''Through The Trees'' βυθιζόμαστε στη λήθη της μουσικής παράνοιας του Phil και από κει και πέρα γινόμαστε μάρτυρες ενός υπέροχου lo-fi παραμυθιού στο οποίο σκάνε ξαφνικά μερικά βίαια και αιμοβόρα θηρία. Υπέροχο αποτέλεσμα, βαρύ, μαύρο, εσωστρεφές, χειμωνιάτικο (τι σας λέω μέσα στους καύσωνες τώρα ε;). Τέλος πάντων, αγόρασε το [από το προσωπικό ηλεκτρονικό μαγαζάκι του Phil (προτίμησε τις κυκλοφορίες σε βινύλιο, εξαιρετικές δουλειές)], άκουσε το, απόλαυσε το, και ύστερα πες μου αν θες την γνώμη σου.
  • "As We Fall Into Static Our Hearts Sing" is the second full-length album from Toma. The un-remastered version is available for free download at Wise Owl Records.

    The grandly magnificent opening track "Sins Of A Solar Empire" brings to mind the fire of the Last Judgement. This decays into the grungy, driving blur of "This Day". The entrance having been made, the third track with its stark vocals and spacey piano is the thematic statement for the first half: "This Is The End Of Everything". Active menace builds with the appropriately named "Terrorforming", full of drama and adrenaline.

    The second four tracks are a marked contrast the first. After a brief piano instrumental to steady the nerves, "Fallback Lighthorsemen" is blissfully redemptive. Then there is the hymn-like peace of "Christmas At Home". This is far from one-dimensional though--within the track is a kind of pre-nostalgia that says life is good, but it cannot continue this way for ever. The euphoric closing track "In Perfect Harmony" lyrically connects with the first half, but what is the drama that forms the album? Although initially unclear, the record seems to create its own story after a few plays.

    Tracklisting:

    1. Sins Of A Solar Empire
    2. This Day
    3. This Is The End Of Everything
    4. Terrorforming
    5. As We Fall Into Static Our Hearts Sing
    6. Fallback Lighthorsemen
    7. Christmas At Home
    8. In Perfect Harmony
    via IFF Transponder Recordings

    Εννέα λιράκια με τα έξοδα αποστολής, το αξίζει ο νεαρός.
  • POINT TRAVERSE tells the story of two childhood friends, Adwin (Will Ennis) and Cael (Dave Rachar), who have followed separate paths in life. Adwin leads a solitary, structured life as the manager of a little restaurant in a small town. Cael has become a drifter, aimlessly wandering the Earth in hope of something better.

    After a chance encounter with an ill-fated loner, the two friends embark on a journey of self-discovery. Cael heads to the city, taking a job as a janitor in an office tower. There he meets Mia (Rachel Nauruzova), who helps Cael find a sense of home that has so far eluded him. Mia is herself running away from a previous life, and sees Cael as a chance to escape to greener pastures. But can Cael commit fully to this new life, or is it just a matter of time before he runs again?

    Bothered by his brush with death, Adwin finds comfort with an old friend (Justin Major) and a young employee (Heather Gallagher), who provide him with an outlet for his frustrations. But when these relationships fail him, he becomes obsessed with a life that could have been. As he learns more about himself, Adwin realizes that the structure that has governed his life contains fatal flaws.




    Η μουσική στο trailer είναι από τους Alcoholic Faith Mission (το τραγούδι Guilty Scared Eyes). Στην ταινία ακούγονται επίσης άλλα δύο κομμάτια από το ντεμπούτο των δανών.


