• photo by andy hixon
  • Είναι γεγονός ότι με την χαρούμενη μουσική δεν τα πάω και τόσο καλά. Δεν ξέρω γιατί, αλλά δεν τα πάω. Ο νέος δίσκος των Lacrosse έχει αρκετά σημεία χαρούμενης-υπεραισιόδοξης Pop, πράγμα που αυτομάτως θα τον πετούσε από τον player μου με την μία. Αλλά οι κατεργάρηδες έχουν και αρκετά στοιχεία που σε κερδίζουν. Θέλεις οι φορτωμένες κιθάρες σε ορισμένα σημεία, θέλεις τα χορωδιακά φωνητικά, θέλεις η ενέργεια που βγάζουν, θέλεις τα λιγοστά αλλά κολλητικά αργόσυρτα σημεία. Το Bandages For The Heart είναι ένας αρκετά καλός δίσκος, με τέσσερα πολύ δυνατά τραγούδια (excuses. excuses, what's wrong with love, song in the morning, come back song #1) και τα υπόλοιπα αρκετά συμπαθητικά.


    LACROSSE - WE ARE KIDS
  • Όπως λέει και το βιογραφικό τους ξεκίνησαν ως one man show, δηλαδή ο Jérôme Deuson και παρέα οι μπλιμπλικοκιθάρες του. Μετά από λίγο καιρό βαρέθηκε φαίνεται και είπε να φτιάξει κανονικό συγκρότημα, έτσι και έκανε. Το Interanl Heights For A Drama είναι η δεύτερη δουλειά τους σαν σύνολο. Post rock κιθαριστικά περάσματα, σφήνες από μπλιμπλίκια, ambient χασίματα, εκκωφαντικά τύμπανα, experimental θόρυβοι, indie μελωδίες, όλα ένα χαρμάνι. Τους λένε aMute και μας έρχονται από Βέλγιο.

  • Matador is an album studded with varying themes and textures. The synergy between a haunting sonic mix and delicate, ethereal lyrics yield an ambitious, precise whole. Maintaining consistent intensity and energy, the music and artwork both reflect the moodiness behind the concept of the album, which can be summarized as a reaction to the surroundings and circumstances Max and Mirza found themselves in throughout the past two years. Matador also finds the duo expanding on their sound, reaching for a new and fresh direction. Vocals are more prominent throughout the album than with previous releases, and the band ventures into new soundscapes, incorporating an expansive array of instruments. The result is a cinematic and hypnagogic mix of rusts, antique grays and olive greens which evoke an eerie nostalgia - memories of places you’ve never been and things you’ve never seen.


    Εδώ ακούς το τρίτο τραγούδι του δίσκου The Architekt και παρακάτω βλέπεις ένα teaser βίντεο για τον νέο δίσκο. Εδώ αγοράζεις το βινύλιο.

    Arms and Sleepers - Matador from David Altobelli on Vimeo.






