Zeugolator's Radio Shows @ Mixcloud
Σάββατο, 31 Οκτωβρίου 2009
Παρασκευή, 30 Οκτωβρίου 2009
Molina and Johnson
Tweet
Jason Molina and Will Johnson Collaborate on New LP, Plot European Tour
Jason Molina and Will Johnson Collaborate on New LP, Plot European TourCall this the Phantoms of Folk. Call this two lone wolves running together for one dark blissout of a night. Two of the finest indie-folk songwriters of the last decade come together under the Texas sky to quietly lay to tape 14 crushing, haunting tunes, leaving space enough in each to match their surroundings. In this collaboration between Jason Molina and Will Johnson, each seem to hold the other’s talents to fire and elevate both performance and creativity. In the friendly sharing of ideas, Molina and Johnson become two poet’s poets in a workshop, aimed to craft a singular, searing elegy.
Will Johnson describes this alignment of two red stars: “For ten days we wrote, co-wrote, workshopped, complimented, scrutinized, drank, invited friends to come play music, smoked, made lots of notes and drawings, drank a little more and shot the BB gun off the back porch when we just needed some time and space. In the throes of all this, our record was made in the late February sun.”
The album is also abound with contributions from other fine musicians, such as Magnolia Electric Co.’s Michael Kapinus and Texas songwriter Sarah Jaffe, whose plaintive vocals “All Gone, All Gone,” accompanied by the sound of a crying saw, will stir in your gut for days. Other accomplished contributors include Howard Draper, Bryan VanDivier and Scott Danbom.
Hear an mp3 of Molina and Johnson’s “Twenty Cycles to the Ground” HERE.
Molina and Johnson will be available on Secretly Canadian November 3 in the US, and November 2 in the UK. And check out the duo’s European tour planned for late November and December. There will also be a North American tour coming in early 2010.
A Thunder Cloud Above The Hospital
Tweet
Songs about hospitals, or people in hospitals, or people visiting other people in hospitals carry with them an agonizing sort of heaviness. These kinds of songs are usually a result of some life-changing altercation with body failure or an untimely, unavoidable freak accident - landing someone in the last place that they'd ever want to be, laid up and forced to be cared for, rehabilitated, while those around them are fretting and treating them as if every extra moment is precious and maybe even needs the silent treatment so the damaged soul doesn't get spooked away. New York's The Antlers sink their teeth into this idea of the infirmary as a place for little recklessness, just a temple for looking deep into a person or one's self and extracting much of the pulp, lots of the main wires and circuits and laying them out on the surface in front of them and picking through them - in admiration and amazement - with a fine-toothed comb. It's marveling at all of the haunted and worn out parts. It's emitting a spontaneous gasp of curiosity when a living, carnivorous tumor is pulled out of a head or up and past the throat, out through the mouth. It's seeing the blood and the wriggling pieces, the organs and the objects that have never once seen the light of the day prior to this, out and flopping around like a fish under surveillance - first more frantic and then less so, then despondent or almost resigned to the increasing coldness of their outsides
Songs about hospitals, or people in hospitals, or people visiting other people in hospitals carry with them an agonizing sort of heaviness. These kinds of songs are usually a result of some life-changing altercation with body failure or an untimely, unavoidable freak accident - landing someone in the last place that they'd ever want to be, laid up and forced to be cared for, rehabilitated, while those around them are fretting and treating them as if every extra moment is precious and maybe even needs the silent treatment so the damaged soul doesn't get spooked away. New York's The Antlers sink their teeth into this idea of the infirmary as a place for little recklessness, just a temple for looking deep into a person or one's self and extracting much of the pulp, lots of the main wires and circuits and laying them out on the surface in front of them and picking through them - in admiration and amazement - with a fine-toothed comb. It's marveling at all of the haunted and worn out parts. It's emitting a spontaneous gasp of curiosity when a living, carnivorous tumor is pulled out of a head or up and past the throat, out through the mouth. It's seeing the blood and the wriggling pieces, the organs and the objects that have never once seen the light of the day prior to this, out and flopping around like a fish under surveillance - first more frantic and then less so, then despondent or almost resigned to the increasing coldness of their outsides
Πέμπτη, 29 Οκτωβρίου 2009
delay trees
Tweet
Combining the hypnotic soundscapes of dream pop with lush melodies, Delay Trees have proven to be one of the most interesting new bands to come out of the Nordic Indie-scene.
Combining the hypnotic soundscapes of dream pop with lush melodies, Delay Trees have proven to be one of the most interesting new bands to come out of the Nordic Indie-scene. Delay Trees hail from the towns of Helsinki and Hämeenlinna, southern Finland.
In his early twenties, Rami started to write songs about the growing pressures of adulthood, unemployment, ending friendships and the long Finnish winters. After sharing a mutual musical history with Sami and Lauri it felt natural to start playing the new songs together. For a while they searched for a drummer who would fit in with their new material. After a few try-outs, Onni, the brother of a mutual friend, stood out and fitted in perfectly. At the start of 2007 the boys started rehearsing continuously under the name Delay Trees and played their first gigs at the end of the year. In 2008 they started to record a full-length album in Hämeenlinna which would later be cut down to 'Soft Construction EP'.
With their first release 'Soft Construction EP' (March 2009), the band has gained admiring reviews and features on multiple music-blogs around the world. While slowly gaining an underground following, Delay Trees seem ready to step into the next level to reach a wider audience. If, however, the past sets the stage for the future, Delay Trees' next record will be yet again financed with student loans and distributed straight from their backpacks - The ultimate way of a true Indie band.