  • Δυστυχώς δεν βρίσκω τίποτα για νέο δίσκο ή πότε και αν θα κυκλοφορήσει τέλος πάντων. Ελπίζω να βγάλουν κάτι φέτος. Το προηγούμενο ήταν δισκάρα.
  • Η Σκωτία ήταν πάντα μέσα στα μουσικά πράγματα. Είχε κάνα δυο συγκροτήματα που θα ξεχώριζαν κάθε χρονιά. Έτσι και φέτος, είναι τέσσερα πέντε ονόματα που κυκλοφόρησαν (θα κυκλοφορήσουν) ενδιαφέρουσες δουλειές. Ένα από αυτά είναι και οι My Latest Novel. Να πω την πικρή μου αλήθεια δεν θυμάμαι αν άκουσα το προ τριετίας Wolves. Βέβαια αν το άκουσα και δεν το θυμάμαι σημαίνει ότι μάλλον δεν μου είχε αρέσει οπότε ας ελπίσουμε ότι απλά δεν του έδωσα σημασία. Το δεύτερο πόνημά τους, Deaths and Entrances, που κυκλοφόρησε πριν κάνα δίμηνο είναι ένα καλό (άλλα όχι σπουδαίο) άλμπουμ. Γιατί δεν λέω, έχει πανέμορφες ενορχηστρώσεις, πληθώρα μουσικών οργάνων (με πρωταγωνιστή σε αρκετά σημεία το κολλητικό βιολί), χορωδιακά φωνητικά στο σύνολο σχεδόν του δίσκου, αλλά δεν έχει αυτό το κάτι που θα το απογειώσει. Δεν έχει κάνα δύο κράχτες βρε παιδί μου, όλα τα τραγούδια κυμαίνονται στο καλό έως πολύ καλό, δεν υπάρχει το πάρα πολύ καλό. Αν σας αρέσει η σκωτσέζικη προφορά και ο ήχος των Arcade Fire (δεν θα υπάρξει κείμενο που θα διαβάσετε για τους My Latest Novel και δεν θα αναφέρεται το όνομα των καναδών, οπότε ας το αερίσουμε και μείς) το D.A.E θα σας κρατήσει πολύ καλή συντροφιά.


    Sister Sneaker Sister Soul
  • Ε ναι λοιπόν, μετά από έξι χρόνια είναι γεγονός, οι Lady and Bird (Keren Ann & Bardi Johannsson) επιστρέφουν με τον δεύτερο δίσκο τους La ballade of Lady and Bird. Μπορείς κιόλας να ακούσεις εδώ το νέο τους single, forward and reverse. Το άλμπουμ αναμένεται στις 14 Σεπτεμβρίου. Αυτά και αν είναι νέα.

  • That Golden Rule
  • photo via

    Θα δούμε χαρακτήρες που είχαμε να δούμε από την πρώτη σαιζόν. Ο Charlie μάλλον ζει, στο χέρι του, στην εμφάνιση στο comic con, γράφει am i alive? Τέρμα τα μπρος πίσω στο χρόνο, θα δοκιμάσουν κάτι διαφορετικό για το τέλος. Θα μάθουμε την ιστορία του Richard. Η Juliet θα παίζει και στην 6η σαιζόν πράγμα που μας λέει ότι η έκρηξη πέτυχε τον σκοπό της. Έπεσε άραγε το αεροπλάνο; Αυτά και άλλα πολλά στην τελευταία σαιζόν, υπομονή, μισός χρόνος έμεινε, χεχε!


  • Είναι η τσαχπινιά και το νάζι της όταν τραγουδάει που με τράβηξε στην Linda Carlsson aka Miss Li (και όχι το μπουτάκι που πέταξε καθήμενη στην χεστ...λεκάνη μέσα στον αχυρώνα). Είναι αυτή η περίεργη jazzOpop που μας καταθέτει η σουηδέζα μέσα από το τέταρτο άλμπουμ της Dancing the Whole Way Home (τέσσερα άλμπουμ από το 2006 μέχρι το 2009 η αθεόφοβη). Γουστάρω πολύ τα περάσματα της τρομπέτας, γουστάρω τρελά τα τσιριχτά της Linda όπως επίσης γουστάρω και την προφορά της. Μου θυμίζει την πρώτη φορά που άκουσα Soko, αλλά λείπουν οι σαρκαστικοί στίχοι. Ένα μικρό, εύθραυστο πλασματάκι, που μπορεί να το πετύχεις ήρεμο και ήσυχο αλλά μπορεί να το πετύχεις και σε στιγμές έκρηξης.