  • Καχεκτική φιγούρα ο Finn Andrews, κοκαλιάρης όσο δεν παίρνει, σαν σκελετός με φορεσιά ήταν. Αλλά ο πούστης έχει μια φωνή απίστευτη, πότε στρίγγλιζε, πότε ούρλιαζε, πότε σιγοτραγουδούσε. Κρίμα που εξελίχθηκαν έτσι τα πράγματα το βράδυ της παρασκευής, γιατί θα μιλούσαμε για ένα σπουδαίο live. Οι Deadbeat Escapement (τι ποιοι Deadbeat Escapement; Το συγκρότημα που άνοιγε την συναυλία) δυστυχώς δεν μου γέμισαν το μάτι, ούτε και το αυτί, ωραίο αυτό που παρουσίασαν αλλά καθόλου φρέσκο, μου θύμισαν τους παλιούς Interstellar Overdrive του surface b, αλλά απλά μου τους θύμισαν. Παίξανε περίπου μισή ώρα, και κάπου εκεί είπα, ωραία, σε δεκαπέντε είκοσι λεπτά, θα βγουν και οι Veils. Παράπτωμα ένα : Από της 22:30 ο άνθρωπος που ασχολήθηκε με κούρδισμα, στήσιμο, διανομή πετσετών-ποτών-νερών τελείωσε στις 23:10, αν είναι δυνατόν, σαράντα λεπτά τρόμπας. Τέσπα, θα βλέπαμε μεγάλη συναυλία οπότε το κατάπια με. Παράπτωμα δύο : Τα πλήκτρα δεν λειτούργησαν ποτέ, προφανώς το soundcheck ήταν λίγο του ποδιού, δεν εξηγείται διαφορετικά, αποτέλεσμα; Όλο το πιανιστικό setlist δεν ακούστηκε ποτέ, και αν γνωρίζει κανείς από Veils ξέρει ότι η πληθώρα των συνθέσεων τους απαιτεί πιάνο. Ο Finn το λοιπόν ήταν εκτός εαυτού (πρέπει να είχαν βοηθήσει και τίποτα περίεργες ουσίες γιατί έτρεμε και παραμιλούσε συχνά), κλωτσούσε ότι έβρισκε μπροστά του, έριχνε το ποτό του κάτω και ψιλοβίαζε τα τραγούδια. Όχι ότι με χάλασε η περισσότερο ηλεκτρισμένη πλευρά των τραγουδιών τους, εξάλλου στο larkspur (το αγαπημένο μου τραγούδι από το Sun Gangs) κόντεψε να πέσει το Gagarin, τρελό τζαμάρισμα, ζήτω και πάλι ζήτω. Αδύναμη στιγμή το μέρος που το συγκρότημα έσκαγε τσιγαράκι (αλήθεια τι θα γίνει με αυτό το πράγμα, δεν μπορώ να πηγαίνω σε συναυλίες και το αναπνευστικό μου για τρεις μέρες μετά να βρίσκεται στα κόκκινα, ΤΟ ΚΑΠΝΙΣΜΑ ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΣΤΟΥΣ ΔΗΜΟΣΙΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ) και ο Finn μόνος με την κιθάρα (ελλείψει πιάνου) προσπαθούσε να βγάλει τα κάστανα από την φωτιά. Σαράντα πέντε λεπτά έκανα να βρω πάρκινγκ εξήντα λεπτά διάρκεσε η εμφάνιση των Veils, κρίμα........α ναι, μην το ξεχάσω, δεν ξέρω τι διαβάσατε τριγύρω αλλά κόσμο δεν είχε, με το ζόρι 250 άτομα, ούτε το μισό κάτω Gagarin γέμισε, αλλά έτσι όπως εξελίχθηκε η βραδιά, καλύτερα, βάλανε στην άκρη και 25 ευρώ.

    Περισσότερες φωτογραφίες εδώ
  • ''The group’s vocalist David Cook is sure to generate some comparison to eighties acts as well, as his voice has a similar pitch and at times is overtaken by the instrumentals. He almost reminds me of Ian Curtis from Joy Division, although his voice is a little higher in pitch. Cook’s voice also has that kind of creepy, echo-y ambiance to it that listeners are sure to appreciate. The overall lyrical structure of the song is a little simplistic, as the chorus line is basically repeated for the majority of the track, but it will stick with those who listen to it and that is sure to help the band out.

    Cut Me isn’t a groundbreaking song by any means but it has some great hooks to it and has the same sense of dark grooves that many of the eighties post punk/gothic rock bands had. This should be enough to generate some interest in the group’s upcoming album, and if they can continue to write these types of tracks they could become a major name. We’ll have to wait and see what happens, but for now this single has definitely served its purpose as it is sure to get listeners talking''.


    Άκουσε εδώ το νέο μιξάρισμα στο cut me και θα καταλάβεις, περιμένω πολλά από δαύτους.