Τετάρτη, 28 Οκτωβρίου 2009
songs
Tweet
MATT ELLIOTT - Songs
Drinking Songs + Failing Songs + Howling Songs + Failed Songs
[2009 4CD box set / 7LP box set - IDA067]
4 CD in splipcase
hard box with slipcase containing
- 7 clear vinyl 12" in black printed brown cardboard sleeve
- a MP3 download coupon
MATT ELLIOTT - Live @ Le Grand Mix DVD offered with box sets ordered on DIVA
preorders in november
muzine nights
Tweet
Το διήμερο των εκδηλώσεων άνοιξαν οι ισπανοί Elle Belga. Αν δεν σας λέει κάτι το όνομα αυτό σίγουρα κάτι θα σας λένε οι Manta Ray, μέλος των οποίων είναι ο Josele García, κιθαρίστας και φωνή των Elle Belga. Μαζί του στα πλήκτρα και στα δεύτερα φωνητικά η συμπαθέστατη Fany Álvarez.
Αν και στο εξαιρετικό τους ντεμπούτο υπήρχαν και άλλοι μουσικοί, στην ελλάδα ήρθαν οι δυο τους. Η αλήθεια είναι ότι δεν θα χωρούσε και κάποιος άλλος στην σκηνή του Soul. Κιθάρα, πλήκτρα, δύο φωνές και αρκετά προηχογραφημένα. Όποιος από τους πενήντα περίπου ανθρώπους που παρευρέθηκαν εκείνο το βράδυ ακολούθησε το ταξίδι του ντουέτου σίγουρα έμεινε ευχαριστημένος. Ήπιες μελωδίες, εξαιρετικά φωνητικά, χλιαρά ξεσπάσματα. Σίγουρα χάσανε κάποιους πόντους μιας και δεν εμφανίστηκαν φουλ συγκρότημα αλλά το μήνυμα τους το πέρασαν.
Μεταφερόμαστε Κεραμεικό, πηγαίνουμε στο Swing bar και αν και χάνουμε κάνα δεκαπεντάλεπτο από την εμφάνιση του ξανθού άγγλου δεν αργούμε και επιβιβαζόμαστε στο λεωφορείο για τις πυραμίδες.
Αρκετά ομιλητικός για άγγλος ο Toph aka Trouble Over Tokyo. Έχει μετακομίσει στην Βιέννη και από ότι μου είπε περνάει εξαιρετικά εκεί, ''καμιά σχέση με το Λονδίνο'', αναφέρει, ίσως αυτό να τον έχει κάνει τόσο ανοιχτό άνθρωπο ίσως να ήταν και το άγχος. Πάντως δεν έβαλε γλώσσα ανάμεσα στα κενά των τραγουδιών και ήταν απίστευτα ευδιάθετος.
Με τραγούδια κυρίως από το περσινό Pyramides, το οποίο κατέκτησε τις καρδιές πολλών ελλήνων blogger, αλλά και με αρκετά νέα τραγούδια ο Toph κατάφερε να δημιουργήσει ένα εξαιρετικό ωριαίο σετ. Ειδικά όταν κατέβηκε από την σκηνή και επιδόθηκε σε έναν ατσούμπαλο χορό, η αλήθεια είναι ότι δεν είναι και κάνας μάστορας στις χορευτικές κινήσεις, ήταν απολαυστικότατος.
Για χάρη σου muzine έχασα και τις δύο εμφανίσεις των Do Make Say Think, που όπως λέει ο Fantasmenios ήταν εξαιρετικοί. Χαλάλι όμως, δεν το μετανιώνω ούτε στιγμή, και του χρόνου!!!
Περισσότερες φωτογραφίες εδώ
Κατά αρχάς να ευχαριστήσω τον Νεκτάριο Λαμπρόπουλο, όχι μόνο για το εξαιρετικό περιοδικό που κυκλοφορεί εδώ και δύο χρόνια περίπου αλλά και για τις εξαιρετικές βραδιές που διοργανώνει. Μακάρι να υπήρχαν εκεί έξω και άλλοι άνθρωποι με την όρεξη, την επιμονή και το κουράγιο του Νεκτάριου.
Το διήμερο των εκδηλώσεων άνοιξαν οι ισπανοί Elle Belga. Αν δεν σας λέει κάτι το όνομα αυτό σίγουρα κάτι θα σας λένε οι Manta Ray, μέλος των οποίων είναι ο Josele García, κιθαρίστας και φωνή των Elle Belga. Μαζί του στα πλήκτρα και στα δεύτερα φωνητικά η συμπαθέστατη Fany Álvarez.
Αν και στο εξαιρετικό τους ντεμπούτο υπήρχαν και άλλοι μουσικοί, στην ελλάδα ήρθαν οι δυο τους. Η αλήθεια είναι ότι δεν θα χωρούσε και κάποιος άλλος στην σκηνή του Soul. Κιθάρα, πλήκτρα, δύο φωνές και αρκετά προηχογραφημένα. Όποιος από τους πενήντα περίπου ανθρώπους που παρευρέθηκαν εκείνο το βράδυ ακολούθησε το ταξίδι του ντουέτου σίγουρα έμεινε ευχαριστημένος. Ήπιες μελωδίες, εξαιρετικά φωνητικά, χλιαρά ξεσπάσματα. Σίγουρα χάσανε κάποιους πόντους μιας και δεν εμφανίστηκαν φουλ συγκρότημα αλλά το μήνυμα τους το πέρασαν.
Μεταφερόμαστε Κεραμεικό, πηγαίνουμε στο Swing bar και αν και χάνουμε κάνα δεκαπεντάλεπτο από την εμφάνιση του ξανθού άγγλου δεν αργούμε και επιβιβαζόμαστε στο λεωφορείο για τις πυραμίδες.