    Dancing The Whole Way Home
  • Αρκετά μεγάλος ντόρος έχει γίνει γύρω από το όνομα της Mica Levi aka Micachu aka Micachu & The Shapes. Ανάμεικτα τα συναισθήματα μου σχετικά με τον πρώτης της/τους δίσκο Jewellery. Γιατί μέσα στην πειραματική της/τους pop θα βρεις σίγουρα αρκετά στοιχεία να συμπαθήσεις αλλά και άλλα τόσα να μισήσεις. Η παραγωγή του Matthew Herbert μπορεί να κάνει τον ήχο της/τους εξεζητημένο και πρωτότυπο ωστόσο σε ορισμένα σημεία παρατραβάει το πράγμα σε τέτοιο βαθμό που θυμίζει τις ακαταλαβίστικες φανφάρες των ακατανόμαστων που θα κονταροχτυπηθούν για το νούμερο ένα άλμπουμ της χρονιάς. Σιγούρα μουσική που θα ξεσηκώσει τον κόσμο σε ένα live ή σε ένα club αλλά σίγουρα ένας δίσκος που δεν νομίζω να βάλω να ξαναπαίξει στον player μου.


    Golden Phone
  • Δεν θυμάμαι αν έχω ακούσει Metallic Falcons, πάντως σίγουρα έχω ακούσει Cocorosie. Η Matteah Baim, το μισό των Metallic Falcons (το άλλο μισό είναι η Sierra Casady), κυκλοφόρησε τον περασμένο απρίλιο τον δεύτερο της δίσκο Laughing Boy. Με αρκετές συνεργασίες αλλά με κύριο όπλο την φωνή της καταφέρνει να παράγει ένα αξιόλογο indie folk-psych folk μουσικό σύνολο.

  • Πως να ξεχάσω τις ανατριχίλες και το κοπάνημα που έριξα την περίοδο που άκουγα τα Delmar, Ciudad de Brahman και Corsario Negro; Αγνό, παρθένο, βίαιο stoner rock. Πως να ξεχάσω την εμφάνιση του Sergio και της παρέας του στο An (και ας λένε οι περισσότεροι ότι την πρώτη φορά παίξανε χίλιες φορές καλύτερα). Και μπορεί βέβαια αργότερα εγώ να χάθηκα μέσα στον πειραματισμό και την ψυχεδέλεια των Toba Trance και Munchen Sessions, αλλά το σίγουρα είναι ότι οι Los Natas δεν χάθηκαν ούτε λεπτό. Απολαμβάνω τώρα το El nuevo orden de la libertad, τον δίσκο που κυκλοφόρησαν οι αξιαγάπητοι Αργεντινοί πριν κάνα μήνα, και νιώθω συγκίνηση. Θυμάμαι την πρώτη φορά που άκουσα stoner στην εκπομπή των νονών της νύστας (φυσικά και ήταν Kyuss τα πρώτα τραγούδια που με φέρανε σε επαφή με το είδος, ευχαριστώ παιδιά). Θυμάμαι τις συζητήσεις με τον Βαγγέλη και τον Χρήστο για Kyuss, Dozer, Karma To Burn, Colour Haze, Nebula, Hermano και χίλιους δυο άλλους. Μετά τους Kyuss για μένα πάντα έρχονταν οι Los Natas (ή σκέτο Natas παλιότερα), νομίζω πήραν το πράγμα από εκεί που το άφησαν οι πρώτοι και το προχώρησαν ένα βήμα παραπάνω. Στο El nuevo orden de la libertad λοιπόν οι Αργεντινοί αφήνουν για λίγο τους πειραματισμούς και επιστρέφουν στα μοναχικά μονοπάτια του stoner. Φυσικά δεν πρόκειται να ακούσεις το κλασικό στερεότυπο stoner, αν και κιθάρα-μπάσο προσπαθούν να σου βιάσουν την ψυχή, θυμάσαι; όπως τότε. Μελωδία και ένταση έρχονται σε σύγκρουση σαν τον Δαυίδ και τον Γολιάθ, ποιός είπαμε ότι είχε κερδίσει; Εδώ πάντως κερδίζει ο ακροατής. Ανοίξτε ώτα και χαθείτε στις δονήσεις των riff!!!


  • Όχι, όχι, δεν πρόκειται για καμιά χαζογκόμενα που μας αμολάει τις καλοκαιρινές pop ιστορίες της, αλλά για τον μουσάτο κύριο που ακούει στο όνομα Angus Stone. Δεν ξέρω γιατί ακριβώς, αλλά με άγγιξε αρκετά το ντεμπούτο που κυκλοφόρησε πριν λίγους μήνες κάτω από το όνομα Lady Of The Sunshine. Στην αρχή κόλλησα με το jack nimble αλλά μετά αναδείχτηκαν σιγά σιγά και τα υπόλοιπα τραγούδια. Alternative rock με έντονα τα blues και όχι μόνο στοιχεία. Ιδιαίτερη η φωνή του Angus, κυριαρχεί στο σύνολο του Smoking Gun , σημαντικό ρόλο επίσης παίζουν και οι κιθάρες (ηλεκτρική και ακουστική) που με μαεστρία χειρίζεται ο προαναφερθέντας.