  • The Veils - "The Letter"

  • Efterklang & The Danish National Chamber Orchestra - Caravan (live)


    Efterklang & The Danish National Chamber Orchestra - Cutting Ice To Snow (live)
  • Την Elin Lindfors την γνώρισα μέσα από τους The Deer Tracks, εξαιρετική φωνή. Σε μαγεύει χωρίς να το προσπαθεί και πολύ, ικανότητες ξωτικού και βάλε. Φέτος ένωσε τις δυνάμεις της με άλλα δύο γκομενάκια και δημιούργησαν τους/τις Twiggy Frostbite. Το ''Through Fire'' είναι το ντεμπούτο άλμπουμ τους και είναι θαυμάσιο. Indie pop δΓιαμάντια, είτε σε χαμηλούς τόνους γεμάτους σκοτεινά σημεία είτε σε έντονες αναλαμπές με νευρωτικές κιθάρες, και στις δύο περιπτώσεις όμως το κυρίαρχο μέσο και αυτό που δεσπόζει ψηλότερα είναι η φωνή της Elin.

  • Photo by Andy Hixon
  • Αν και είναι δώρο μόνο για όσους βρίσκονται στο mailing list των Glissando, δεν μπορούσα να μην το μοιραστώ μαζί σας. Εδώ το νέο τους ντέμο.




  • Άλλοι σχεδίαζαν ταξίδια για την αθήνα το προηγούμενο σαββατοκύριακο αλλά εγώ πιστός στο πρόγραμμα μου ετοίμαζα ταξίδι για θεσσαλονίκη. Δεν λέω τις περισσότερες συναυλίες της ζωής μου τις έχω δει ολομόναχος, και έχω περάσει και φανταστικά. Αλλά η ευκαιρία να βρίσκομαι σε μία συναυλία περιτριγυρισμένος από φιλικά πρόσωπα δεν υπήρχε περίπτωση να πάει χαμένη. Τους Crippled Black Phoenix τους είχα δει και την πρώτη φορά που ήρθαν ελλάδα οπότε δεν ανυπομονούσα να τους ξανασυναντήσω, η αγωνία μου ήταν για τους Maybeshewill, τα πνευματικά παιδιά των 65dos. Ήταν εννιάμιση θαρρώ και είχαμε μαζευτεί περίπου 150 άτομα όταν ξεμύτισαν οι Maybeshewill στην σκηνή, τετράδα, χωρίς γκομενάκι πλέον, και πλήκτρα δυστυχώς στο playback. Τα τραγούδια που θα διάλεγαν τα ψηλοπερίμενα, πρώτη φορά σε μία χώρα δεν υπάρχει περίπτωση να μην παίξεις τους δυναμίτες σου. Co-conspirators, Not for want of trying, He films the clouds pt. 2, Seraphim & cherubim,The Paris Hilton sex tape ήταν όλα εκεί. Ιδανικές οι εκτελέσεις τους, μας οδήγησαν σε ασταμάτητο headbanging (αγαπητέ saunterer κρίμα που δεν ήρθες εκεί μπροστά, να γνωριστούμε, να ρίξουμε καμιά κεφαλιά, και που ξέρεις, μπορεί και να ξεχνούσες τους άλλους αντιγραφείς των 65dos, τους αγαπημένους σου Long Distance Calling). Για την εμφάνιση των C.B.P δεν χρειάζεται να πω και πολλά, superband είναι σούπερ πράγματα μας παραδίδουν. Φέτος με το διπλό "The Resurrectionists" & "Night Raider" κατάφεραν να συγκριθούν με τα μεγαθήρια, βλέπε Pink Floyd, αν ακούσεις τα δύο δισκάκια θα καταλάβεις ότι αυτή η σύγκριση δεν έγινε άδικα. Ο Justin Greaves και η παρέα του μας πιάσανε από τα μαλλιά και για δύο ώρες μας στροβίλιζαν ασταμάτητα, χωρίς περιθώρια να πάρουμε ανάσα, χωρίς να καταλάβουμε τι μας οδήγησε σε αυτήν την μεθυστική δίνη και τι μας έβγαλε έξω από δαύτη.