Αρκετά ομιλητικός για άγγλος ο Toph aka Trouble Over Tokyo. Έχει μετακομίσει στην Βιέννη και από ότι μου είπε περνάει εξαιρετικά εκεί, ''καμιά σχέση με το Λονδίνο'', αναφέρει, ίσως αυτό να τον έχει κάνει τόσο ανοιχτό άνθρωπο ίσως να ήταν και το άγχος. Πάντως δεν έβαλε γλώσσα ανάμεσα στα κενά των τραγουδιών και ήταν απίστευτα ευδιάθετος.
Με τραγούδια κυρίως από το περσινό Pyramides, το οποίο κατέκτησε τις καρδιές πολλών ελλήνων blogger, αλλά και με αρκετά νέα τραγούδια ο Toph κατάφερε να δημιουργήσει ένα εξαιρετικό ωριαίο σετ. Ειδικά όταν κατέβηκε από την σκηνή και επιδόθηκε σε έναν ατσούμπαλο χορό, η αλήθεια είναι ότι δεν είναι και κάνας μάστορας στις χορευτικές κινήσεις, ήταν απολαυστικότατος.
Για χάρη σου muzine έχασα και τις δύο εμφανίσεις των Do Make Say Think, που όπως λέει ο Fantasmenios ήταν εξαιρετικοί. Χαλάλι όμως, δεν το μετανιώνω ούτε στιγμή, και του χρόνου!!!Περισσότερες φωτογραφίες εδώ
Δευτέρα, 26 Οκτωβρίου 2009
a story about love and fear
Tweet
Coorecords announces the first EP release by Greek Thereminist May Roosevelt, entitled “Panda, a story about love and fear”. Embarking from the ethereal tradition of Clara Rockmore, the composer and performer May Roosevelt guides the listener through 8 songs dealing with the mysterium tremendum. “Panda, a story about love and fear” is a concept album that narrates a story of a girl that is afraid of almost everything. Will she be able to overcome her weaknesses and embrace the assuring love of a panda or will her fears rule out any chance of happiness?
This modern fairytale unravels through a musical dialect comprising unique vocals, English lyrics and a complex of electronic soundscapes. The eight original compositions stem from the esoteric quest for a dreamworld and define its obscure innocence. The production infiltrates the contemporary r’n’b and pop esthetics with sonic nuances of industrial electronica, screamo while leaving enough aural space for the omnipresent and otherworldly cry of the Theremin. May Roosevelt delivers an album where she maps out a path for refining not only the genre of electronica, and the ethereal frequencies but also the possibilities offered by a home studio recording, in complete absence of physical instruments.
superb!!!
order it here
superb!!!
order it here
Παρασκευή, 23 Οκτωβρίου 2009
Upside Down
Tweet
"Quite possibly one of the most mesmerising, and undoubtedly unique outfits currently surfing the block."
"Quite possibly one of the most mesmerising, and undoubtedly unique outfits currently surfing the block."Drowned in Sound
"A blanket of bee-swarm fuzz, shrouded drums, and echoey vocals... Totally gorgeous."
SPIN“'Impressive, enigmatic, lovely and atmospheric... His feet are on the ground, his head in the air'”
PitchforkΥπάρχουν και πολλές άλλες (όλες θετικές) αναφορές για την μουσική παράνοια που ακούει στο όνομα Alessio Natalizia aka Banjo or Freakout. Χίλιες φορές καλύτερος από τους ακατονόμαστους (αν. κολ). Χωτικές μελωδίες, φασαρία, άναρχα φωνητικά. Πηγαίνετε εδώ και θα βρείτε διάφορα καλούδια.
Πέμπτη, 22 Οκτωβρίου 2009
IV
Tweet
Το Controlling Crowds βρισκόταν κιόλας στα αγαπημένα μου για την φετινή χρονιά. Το Part IV ήρθε να το ανεβάσει μερικές θέσεις ακόμη ψηλότερα. Δεν ξέρω αν είναι μόνο δική μου άποψη αλλά αυτός είναι ο καλύτερος τους δίσκος, και ας λείπουν οι πολλές κιθάρες. Από τα 24 τραγούδια που αποτελούν όλο τον τόμο Controlling Crowds δυο τρία δεν θα μπορούσαν να αποτελούν σινγκλ. Τόσο καλά ακούγονται. Ραπαρίσματα, ξεσπάσματα, μπλιμπλικάκια, καταπληκτικά φωνητικά (ειδικά τα γυναικεία), εντυπωσιακά βίντεο για τις live εμφανίσεις τους. Όλο το πακέτο του έκτου δίσκου των Archive είναι άρτια φτιαγμένο. Τους είχα ξεγράψει εδώ και μερικά χρόνια, είχα λάθος τελικά.
Το Controlling Crowds βρισκόταν κιόλας στα αγαπημένα μου για την φετινή χρονιά. Το Part IV ήρθε να το ανεβάσει μερικές θέσεις ακόμη ψηλότερα. Δεν ξέρω αν είναι μόνο δική μου άποψη αλλά αυτός είναι ο καλύτερος τους δίσκος, και ας λείπουν οι πολλές κιθάρες. Από τα 24 τραγούδια που αποτελούν όλο τον τόμο Controlling Crowds δυο τρία δεν θα μπορούσαν να αποτελούν σινγκλ. Τόσο καλά ακούγονται. Ραπαρίσματα, ξεσπάσματα, μπλιμπλικάκια, καταπληκτικά φωνητικά (ειδικά τα γυναικεία), εντυπωσιακά βίντεο για τις live εμφανίσεις τους. Όλο το πακέτο του έκτου δίσκου των Archive είναι άρτια φτιαγμένο. Τους είχα ξεγράψει εδώ και μερικά χρόνια, είχα λάθος τελικά.Δύο δίσκοι έκπληξη από το δεύτερο μισό του 2009
Tweet
Ας αρχίσουμε από αυτό, τους δύο προηγούμενους δίσκους των Soulsavers δεν τους έχω ακούσει (ή δεν θυμάμαι να τους έχω ακούσει), η πρώτη μου επαφή με το συγκρότημα (αυτή που θυμάμαι σίγουρα) είναι μέσα από το Broken. Το Broken είναι ένας δίσκος που δεν στηρίζεται κυρίως στην μουσική αλλά στις φωνές, αυτές έχουν τον πρώτο λόγο εδώ. Και είναι τόσο τεράστιες οι φωνές που συμμετέχουν σε τούτο τον δίσκο (Jason Pierce, Mike Patton, Richard Hawley, Gibby Haynes και φυσικά Mark Lanegan) που δικαιολογείται απόλυτα να είναι μπροστάρηδες. Οι συνθέσεις από την άλλη έχουν ένα βοηθητικό ρόλο στο όλο εγχείρημα, είναι ένα δεκανίκι, για το λόγο αυτό είναι πολλές φορές απλές, σχεδόν απλοϊκές. Τραγούδια όπως τα ''unbalanced pieces'', ''Some misunderstanding'', ''Rolling sky'', ''You will miss me when i burn'', μόνο θαυμασμό μπορούν να σου προκαλούν, όχι αποστροφή.