  • In March 2009 we released a free Leaf download sampler called Don't Run Over The Birds, Please. in the form of a Dropcard. The compilation features tracks by most of our current artists including an exclusive track by Murcof and versions of tracks from upcoming albums by Efterklang, Vladislav Delay and Nancy Elizabeth.

    For those not lucky enough to pick up one of the Dropcards at the time, we are now making the compilation available as a budget-priced download (from 99p for the whole album) through a few hand-picked download outlets, including iTunes, Bleep, Boomkat, eMusic and Other Music.

    The sampler will also be available for FREE to subscribers to our newsletter until the end of August. To be added to The Leaf Label’s info mailing list (if you're not already), sign up at: http://leaf.greedbag.com/subscribe/ and follow the instructions to get the free downloads.

    Track listing:
    1. Icy Demons - 1850
    2. Efterklang & The Danish National Chamber Orchestra - Frida Found A Friend (live)
    3. A Hawk And A Hacksaw - Kertész
    4. Nancy Elizabeth - Tow The Line
    5. Murcof - Excerpt #1
    6. Wildbirds & Peacedrums - There Is No Light
    7. Vladislav Delay - Melankolia (edit)
    8. Essie Jain - I Remember It Just Like This
    9. volcano! - So Many Lemons
  • 165 friends στο myspace τους και δίπλα από την ταμπέλα εταιρία βλέπεις Unsigned. Αυτό βέβαια δεν έχει περιορίσει τις κυκλοφορίες των Jagat Skad, τουναντίον. Αρκετά δισκία και ep's έρχονται ως δωρεάν download από την επίσημη σελίδα τους. Indie pop από το Βερολίνο, ε από το Βερολίνο είπαμε οπότε φαντάζεσαι ότι οι ηλεκτρονικές πιτσιλιές δεν μπορούν να λείπουν. Η τελευταία τους δουλειά ακούει στο όνομα Everybody Knows We're Thieves και περιέχει 8 συμπαθητικά τραγούδια.


  • Τον λένε Sébastien Duclos ή Fuck Buddies. Είναι μεγάλος θεός. Δεν λέω πολλά πράγματα ακόμη γιατί πέρασα μόνο το ep Justice. Θα ακούσω και το Burials που κυκλοφόρησε φέτος, δίσκο που ηχογράφησε στην κίνα μετά τον θάνατο του παππού του και της γιαγιάς του το 2008, και θα επανέλθω.

    ''what about it : both my grandmother & grandfather died in the winter of 2007/8. As always when shitty things happen i felt the need to write songs and did. My wife had bought me an harmonium for christmas so i spent a couple of weeks recording in our crumbling shanghai apartment trying to dress these skinny songs up. they still feel awfully bare to me.

    nine songs and an instrumental track : a good man / the new year / the darkest regions / stacks / boats / LEN / burials / zhang yaoyi / a secret / bombs.''

    Κατέβασε εδώ όλη την δισκογραφία του και καλά γούστα.
  • Όλα πηγαίνουν σκατά από τότε που γύρισα από το ταξίδι αλλά προσπαθώ να επιβιώσω. Σήμερα κατάφερα να ακούσω λιγάκι μουσική. Καλά βέβαια πήγα και στον (όπως αποδείχτηκε) θεό Trent την δευτέρα. Σήμερα έλεγα να πάω κηποθέατρο αλλά βαριέμαι. Ούτε τώρα θα τους δω τους Mercury. Τι έλεγα, α ναι, κατάφερα να ακούσω ένα ep, από συγκρότημα που μας έρχεται και πάλι από την γείτονα ιταλία. Για τους En Plein Air ο λόγος, και για το φετινό (προπέρσινο self release) L'alba Irradia l'inutile Parola. Ambient/indie λένε αυτοί, post rock με καταβολές από κλασική μουσική θα πω εγώ. Καλά δεν είναι και τίποτα σπουδαίο αλλά ακούγεται ευχάριστα. Και ναι το κλείσιμο της συναυλία με το Hurt (κλισέ) μου έφερε και μένα ανατριχίλα. Όπως θα λέγανε και οι αθηναίοι φίλοι μου ''ρε συ, δεν υπάρχει αυτό το track, τα πάντα όλα χωμένα μέσα σε δέκα στίχους''.