    Περισσότερες φωτογραφίες εδώ


  • Photo by Andy Hixon
  • Limited Edition CDr - only 100 numbered copies.
    1 - 50 available exclusively from the Gizeh Online Store
    51-100 only available on Glissando's October tour with Trespassers William

    Released on November 9th 2009
    All pre-order will be shipped w/c November 9th

    This record is the whole of 'With Our Arms Wide Open We March Towards the Burning Sea' remixed by Richard Knox into a continuous sixty minute ambient piece of sound in August 2009.

    Artwork by Richard Knox

    Preorder Here
  • Με τόσα άλμπουμ που έχουν μαζευτεί παραλίγο θα έγραφα για το The Bachelor την παλιά και όχι την νέα δουλειά του Patrick Wolf. Γιατί ο τύπος είναι να μην πάρει φόρα, αν πάρει....Βασικά ο 26χρονος Patrick (ο οποίος κυκλοφόρησε το Lycanthropy στα 20 του, αξίζει και μόνο γι' αυτό ένα κάποιο respect) ήθελε φέτος να κυκλοφορήσει το Battle, ένα διπλό δίσκο, αλλά τελικά για τους δικούς του λόγους δεν το έκανε. Το χώρισε το λοιπόν σε δύο κεφάλαια, βλέπε The Bachelor και The Conqueror (αναμένεται να κυκλοφορήσει το 2010) και ησύχασε. Δεν ήμουν ποτέ μεγάλος θαυμαστής του κύριου Patrick αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν αναγνωρίζω το ταλέντο του. Όπως αναγνωρίζω και την αξία του νέου του άλμπουμ. Περισσότερο μου αρέσουν οι singer songwriter στιγμές του, ένα πιάνο και φωνητικά και λιγότερο τα πειραματικά του κομμάτια, βλέπε Vulture. Ο δίσκος είναι πλούσιος σε εντυπωσιακές ενορχηστρώσεις και σε μελωδίες που ξεχειλίζουν συναισθήματα και ευαισθησίες, βλέπεις ο Patrick ήταν ερωτευμένος όταν έγραφε τον δίσκο, με τον William.

    Άχρηστη Πληροφορία (για τον κύριο fantasmenio) : Τον σεπτέμβριο του 2008 ο Patrick και ο φίλος του πήγαν σε συναυλία της Madonna, κάποια στιγμή ο ταλαντούχος νεαρός θέλησε να φιλήσει τον φίλο του, τι τα ήθελε, ένας σεκιουριτάς χτύπησε κόκκινα, τους πέρασε χειροπέδες και τους ξυλοκοπούσε μέχρι να τους πετάξει έξω από τον συναυλιακό χώρο.


    Patrick Wolf - Vulture

  • Fugues
    Unreleased tracks 2009

    Music by
    LAST DAYS
    RAFAEL ANTON IRISARRI
    PETER BRODERICK & NILS FRAHM
    LIFE WITHOUT DREAMS
    SIMON SCOTT
    ROTHKO
    THE TOY LIBRARY
    GOLDMUND
    SILENCIO
    MESSAGE TO BEARS
    ...

    NEW COMPILATION ALBUM OUT OCTOBER 26th 2009

    details coming soon


  • Η παθιασμένη σχέση ενός Αυτού και μίας Αυτής πάντα έχει ενδιαφέρον για το Ντιβάνι του Δισκαναλυτή! Στην περίπτωση τους, Αυτός αφηγείται όλη την ιστορία τους και δεν ξέρουμε αν ποτέ η Josephine υπήρξε, πέραν του αρρωστημένου μυαλού του. Στο τέλος, βέβαια, Αυτός θεραπεύεται και μαρτυρά πως πηγή του ψυχικού άλγους του είναι ο αρρωστημένος πολιτισμός μας. Διαβάστε την αποψινή μας δισκανάλυση και αναζητήστε το ιδιαίτερο cd των 2L8!