Το the back room των Editors με συνεπήρε από την αρχή. Αναβίωση του post punk. Συγκίνηση. Το an end has a start δεν κατάφερα να το ακούσω πάνω από δυο τρεις φορές, ήταν σαν να άκουγα το the back room, καμία αλλαγή, κανένα ενδιαφέρον. Για τον λόγο αυτό την στροφή πορείας (προς το ηλεκτρονικό) στο in this light and on this evening την θεωρώ παλικαριά. Ή αυτό θα γινόταν ή θα το κλείνανε το μαγαζί. Και όχι δεν ακούγονται περισσότερο joy division από παλιότερα, τουναντίον. Περισσότερο Depeche Mode ναι, μπορεί, αλλά όχι joy division. Έχουν όμως αφομοιώσει όλες αυτές τις επιρροές με τέτοιο αριστοτεχνικό τρόπο που το αποτέλεσμα του νέου τους δίσκου ακούγεται φρέσκο και ενδιαφέρον, όχι σαν μια απλή χρονοκάψουλα.
Ας αρχίσουμε από αυτό, τους δύο προηγούμενους δίσκους των Soulsavers δεν τους έχω ακούσει (ή δεν θυμάμαι να τους έχω ακούσει), η πρώτη μου επαφή με το συγκρότημα (αυτή που θυμάμαι σίγουρα) είναι μέσα από το Broken. Το Broken είναι ένας δίσκος που δεν στηρίζεται κυρίως στην μουσική αλλά στις φωνές, αυτές έχουν τον πρώτο λόγο εδώ. Και είναι τόσο τεράστιες οι φωνές που συμμετέχουν σε τούτο τον δίσκο (Jason Pierce, Mike Patton, Richard Hawley, Gibby Haynes και φυσικά Mark Lanegan) που δικαιολογείται απόλυτα να είναι μπροστάρηδες. Οι συνθέσεις από την άλλη έχουν ένα βοηθητικό ρόλο στο όλο εγχείρημα, είναι ένα δεκανίκι, για το λόγο αυτό είναι πολλές φορές απλές, σχεδόν απλοϊκές. Τραγούδια όπως τα ''unbalanced pieces'', ''Some misunderstanding'', ''Rolling sky'', ''You will miss me when i burn'', μόνο θαυμασμό μπορούν να σου προκαλούν, όχι αποστροφή.
Το the back room των Editors με συνεπήρε από την αρχή. Αναβίωση του post punk. Συγκίνηση. Το an end has a start δεν κατάφερα να το ακούσω πάνω από δυο τρεις φορές, ήταν σαν να άκουγα το the back room, καμία αλλαγή, κανένα ενδιαφέρον. Για τον λόγο αυτό την στροφή πορείας (προς το ηλεκτρονικό) στο in this light and on this evening την θεωρώ παλικαριά. Ή αυτό θα γινόταν ή θα το κλείνανε το μαγαζί. Και όχι δεν ακούγονται περισσότερο joy division από παλιότερα, τουναντίον. Περισσότερο Depeche Mode ναι, μπορεί, αλλά όχι joy division. Έχουν όμως αφομοιώσει όλες αυτές τις επιρροές με τέτοιο αριστοτεχνικό τρόπο που το αποτέλεσμα του νέου τους δίσκου ακούγεται φρέσκο και ενδιαφέρον, όχι σαν μια απλή χρονοκάψουλα.the kings of denmark
Tweet
Έφτασε σήμερα. Το περίμενα καιρό. Είναι ακριβώς όπως το ονειρευόμουν. Μαγικό. Πάντα είχε κάτι μαγικό η μουσική των Efterklang αλλά τώρα νομίζω πως ξεπέρασαν κάθε προσδοκία (δικιά μου τουλάχιστον). Είναι σαν να ανοίγεις ένα μουσικό κουτί, αλλά αυτό εδώ το άτιμο δεν μπορείς να το κλείσεις, δεν σε αφήνει. Ζηλεύω πολύ τους τυχερούς που παραβρέθηκαν στο performing parades. Νομίζω πως θα ήμουν τόσο εκστασιασμένος που θα ξεχνούσα να χτυπήσω παλαμάκια στο τέλος κάθε τραγουδιού. Έχεις την εντύπωση ότι βρίσκεσαι μέσα σε ένα παραμύθι, παντού συναντάς χρωματιστές εικόνες, χιλιάδες γαλήνιους ήχους και ζεστές ομιλίες. Αναζητήστε το!!!