    Φωτογραφίες από το ταξίδι, το Coca Cola Soundwave μπλα μπλα μπλα εδώ.

  • Η πτήση άργησε εχθές το βράδυ. Κοιμήθηκα τρεις ώρες και μετά δουλειά. Αυτό δεν το χάνω όμως.
  • Tracks:
    1. Aeon
    2. Crazy In Love (Beyonce)


    Crazy in Love
  • Μετά από απαίτηση του κοινού (του fantasmeniou δηλαδή, στον οποίο αφιερώνεται και το συγκεκριμένο post) θα πούμε δύο λόγια τον ταξιδιάρικο δίσκο που ακούει στο όνομα ''On A Sad Sunny Day''. Άλλο ένα one man band για σήμερα, ο ιταλός (μα τι γίνεται τελευταία σ' αυτη την χώρα;) Gianluca Divirgilio ηχογραφεί μουσική κάτω από το όνομα Arctic Plateau. Κλεισμένος σε ένα δωμάτιο του σπιτιού του συνδέει την κιθάρα του στον ενισχυτή και χάνεται σε κιθαριστικές περιπέτειες. Shoegaze πολυτελείας μας καταθέτει ο μπαγάσας. Μελαγχολική ατμόσφαιρα, γεμάτη λυπημένες μελωδίες και νότες που κλαίνε, εσωτερικές αναζητήσεις που οδηγούν σε έντονα συναισθηματικά ξεσπάσματα και τελικά στην εξιλέωση. Ο ίδιος περιγράφει την μουσική του ως ''explicitly dreamed music'', και έχει τόσο δίκιο.
  • ....έτσι δεν τα λένε αυτά τα απίστευτα δισκάκια;
  • Θα μπορούσε να είναι ο δεύτερος δίσκος του Sketchie (που τόσο πολύ τον περιμένουμε, αλλά μάλλον δεν θα έρθει ποτέ) αλλά δεν είναι. Παρ' όλα αυτά ο Ιταλός Andrea Di Carlo έχει αρκετά κοινά στοιχεία με τον Sketchie. One man band και ο ίδιος, κρυμμένος πίσω από το όνομα French Teen Idol, υλικά δημιουργίας μουσικής ίδια, πλήκτρα, ηλεκτρονικά bets, postrockιζουσες κιθάρες και samples. Δεν έχω ακούσει (ακόμη) τους δύο πρώτους δίσκους του Andrea αλλά το ''El Siete Es La Luz'' δεν μπορώ να το χορτάσω, με τίποτα. Σήμερα παίζει στο repeat και εχθές στο τρένο, ασυναίσθητα, μόλις τελείωσε πάτησα ξανά το play. Τόσο καλός είναι ο δίσκος. ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟΣ. Εδώ μια ακόμη άποψη περί του δίσκου.