    Η συνέχεια του κειμένου εδώ

  • Photo by Andy Hixon
  • Hi friends ! It's that time of year again, back to work has arrived. For this occasion, we have a special gift for you ! A free digital EP, including the All Things Lie album version and 3 demo songs recorded during summer 2006 in Montreal. It's just on your right --> These tracks are the roots of MONTREAL ON FIRE and we are happy to share it with you. Next month we will release another EP with a collection of "Decline & Fall" remixes. The both records will get a small CD release, 50 copies each and only sell at shows. The release party is plan at the new stage of les Pavillons Sauvages on october, 18th ! Be there !
    The first part of the Europe tour is closed to be complete, most of the shows are now announced, check your calendar !
    via http://montrealonfire.com/


    Montreal on Fire - Anything Everyday (live)



  • Την παρασκευή κατάλαβα ότι έχω πάρα πολύ υπομονή, μα πάρα πολύ. Αλλιώς δεν εξηγείται πως περίμενα 75 λεπτά στο ταμείο για να δω αν θα είμαι μέσα στους 10 που θα παίρναμε τις ακυρωμένες προσκλήσεις (από τους 100 που δεν είχαμε εισιτήριο). Γιατί βλέπεις αυτό δεν ήταν ανοιχτή συναυλία, μάλλον κάποιος έκανε πάρτι και είχε μοιράσει προσκλήσεις, το μισό badminton γέμισε με τζαμπατζήδες. Αφού λοιπόν ακούστηκαν τα Controlling Crowed, Bullets και μάλλον Words on Signs, φώναξαν ότι θα μπουν μέσα δέκα με δώδεκα άτομα και άρχισε το σπρώξιμο. Ποιος είναι μόνος ρώτησε μια καλή κυρία, σήκωσα το χέρι μου και τσίμπησα το μαγικό χαρτάκι, όχι τζάμπα, μην είσαι τρελός, 45 ευρωπουλάκια για μια θέση λίγο πιο πίσω από το κέντρο. Στο τέλος από ότι κατάλαβα μπήκαν όλοι, μιας και είχε αρκετούς όρθιους, απλά κάνανε την πλάκα τους, μας ανάγκασαν να χάσουμε 20 λεπτά από τη συναυλία και όλα καλά. Anywayzzzz. Στα του κονσέρτου. Πρώτη φορά ο zeugolator στους Archive, όχι ότι το είχα και μεγάλο καημό, αλλά....Το πρώτο μέρος, λογικό και προβλέψιμο, αφιερώθηκε στο νέο τους άλμπουμ, το οποίο ακούστηκε σχεδόν ολόκληρο. Καλή απόδοση των τραγουδιών, με ένταση, χωρίς να ξεφεύγουν ιδιαίτερα από τις εκτελέσεις τους δίσκου. Ο ράπερ τους ακολούθησε οπότε όλες οι ρίμες ακούστηκαν ζωντανά, μόνο τα γυναικεία φωνητικά αντικαταστάθηκαν, ευτυχώς όχι από απλά samples, αλλά από ένα βίντεο στο οποίο η Maria Q μας τραγουδούσε. Ξέρουν ότι οι έλληνες τους γουστάρουν τρελά οπότε δεν μπορούσαν να μην παίξουν τα κλασικά, numb, again, lights και κάποια από τα δύο πρώτα άλμπουμ τα οποία δεν κατέχω πλήρως ώστε να κοτσάρω τίτλους. Το Fuck U όχι, δεν το παίξανε, και ας το ζητούσε ο κόσμος. Γύρω στα 100 λεπτά κράτησε η εμφάνιση τους, μια εμφάνιση αξιοπρεπή και μετρημένη.

    Περισσότερες φωτογραφίες εδώ.