Έφτασε σήμερα. Το περίμενα καιρό. Είναι ακριβώς όπως το ονειρευόμουν. Μαγικό. Πάντα είχε κάτι μαγικό η μουσική των Efterklang αλλά τώρα νομίζω πως ξεπέρασαν κάθε προσδοκία (δικιά μου τουλάχιστον). Είναι σαν να ανοίγεις ένα μουσικό κουτί, αλλά αυτό εδώ το άτιμο δεν μπορείς να το κλείσεις, δεν σε αφήνει. Ζηλεύω πολύ τους τυχερούς που παραβρέθηκαν στο performing parades. Νομίζω πως θα ήμουν τόσο εκστασιασμένος που θα ξεχνούσα να χτυπήσω παλαμάκια στο τέλος κάθε τραγουδιού. Έχεις την εντύπωση ότι βρίσκεσαι μέσα σε ένα παραμύθι, παντού συναντάς χρωματιστές εικόνες, χιλιάδες γαλήνιους ήχους και ζεστές ομιλίες. Αναζητήστε το!!!Τετάρτη, 21 Οκτωβρίου 2009
russia goes dark
Tweet
Θυμάστε που πριν λίγες μέρες τα λέγαμε για τους motorama από την ρωσία; Ε το λοιπόν, ίδια χώρα, ίδιο ύφος, άλλο όνομα. Οι Manicure είναι ένα two boys-two girls συγκρότημα που καταπιάνεται με το post punk (όπως και οι motorama, αλλά είναι λιγότερο σκοτεινοί και περισσότερο punk). Θεωρούνται η ελπίδα την ρωσικής ανεξάρτητης σκηνής και όχι άδικα. Το δισκίο τους, το ομότιτλο φετινό ντεμπούτο τους, είναι γεμάτο χιτάκια. Εντάξει μπορεί να θυμίζει χίλια δυο πράγματα από την αγγλία της εποχής joy division, αλλά who cares, εγώ πάντως όχι. Το κάνουν δικό τους το όλο πράγμα και το παρουσιάζουν με τον καλύτερο δυνατό σύγχρονο τρόπο.
Θυμάστε που πριν λίγες μέρες τα λέγαμε για τους motorama από την ρωσία; Ε το λοιπόν, ίδια χώρα, ίδιο ύφος, άλλο όνομα. Οι Manicure είναι ένα two boys-two girls συγκρότημα που καταπιάνεται με το post punk (όπως και οι motorama, αλλά είναι λιγότερο σκοτεινοί και περισσότερο punk). Θεωρούνται η ελπίδα την ρωσικής ανεξάρτητης σκηνής και όχι άδικα. Το δισκίο τους, το ομότιτλο φετινό ντεμπούτο τους, είναι γεμάτο χιτάκια. Εντάξει μπορεί να θυμίζει χίλια δυο πράγματα από την αγγλία της εποχής joy division, αλλά who cares, εγώ πάντως όχι. Το κάνουν δικό τους το όλο πράγμα και το παρουσιάζουν με τον καλύτερο δυνατό σύγχρονο τρόπο.Δευτέρα, 19 Οκτωβρίου 2009
2 Χρόνια Muzine!
Tweet
Το Σάββατο 24 Οκτωβρίου, οι μελωδικοί Ισπανοί ELLE BELGA αναλαμβάνουν να μας δώσουν ζωντανά μια γεύση της ισπανόφωνης σύγχρονης μουσικής και ο Num9 ως DJ να μας παρουσιάσει τις καλύτερες στιγμές της ιστορικής δισκογραφικής εταιρίας Acuarela. Μια εκδήλωση σε συνεργασία με την Hitch Hyke που είναι και ο επίσημος διανομέας της Acuarela στην Ελλάδα. Θα μπορείτε να προμηθευτείτε CD της εταιρίας στο ισόγειο του γνωστού SOUL Bar, Ευριπίδου 65, Ψυρρή.
Την Κυριακή 25 Οκτωβρίου, ο Toph Taylor, που κρύβεται πίσω από το μυστηριώδες όνομα Trouble Over Tokyo, θα παίξει ζωντανά στο SWING Bar (Ιάκχου 8 & Ευµολπιδών στο Γκάζι) ενώ θα ακολουθήσει DJ Set από τους συντάκτες του Muzine, Χρήστο Καρρά και Μάκη Παπασημακόπουλο.
Και στα δυο live θα υπάρχουν διαθέσιμα τεύχη του Muzine, ενώ θα μπορείτε να εγγραφείτε συνδρομητές.
Και τις δυο βραδιές η είσοδος είναι ελεύθερη!
To μουσικό περιοδικό Muzine γιορτάζει δυο χρόνια κυκλοφορίας στον ελληνικό μουσικό Τύπο!
Στα πλαίσια των δυο χρόνων του Muzine έχει τρεις εκλεκτούς καλεσμένους το Σαββατοκύριακο 24-25 Οκτωβρίου.
Το Σάββατο 24 Οκτωβρίου, οι μελωδικοί Ισπανοί ELLE BELGA αναλαμβάνουν να μας δώσουν ζωντανά μια γεύση της ισπανόφωνης σύγχρονης μουσικής και ο Num9 ως DJ να μας παρουσιάσει τις καλύτερες στιγμές της ιστορικής δισκογραφικής εταιρίας Acuarela. Μια εκδήλωση σε συνεργασία με την Hitch Hyke που είναι και ο επίσημος διανομέας της Acuarela στην Ελλάδα. Θα μπορείτε να προμηθευτείτε CD της εταιρίας στο ισόγειο του γνωστού SOUL Bar, Ευριπίδου 65, Ψυρρή.