    "i want george soros" (unofficial video)
  • Απίστευτη ζέστη ακόμη και τώρα το πρωί. Η πτήση είναι αύριο. Είμαι Θεσσαλονίκη και βαριέμαι. Στο τρένο, καθώς διάβαζα το Πικ, άκουγα και δίσκους που δεν πρόλαβα να κοιτάξω. Ο γείτονας έχει το ασύρματο ανοιχτό. Ας πούμε λοιπόν καμιά κουβέντα γιατί δεν έχω τι να κάνω. Κάνοντας αναδρομή στα post από την αρχή του χρόνου έπεσα πάλι πάνω στους φίλους Ιταλούς, Giardini Di Miro. Κυκλοφορεί τον σεπτέμβρει η μουσική που είχαν γράψει για την βουβή ταινία ''Il Fuoco''. Αποτελείται από δώδεκα instumental συνθέσεις και από την μικρή γεύση που πήρα μάλλον θα είναι πολύ καλό. Μόλις το αγόρασα από εδώ.
  • Ciao αγαπημένοι μου αναγνώστες (fantasmenie για σένα τα λέω, απλά βάζω πληθυντικό για να νιώθω ότι είστε πολλοί). Ταξιδάκι για δέκα μερούλες, το χρειαζόμουν αφάνταστα. Καλά να περάσετε και καλά μακροβούτια. Εμένα η βαλίτσα θα έχει μέσα χοντρά ρουχαλάκια οπότε δεν θα περιλαμβάνει κολύμπι. Αν πείσω και τους άλλους δύο να πάμε εδώ θα είναι super, αλλά και να μην πάμε, κάτι ενδιαφέρον θα βρούμε να κάνουμε. Da da!
  • Δεν γράφω και πολλά για το παρεάκι από την Δανία που ακούει στο πιασάρικο όνομα Alcoholic Faith Mission παρά μόνο αυτό, φανταστείτε του Arcade Fire να τα σπάνε με τους Broken Social Scene οι οποίοι τα πίνανε με τους Sigur Ros οι οποίοι είχαν μαλώσει με τους Mum γιατί προσπαθούσαν και οι δύο να ρίξουν τις Amiina οι οπείες τα είχαν με τους Efterklang επειδή τις χυλοπίτιασαν.


    Guilty Scarred Eyes
  • Ζορίστηκε πολύ η Laura Groves aka Blue Roses, ζορίστηκε πολύ αλλά τελικά τα κατάφερε. Με έπεισε ότι το ντεμπούτο της δεν είναι μόνο άξιο αναφοράς αλλά και άξιο διάκρισης. Και μπορεί στην αρχή η παραδοσιακή φωνή της να με ξένισε λίγο και να μου προκάλεσε μια μικρή αλλεργία, αλλά με τα κατάλληλα μέτρα το αντιμετώπισα και αυτό. Ταλεντάκι το λοιπόν το κορίτσι μας. Παίζει ''τα πάντα όλα'' (για να χρησιμοποιήσουμε και την νέα εκνευριστική έκφραση των αθηναίων) μόνη της. Η ακουστική, παραδοσιακή folk μουσική της με την επένδυση των φωνητικών της μπορεί να σε κερδίσει αλλά μπορεί και όχι. Με λίγη προσπάθεια και αρκετά ακούσματα πάντως την συμπαθάς την ατιμούλα. Δυνατά σημεία της τα τραγούδια με το πιάνο, νομίζω ότι της πάει γάντι ο συνδυασμός πιάνο-φωνή.


    'I am Leaving'
  • Εντάξει δεν λέω, το Jupiter ήταν δισκάρα. Το Antenna όμως δεν μπόρεσα να το χωνέψω ποτέ, οι φίλοι Νονοί λένε ότι και αυτό είναι εξίσου καλό με το Jupiter. Το Perfect Pitch Black χωρίς να είναι κάτι σπουδαίο κατάφερε να με κερδίσει. Η επιστροφή των Cave In (της παρέας του Steve Brodsky) είναι γεγονός. Δεν ξέρω αν συνεχίσουν και πάλι μαζί αλλά έχουν ηχογραφήσει ένα Ep, το Planets Of Old, το οποίο θα κυκλοφορήσει μόνο σε βινύλιο τον Ιούλιο από την Hydra Head. Το Retina Sees Rewind, ενός εκ των τεσσάρων τραγουδιών του Ep, είναι κιόλας διαθέσιμο στο itunes. Δεν είναι κάτι συνταρακτικό αλλά είχαμε να ακούσουμε νέα τους σχεδόν τέσσερα χρόνια τώρα, οπότε ρίξτε του μια αυτιά.
  • Όχι, όχι δεν μπορείς να το πεις αυτό. Γιατί είναι αδύνατο να βρεις κάποια στοιχεία για το βιογραφικό του Bill Ryder Jones, παρά μόνο ότι ήταν κάποτε μέλος των The Coral, αλλά είναι πολύ εύκολο να βρεις όμορφα στοιχεία και να κολλήσεις στον προσωπικό του δίσκο, Film Music (όχι δεν είναι ost). Μουσική αποτελούμενη κυρίως από μια ακουστική κιθάρα, τον Jones στα φωνητικά και μερικά διάσπαρτα πλήκτρα. Γλυκανάλατες μελωδίες, απλές συνθέσεις, έξυπνα δίστιχα. Ο ίδιος αναφέρει στο Myspace του ότι θα παρατήσει για λίγο την ακουστική πορεία του και θα ασχοληθεί με περισσότερο ''ηλεκτρικούς'' ήχους. Μαζί με τον φίλο του, Matt, έχουν αρχίσει κιόλας τις ηχογραφήσεις.