    Υ.Γ Το νέο της ημέρας βέβαια είναι ότι εχθές διέρρευσε ο δίσκος της χρονιάς, οπότε αφήστε τους Archive, βρείτε το Six και καλή τύχη.
  • Τα λέγαμε στην αρχή του χρόνου για το Christiana των Reverend Glasseye. Πλέον έχουν ανέβει άλλα δύο ντέμο από το One Year Lost At Sea στο Myspace τους, τα no road out of new england και howling jane, και είναι εξαιρετικά, ελπίζω να βγει μέσα στην χρονιά και να θρονιαστεί στις υψηλότερες θέσεις των καλύτερων δίσκων της χρονιάς.

    Στίχοι από το ανατριχιαστικό No Road out of New England

    Cried my last tear upon the asphalt
    when I found that you've come to
    pass

    Recited a prayer to the Boston Skyline
    in my circle of garbage and of
    glass

    But there's no road out of new england
    No remorse upon the north
    shore

    The end of an era' s upon us

    The end of an era' s upon us
    The age of beauty it shall be
    springing

    springing forth

    I found my true love down in Texas

    I saw her at
    the burial of my shame

    and from this desert hope sprang eternal

    And I gave my
    lord a name

    maybe there's no road out of New England

    no virtue in New York


    The end of the Ice Age is on us

    The Age of Beauty it shall be springing

    spring forth

    The world is a fevered dream of deception and heartbreak

    and
    mankind is easily cheated out of faith

    but in you the gardeners have grown a
    pure orchard

    in you the singers have found something to say

    But there's no
    road out of new england

    No remorse upon the north shore

    The end of an era' s
    upon us

    The age of beauty it shall be springing

    springing forth


    One More Smoke Live
  • Ο Jay Munly είναι τεράστια μορφή, επιπέδου David Eugene Edwards, ακόμη πιο σκοτεινός και απόκοσμος όμως. Περιμένω εδώ και δύο χρόνια σχεδόν τους δύο δίσκους που ετοιμάζει ως Munly & The Lupercalians αλλά τίποτα, κανένα ίχνος. Βέβαια ο Munly ασχολείται και με άλλα projects, όπως τους περίφημους Slim Cessna's Auto Club. Δεν ετοιμάζει κάποια δισκογραφική δουλειά μαζί τους αλλά ο φωτογράφος Gary Isaacs έχει στήσει ένα μελαγχολικά σκοτεινό ανθολόγιο με φωτογραφίες και στίχους του αγαπημένου του συγκροτήματος, εδώ ρίχνεις μια ματιά και το αγοράζεις.


  • .............επειδή δεν τους έχω ξαναδεί και επειδή βγάλανε δισκάρα.
  • Μπορεί μικρός να συμμετείχε σε rock, jazz και κλασικά σχήματα αλλά οι σπουδές του στο Berklee πάνω στα κρουστά και η αγάπη του για τα film είναι αυτά που επηρέασαν την μετέπειτα μουσική του πορεία. Ο κόσμος του Keith Kenniff aka Helios είναι υπνωτικός και σκοτεινός, μελαγχολικός και συννεφιασμένος. Το αποδεικνύουν περίτρανα οι μέχρι σήμερα κυκλοφορίες του και ακόμη καλύτερα το ''Unreleased Vol. 1'' που ξεμύτισε νωρίτερα μέσα στην χρονιά σαν cdr, με τραγούδια που όπως λέει και ο τίτλος δεν κατάφεραν να χωρέσουν σε κάποια επίσημη κυκλοφορία. Ένα δείγμα της δουλειάς του από το ξεκίνημα, ένα δείγμα γεμάτο με κιθαριστικά στρώματα, πληθώρα κρουστών και ambient πλήκτρων, ένα δείγμα σπουδαίας μινιμαλιστικής μουσικής.
  • Δημιουργήθηκαν στον παρίσι πριν πέντε χρόνια, εκεί κυκλοφόρησαν το πρώτο τους άλμπουμ πέρυσι αλλά χρειάστηκε να ταξιδέψουν μέχρι την μακρινή αμερική για να βγάλουν τον δεύτερο δίσκο τους, ο οποίος ξεχύθηκε στην αγορά την ίδια χρονιά με τον πρώτο. Δεν έχω ακούσει (ακόμη τουλάχιστον) ούτε το ''Twisted Trees'' ούτε το μετέπειτα ''Sticks and Stones'' την παραγωγή του οποίου έκανε ο John Goodmanson (βλέπε Death Cab For Cutie, Blood Brothers, Sleater Kinney and Blonde Redhead). Εγώ έχω φάει κόλλημα με το φετινό τους Ep, ''Pick the Ghost'', το οποίο περιέχει πέντε βαρβάτα post punk τραγούδια. Εξαιρετικές συνθέσεις, με εναλλαγές σε ανδρικά και γυναικεία φωνητικά, με τσαγανό, με κιθαριστικά ξεσπάσματα, με επιθετικά τύμπανα και γενικά ένα τσαμπουκά άλλο πράμα. Ειδικά αυτό το lots of cars δεν μπορώ να το χορτάσω. Το όνομα τους είναι Underground Railroads και ελπίζω να διαπρέψουν στο μέλλον.