Την Κυριακή 25 Οκτωβρίου, ο Toph Taylor, που κρύβεται πίσω από το μυστηριώδες όνομα Trouble Over Tokyo, θα παίξει ζωντανά στο SWING Bar (Ιάκχου 8 & Ευµολπιδών στο Γκάζι) ενώ θα ακολουθήσει DJ Set από τους συντάκτες του Muzine, Χρήστο Καρρά και Μάκη Παπασημακόπουλο.Και στα δυο live θα υπάρχουν διαθέσιμα τεύχη του Muzine, ενώ θα μπορείτε να εγγραφείτε συνδρομητές.
Και τις δυο βραδιές η είσοδος είναι ελεύθερη!
Σάββατο, 17 Οκτωβρίου 2009
Demontré
Tweet
Από τα ντέμο που έχω στα χέρια μου μέχρι τα δύο τραγούδια που θα βρίσκονται στο παρθενικο σινγκλ των βρετανών Demontré η αλλαγή και η διαφορά είναι τεράστια, προς το καλύτερο. Δύο λατρεμένα εκκωφαντικές μελωδίες θα βρίσκονται μέσα στο Brandenburg, το οποίο κυκλοφορεί τέλη του μήνα. Post punk αισθητική, βαριές shoegaze κιθαρες, noise rock στα καλύτερά του.
Από τα ντέμο που έχω στα χέρια μου μέχρι τα δύο τραγούδια που θα βρίσκονται στο παρθενικο σινγκλ των βρετανών Demontré η αλλαγή και η διαφορά είναι τεράστια, προς το καλύτερο. Δύο λατρεμένα εκκωφαντικές μελωδίες θα βρίσκονται μέσα στο Brandenburg, το οποίο κυκλοφορεί τέλη του μήνα. Post punk αισθητική, βαριές shoegaze κιθαρες, noise rock στα καλύτερά του.Πέμπτη, 15 Οκτωβρίου 2009
Konstantin @ palermo
Tweet
Αρκετά τα νέα τραγούδια που γράψανε σπουδαίοι καλλιτέχνες (GRINDERMAN, Bonnie "Prince" Billy, Matt Sweeney) για την νέα ταινία του Wim Wenders. Εμείς βέβαια θα σταθούμε στις δύο συνθέσεις του αγαπητού νεανία Konstantin Gropper aka Get Well Soon. ''Busy Hope'' και ''Good Friday'' τα ονόματα αυτών. Κλασικές συνθέσεις GWS, με πλήθος μουσικών οργάνων και φυσικά απολαυστικές ενορχηστρώσεις.
Get Well Soon - Busy Hope (live @ Rheinkultur 2009)
Αρκετά τα νέα τραγούδια που γράψανε σπουδαίοι καλλιτέχνες (GRINDERMAN, Bonnie "Prince" Billy, Matt Sweeney) για την νέα ταινία του Wim Wenders. Εμείς βέβαια θα σταθούμε στις δύο συνθέσεις του αγαπητού νεανία Konstantin Gropper aka Get Well Soon. ''Busy Hope'' και ''Good Friday'' τα ονόματα αυτών. Κλασικές συνθέσεις GWS, με πλήθος μουσικών οργάνων και φυσικά απολαυστικές ενορχηστρώσεις.Get Well Soon - Busy Hope (live @ Rheinkultur 2009)
Τετάρτη, 14 Οκτωβρίου 2009
Τρίτη, 13 Οκτωβρίου 2009
Δευτέρα, 12 Οκτωβρίου 2009
dark indeed
Tweet
Ο Jesus, ανατριχίλα. Ο Ian Curtis ζει ή μάλλον ξαναζεί. Μέσα από το κορμί και κυρίως την φωνή του ρώσου vladislav. Αυτός μαζί με άλλους τρεις αποτελούν τους Motorama. Συγκρότημα που παράγει new wave-post punk των 80'ς στα 00'ς. Έχουν δύο ep's μέχρι στιγμής στο ενεργητικό τους, τα κατεβάζεις εδώ, δωρεάν. Δεν έχω να πω τίποτα άλλο, κατεβάστε και ακούστε, έχω πάθει πλάκα.
Ο Jesus, ανατριχίλα. Ο Ian Curtis ζει ή μάλλον ξαναζεί. Μέσα από το κορμί και κυρίως την φωνή του ρώσου vladislav. Αυτός μαζί με άλλους τρεις αποτελούν τους Motorama. Συγκρότημα που παράγει new wave-post punk των 80'ς στα 00'ς. Έχουν δύο ep's μέχρι στιγμής στο ενεργητικό τους, τα κατεβάζεις εδώ, δωρεάν. Δεν έχω να πω τίποτα άλλο, κατεβάστε και ακούστε, έχω πάθει πλάκα.Motorama - Horse from specialknr1 on Vimeo.
Ovations
Tweet
Piano Magic's 10th official album, 'Ovations,' is released on Monday 12th October 2009.
Recorded through May to August this year by Gareth Parton (The Go-Team, The Breeders, Pete & The Pirates), at his petite La Planque studio and The Fortress in London, 'Ovations' is clearly the Anglo-French group's most coherent, confident and dynamic record to date.
Typically for a Piano Magic record, it's a restless beast; a record that swings wildly between Marrakesh, Eastern Europe, Sevilla and early 80's Manchester without breaking sweat. Piano Magic have always worn their influences on their sleeves and this is no exception. The Chameleons, Joy Division and The Cure intersect with Turkish darabuka, hammered dulcimer, viola, cello, flamenco claps. Elsewhere, there are cold analogue synths, chiming guitars, mournful piano and industrial percussion.
Piano Magic's fascination with Eurasian percussion is, in part, much down to one of their biggest influences - the Melbourne-born, though World-wise, 4AD Records-signed group, Dead Can Dance. And it's no small coup that 'Ovations' features not only DCD's supreme percussionist/dulcimer, Peter Ulrich but also the voice of principal songwriter, Brendan Perry on two tracks ("You Never Loved This City" and "The Nightmare Goes On"). The reclusive Perry, himself, a very recent convert to Piano Magic's music was only too happy to sing with a group that by his own admission, were making "the most beautiful music" he's heard for a long time. ....