    Someone That You Know (fan video)
  • Πόσες φορές δεν συνόδεψες το μοναχικό ποτό σου με τις μελωδίες των/του Smog (Smog) αν το προτιμάς έτσι;]. Πόσες φορές δεν χρειάστηκες την βοήθεια τους/του όταν έπινες κάποιο μελαγχολικό απόγευμα-βράδυ για να ξεχάσεις πράγματα που σε χαλάνε. Πόσες φορές δεν έβαλες έτσι απλά ενα δίσκο τους/του να κυλάει επειδή σου λείψανε οι ιστορίες τους/του; Ο μοναδικός τροβαδούρος επιστρέφει με νεά, την δεύτερη, προσωπική του δουλειά, που ακούει στον τίτλο ''Sometimes I Wish We Were An Eagle''. Αργόσυρτες, μαυρισμένες μελωδίες (για ακόμη μια φορά) με την συνοδεία της μπάσας φωνής του Bill Callahan, δεν χρειάζεται και περισσότερα για να σε κερδίσει. Δεν είναι τόσο συννεφιασμένος δίσκος όσο τα προγενέστερα του, ως Smog δηλαδή, αλλά έχει και αυτό δυο τρία χαρτιά που μπορούν άνετα να σε ρίξουν στον πάτο, και ίσως λίγο πιο κάτω!

  • Όπως πληροφορήθηκα πριν από λίγο (μέσω back to mono) οι πολυπολυπολυπολυαγαπημένοι μου Black Heart Procession βρήκαν επιτέλους στέγη (στην temporary residence) και η κυκλοφορία του νέου τους, έκτου δίσκου, ορίστηκε για την σωτήρια μέρα της 6ης Οκτωβρίου 2009. Στην ίδια εταιρία επίσης υπέγραψαν Three Mile Pilot (αν βγάλουν δίσκο φέτος θα είναι δίσκος της χρονιάς για μένα, διαφορετικά την πρώτη θέση θα πάρει ο δίσκος των BHP, απλά τα πράγματα) και Pinback. Εδώ το rats, πρώτο δείγμα του six.

  • Ήταν διαφορετική η συναυλία του Antony. Διαφορετική από την πρώτη του φορά στην Ελλάδα. Τώρα ποια είναι φίρμα, τώρα μπορεί να ζητά συμφωνικές ορχήστρες, τώρα μπορεί να παίζει σε μεγάλα θέατρα, τώρα έχει το πάνω χέρι, και φυσικά δικαιολογημένα. Αν δεν είναι ο αγαπημένος μου καλλιτέχνης είναι σίγουρα ένας από τους αγαπημένους μου. Πάντως σίγουρα είναι αυτός με την πιο εντυπωσιακή φωνή. Είναι μεγάλος ο Antony. Μπορεί να σε γονατίσει με δύο τρεις στίχους που θα ξεστομίσει, και ας μην σε εκφράζουν οι ιστορίες του. Δεν στάθηκε μόνο στα τραγούδια του τελευταίου του δίσκου, τίμησε και παλιές επιτυχίες του. Αφού έπαιξε και το crippled and the starfish εμένα με ικανοποίησε πλήρως. Συγκινητικός, εντυπωσιακός, επιβλητικός, ειλικρινής, ευαίσθητος. Το θέατρο δεν ήταν τελείως γεμάτο αλλά ένα 90% των θέσεων πρέπει να ήταν καλυμμένο. Φυσικά δεν πρέπει να ξεχάσουμε να δώσουμε τα συγχαρητήριά μας στην συμφωνική, μοναδική απόδοση των τραγουδιών, νομίζω πως και ο ίδιος ο Antony πρέπει να έμεινε απόλυτα ευχαριστημένος.

    Περισσότερες φωτογραφίες (ελάχιστες γιατί υπήρχε η αστυνομία της ψηφιακής) εδώ

    Δύο από τα λίγα βίντεο παρακάτω


    Cripple And The Starfish


    Rapture