    25
  • VOIDS is a fan-compiled collection of HAVE A NICE LIFE demos and b-sides. It’s pretty awesome that someone went to all the trouble of doing this, because, to be honest, I don’t know if I was ever going to get around to it.

    Check the thread for the download:

    http://www.last.fm/group/Enemies+list/forum/105856/_/563984

    via http://www.enemieslist.net





  • Τα 75 λεπτά του An δεν ήταν αρκετά. Δεν λέω, το νόημα το έπιανες αλλά μια επανάληψη ήταν επιτακτική. Κάθε παρασκευή σχεδόν βρίσκομαι θεσσαλονική, παιχνιδάκι να σταματήσω κάνα δυο στάσεις νωρίτερα. Οι Murder By Death παίζανε την παρασκευή, μέρα κουτί, με τον Αγγελάκα την ίδια μέρα, τίγκα το κηποθέατρο της Λάρισας. Μαζεύτηκαν γύρω στα χίλια άτομα και στους MBD πρέπει να είχαν μείνει τουλάχιστον οκτακόσια. Η τετράδα από την Indiana τα έχασε, ενθουσιάστηκε υπέρμετρα, σίγουρα δεν θα είχαν δει πότε τόσο κόσμο σε συναυλίες τους (κάτι τέτοιο τουλάχιστον ψέλλισε ο μπασίστας μετά το τέλος της συναυλίας). Η παρουσία τους ήταν καταιγιστική (Arturo Bandini κρίμα που δεν κατάφερες να έρθεις), με πάθος, ενέργεια, συναίσθημα, και έναν Turla να λέει συνέχεια ευχαριστώ. Ακούστηκαν τα κλασικά τραγούδια αλλά εκεί που έγινε ο πανικός (και είμαι λιγάκι πιασμένος μέχρι και σήμερα από το ταρακούνημα) ήταν στα "I'm Afraid of Who's Afraid of Virginia Woolf" και "Those Who Stayed", δύο από τα αγαπημένα μου και τα καλύτερά τους. Αφού ακούσαμε τον Turla να διασκευάζει μόνος του το Bang Bang ανέβηκαν στην σκηνή και οι υπόλοιποι τρεις για ένα μεγαλοπρεπές encore, γύρω στη μία ώρα και σαράντα λεπτά κράτησε η εμφάνιση τους, χορταστική όσο δεν παίρνει, θα ξαναέρθουν σύντομα, αυτό είναι σίγουρο, και εμείς θα είμαστε εκεί, και αυτό είναι σίγουρο.