'Ovations' showcases Piano Magic at the dizzy heights of their songsmithery - romantic, emotive, dynamic, anthemic.
ΣΟΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΠΠΠΠΠΠΠΠΠΕΕΕΕΕΕΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Order here the vinyl edition
Piano Magic's 10th official album, 'Ovations,' is released on Monday 12th October 2009. Recorded through May to August this year by Gareth Parton (The Go-Team, The Breeders, Pete & The Pirates), at his petite La Planque studio and The Fortress in London, 'Ovations' is clearly the Anglo-French group's most coherent, confident and dynamic record to date.
Typically for a Piano Magic record, it's a restless beast; a record that swings wildly between Marrakesh, Eastern Europe, Sevilla and early 80's Manchester without breaking sweat. Piano Magic have always worn their influences on their sleeves and this is no exception. The Chameleons, Joy Division and The Cure intersect with Turkish darabuka, hammered dulcimer, viola, cello, flamenco claps. Elsewhere, there are cold analogue synths, chiming guitars, mournful piano and industrial percussion.
Piano Magic's fascination with Eurasian percussion is, in part, much down to one of their biggest influences - the Melbourne-born, though World-wise, 4AD Records-signed group, Dead Can Dance. And it's no small coup that 'Ovations' features not only DCD's supreme percussionist/dulcimer, Peter Ulrich but also the voice of principal songwriter, Brendan Perry on two tracks ("You Never Loved This City" and "The Nightmare Goes On"). The reclusive Perry, himself, a very recent convert to Piano Magic's music was only too happy to sing with a group that by his own admission, were making "the most beautiful music" he's heard for a long time. ....
'Ovations' showcases Piano Magic at the dizzy heights of their songsmithery - romantic, emotive, dynamic, anthemic.
ΣΟΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΠΠΠΠΠΠΠΠΠΕΕΕΕΕΕΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡΡ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Order here the vinyl edition
Σάββατο, 10 Οκτωβρίου 2009
Πέμπτη, 8 Οκτωβρίου 2009
Make lists, do something
Tweet
Οι Magic Arm είναι ο Marc Rigelsford. Μας έρχεται από την αγγλία και αποτελεί μια ιδιαίτερη κατηγορία καλλιτέχνη. Δίπλα στο όνομα του θα δεις τους χαρακτηρισμούς ''singer-songwriter'' και ''laptop-folk troubadour'', πάνω κάτω ορθή περιγραφή. Το Make lists, do something την πρώτη φορά που το έβαλα να παίζει δεν το άκουσα ολόκληρο, έφτασα μέχρι το τρίτο ή τέταρτο τραγούδι και έκανα skip τα υπόλοιπα, μέγα λάθος. Όταν πριν λίγες μέρες έβαλα τυχαία να παίζει το six cold feet of ground (διασκευή σε Leroy Carr) έφαγα κόλλημα. Σπουδαίο τραγούδι, το πρωτότυπο δεν το έχω ακούσει αλλά αυτό είναι συναρπαστικό. Δεν θα γίνει ποτέ διάσημος ούτε υπάρχει περίπτωση να διαβάσετε γι' αυτόν σε ''μεγάλα'' περιοδικά, ακούστε τον όμως, μπορεί η μουσική του να σας πατήσει μερικά ευαίσθητα κουμπιά.
Magic Arm - Widths and Heights
Οι Magic Arm είναι ο Marc Rigelsford. Μας έρχεται από την αγγλία και αποτελεί μια ιδιαίτερη κατηγορία καλλιτέχνη. Δίπλα στο όνομα του θα δεις τους χαρακτηρισμούς ''singer-songwriter'' και ''laptop-folk troubadour'', πάνω κάτω ορθή περιγραφή. Το Make lists, do something την πρώτη φορά που το έβαλα να παίζει δεν το άκουσα ολόκληρο, έφτασα μέχρι το τρίτο ή τέταρτο τραγούδι και έκανα skip τα υπόλοιπα, μέγα λάθος. Όταν πριν λίγες μέρες έβαλα τυχαία να παίζει το six cold feet of ground (διασκευή σε Leroy Carr) έφαγα κόλλημα. Σπουδαίο τραγούδι, το πρωτότυπο δεν το έχω ακούσει αλλά αυτό είναι συναρπαστικό. Δεν θα γίνει ποτέ διάσημος ούτε υπάρχει περίπτωση να διαβάσετε γι' αυτόν σε ''μεγάλα'' περιοδικά, ακούστε τον όμως, μπορεί η μουσική του να σας πατήσει μερικά ευαίσθητα κουμπιά.Magic Arm - Widths and Heights
Τετάρτη, 7 Οκτωβρίου 2009
Δευτέρα, 5 Οκτωβρίου 2009
Planning for Burial
Tweet
Σου αρέσουν οι Have a Nice Life; Έπαθες σοκ με τα χαοτικά τους ριφ; Τρόμαξες από τις μαύρες μελωδίες τους; Ε τότε σου συνιστώ ανεπιφύλακτα να ακούσεις τον Planning For Burial. Δεν έχει το ίδιο dark gothic στοιχείο αλλά οι συνθέσεις του θα μπορούσαν να συνοδεύουν τους χειρότερους εφιάλτες σου. Τον δίσκο, ο οποίος τιτλοφορείται ''Leaving'', τον κατεβάζεις εδώ δωρεάν, αργότερα μέσα στον χρόνο θα υπάρξει και καποια κυκλοφορία cd.
01. Wearing Sadness and Regret Upon Our Faces
02. Memories You'll Never Feel Again
03. Oh Pennsylvania, Your Black Clouds Hang Low
04. Humming Quietly
05. We Left Our Bodies with the Earth
06. Being a Teenager and the Awkwardness of Backseat Sex
07. Seasons Change So Slowly
08. Verse/Chorus/Verse
09. Leaving
Σου αρέσουν οι Have a Nice Life; Έπαθες σοκ με τα χαοτικά τους ριφ; Τρόμαξες από τις μαύρες μελωδίες τους; Ε τότε σου συνιστώ ανεπιφύλακτα να ακούσεις τον Planning For Burial. Δεν έχει το ίδιο dark gothic στοιχείο αλλά οι συνθέσεις του θα μπορούσαν να συνοδεύουν τους χειρότερους εφιάλτες σου. Τον δίσκο, ο οποίος τιτλοφορείται ''Leaving'', τον κατεβάζεις εδώ δωρεάν, αργότερα μέσα στον χρόνο θα υπάρξει και καποια κυκλοφορία cd.01. Wearing Sadness and Regret Upon Our Faces
02. Memories You'll Never Feel Again
03. Oh Pennsylvania, Your Black Clouds Hang Low
04. Humming Quietly
05. We Left Our Bodies with the Earth
06. Being a Teenager and the Awkwardness of Backseat Sex
07. Seasons Change So Slowly
08. Verse/Chorus/Verse
09. Leaving
crawling
Tweet
Για το πόσο ''κουρασμένο'' είδος είναι εδώ και αρκετά χρόνια το post rock τα έχουμε πει. Ότι γίνονται προσπάθειες από τα συγκροτήματα να το φρεσκάρουν και να το ανανεώσουν επίσης το έχουμε πει. Ότι την αρχή την κάνανε οι 65 days of static μάλλον το έχω ξαναπεί. Αρκετοί οι ακόλουθοι ή αν θέλετε οι συνεχιστές αυτής της προσπάθειας. Maybeshewill, Long Distance Calling....etc. Δυναμικά επίσης ξεκίνησαν την φετινή χρονιά οι γερμανοί Collapse Under The Empire. Το ''systembreakdown'', το ντεμπούτο τους, το κυκλοφόρησαν μόνοι τους στην αρχή της χρονιάς. Κιθαριστικός καταιγισμός, μπόλικα πλήκτρα, πλήθος ηλεκτρονικών μπλιμπλικιών, εκρηκτικό αποτέλεσμα. Δεν τους έφτασε όμως μόνο αυτό και σε λίγες μέρες, στις 27 νοεμβρίου για την ακρίβεια, κυκλοφορούν και δεύτερο δίσκο, με τίτλο ''find a place to be safe''. Το crawling είναι το πρώτο σινγκλ από το νέο αυτό άλμπουμ, περιέχει δύο τραγούδια και συνεχίζει από εκεί που σταμάτησε το ''systembreakdown''. Δηλαδή οι δύο συνθέσεις χτίζονται πάνω στα δυναμικά ριφ, στις μελωδίες των πλήκτρων και στις ηλεκτρονικές παρεμβολές. Διόλου άσχημα για ένα συγκρότημα που δεν μετραει καλά καλά ούτε δύο χρόνια ζωής.
"Captured Moments"
Για το πόσο ''κουρασμένο'' είδος είναι εδώ και αρκετά χρόνια το post rock τα έχουμε πει. Ότι γίνονται προσπάθειες από τα συγκροτήματα να το φρεσκάρουν και να το ανανεώσουν επίσης το έχουμε πει. Ότι την αρχή την κάνανε οι 65 days of static μάλλον το έχω ξαναπεί. Αρκετοί οι ακόλουθοι ή αν θέλετε οι συνεχιστές αυτής της προσπάθειας. Maybeshewill, Long Distance Calling....etc. Δυναμικά επίσης ξεκίνησαν την φετινή χρονιά οι γερμανοί Collapse Under The Empire. Το ''systembreakdown'', το ντεμπούτο τους, το κυκλοφόρησαν μόνοι τους στην αρχή της χρονιάς. Κιθαριστικός καταιγισμός, μπόλικα πλήκτρα, πλήθος ηλεκτρονικών μπλιμπλικιών, εκρηκτικό αποτέλεσμα. Δεν τους έφτασε όμως μόνο αυτό και σε λίγες μέρες, στις 27 νοεμβρίου για την ακρίβεια, κυκλοφορούν και δεύτερο δίσκο, με τίτλο ''find a place to be safe''. Το crawling είναι το πρώτο σινγκλ από το νέο αυτό άλμπουμ, περιέχει δύο τραγούδια και συνεχίζει από εκεί που σταμάτησε το ''systembreakdown''. Δηλαδή οι δύο συνθέσεις χτίζονται πάνω στα δυναμικά ριφ, στις μελωδίες των πλήκτρων και στις ηλεκτρονικές παρεμβολές. Διόλου άσχημα για ένα συγκρότημα που δεν μετραει καλά καλά ούτε δύο χρόνια ζωής."Captured Moments"
Πέμπτη, 1 Οκτωβρίου 2009
new fav
Tweet
Σειρά με λουζεράδες, my best. Τρεις χαρακτήρες, ο καθένας με την αδυναμία του. a "Noir-otic comedy"
Σειρά με λουζεράδες, my best. Τρεις χαρακτήρες, ο καθένας με την αδυναμία του. a "Noir-otic comedy"Jonathan Ames, a young Brooklyn writer, is feeling lost. He's just gone through a painful break-up, thanks in part to his drinking, can't write his second novel, and carouses too much with his magazine editor. Rather than face reality, Jonathan turns instead to his fantasies — moonlighting as a private detective — because he wants to be a hero and a man of action.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)