    Περισσότερες φωτογραφίες εδώ
  • Μετά τους Black Heart Procession, Three Mile Pilot, Pinback και το τελευταίο παρακλάδι της παρέας, οι Systems Officer δηλαδή, αποτελεί πλέον δυναμικό της Temporary Residence. Ο Armistead Burwell Smith IV aka Systems Officer επιτέλους, μετά το καταπληκτικό ομώνυμο ep και μετά από πέντε χρόνια αναμονής κυκλοφορεί τον πρώτο του δίσκο. Λογικά θα τον χαρούμε μέσα στην χρονιά, όσοι δεν μπορείτε να περιμένετε και θέλετε να πάρετε μια γεύση από το Underslept πηγαίνετε μια βόλτα από το myspace και ακούστε το Shape Shifter ή απλά πατήστε το play στο παρακάτω βίντεο, καταπληκτικό τραγούδι.







  • Ο Adam και η παρέα του όταν ξεκίνησαν πριν δέκα χρόνια περίπου να τζαμάρουν σε κάποιο υπόγειο στο Bloomington της Indiana δεν περίμεναν ποτέ ότι θα ταξίδευαν εκτός της πόλης τους, πόσο μάλλον εκτός της χώρα τους, για να παρουσιάσουν την μουσική τους. Η Ελλάδα είναι η πιο μακρινή χώρα που έπαιξαν ποτέ και είναι ευγνώμονες που κατάφεραν να έρθουν. Η πρώτη από τις τρεις εμφανίσεις τους στα εγχώρια εδάφη, στο An Club, νομίζω πως στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία, από όλες τις απόψεις (εντάξει για την ζέστη στο An δεν πρέπει να τα ξαναλέμε). Αρκετός κόσμος, ωραίο κλίμα, και μια τετράδα που τα έδωσε όλα. Το κοινό κουνήθηκε, τραγούδησε, ταξίδεψε και ευχαριστήθηκε τα 70 λεπτά της εμφάνισης των Murder By Death (το ξέρω, λίγη ώρα παίξανε, αλλά αν δεν χόρτασες συνέχισε την τουρνέ μαζί τους, εγώ αυτό θα κάνω). Όπως ξέραμε από τις τελευταίες συναυλίες τους θα αφιέρωναν το μεγαλύτερο μέρος του set στο Red of Tooth and Claw και το In Bocca Al Lupo και ίσως, αν έμενε χρόνος, και σε κάποιο τραγούδι από τις δύο πρώτες δουλειές. Έτσι και έγινε, ακούστηκε σχεδόν ολόκληρος ο τελευταίος δίσκος και αρκετά από τον προηγούμενο. Δεν με χάλασε καθόλου αν και ένα I'm Afraid of Who's Afraid of Virginia Woolf πολύ θα ήθελα να το ακούσω, ίσως αύριο στην Λάρισα, ποιος ξέρει. Τρομερή εμπειρία, ελπίζω όσοι αγαπούν το συγκρότημα να επισκεφτούν έστω μια από τις τρεις συναυλίες, θα καταλάβουν...

    Περισσότερες φωτογραφίες εδώ
  • Οι A Shoreline Dream κινούνται ανάμεσα στην τριπλέτα post rock-indie rock-shoegaze. Η μεταβίβαση από το ένα είδος στο άλλο γίνεται με ιδιαίτερα χαρισματικό τρόπο, αφού το κουαρτέτο προσπαθεί με κάθε μέσο να μην ακουστεί σαν κάτι παρωχημένο και βαρετό. Σε αρκετά σημεία το καταφέρνει αυτό, σε κάποια άλλα όχι και τόσο καλά. Η συμμετοχή του Ulrich Schnauss σε τρία τραγούδια στον νέο δίσκο και η ανάθεση της παραγωγής στον Mark Kramer (Low/Galaxie 500) δίνουν στο ''recollections of memory'' μεγαλύτερη ποιότητα και περισσότερο όγκο. Έντονο το παιχνίδι με τις δυναμικές, τα ξεσπάσματα και τα μελαγχολικά φωνητικά. Θα βρεις λίγη από την καλή μαγεία των Slowdive μέσα στις συνθέσεις τους και αυτό από μόνο του θα σε αποζημιώσει.


    "neverChanger" LIVE - a shoreline dream & Ulrich Schnauss