• Πόσο καιρό έχεις να ακούσεις έναν καλό pop δίσκο από την Σουηδία; Μάλλον όχι και πολύ καιρό φαντάζομαι. Πόσες φορές όμως αυτός ο ωραίος δίσκος δεν έχει να κάνει με indie-twee-shoegaze pop; Ελάχιστες ίσως; Έλα μου λοιπόν που υπάρχουν και συγκροτήματα τα οποία μας παραδίδουν εξαιρετικά μαθήματα experimental pop. Τον πρώτο δίσκο των Midaircondo είναι αλήθεια πως δεν τον έχω ακούσει, και ας έχει κυκλοφορήσει και από την Type. Τον περσινό τους όμως, βλέπε Curtain Call, τον έχω φορτώσει εδώ και λίγη ώρα στο winamp και έχω χαζέψει. Οι δύο κοπελιές αρπάζουν την pop από τα μαλλιά και της δίνουν να καταλάβει. Την μπολιάζουν με ολίγη electronica και με ολίγη Jazz και δεν ξεχνούν να ρίξουν και δύο σταγόνες από την παράνοια της Bjork. Το Boomkat αναφέρει για την συγκεκριμένη μουσική μίξη κλείνοντας την κριτική του ''the end result is one of the year's more creative pop experiments'', εγώ δεν έχω παρά να συμφωνήσω. Το Silk, Silver And Stone, με την συμμετοχή του Ebbot Lundberg από τους Soundtrack Of Our Lives, είναι ένα τραγούδι απαράμιλλης ομορφιάς.


  • Ο Ólafur Arnalds γίνεται σιγά σιγά ο νέος Jóhann Jóhannsson. Όπως έχω ξαναπεί η Ισλανδία βγάζει τεράστιους μουσικούς. Ο Ólafur μαζί με τους Peter Broderick, Nils Frahm, Library TapesKonntinentEluviumRafael Anton Irisarri, Ben WoodsGreg Haines, Rudi Arapahoe και όσους ξεχνάω, αποτελούν την δύναμη της νεοκλασικής μουσικής. Αυτοί και μερικά ακόμη ονόματα του σύγχρονου post rock κατά την δική μου άποψη θα έπρεπε να παρουσιάζονται στα μουσικά μέγαρα ανά τον κόσμο. Γιατί μπορώ να σκεφτώ αρκετούς παλιούς κλασικούς που θα θαύμαζαν την μουσική που παρουσιάζει ο Ólafur Arnalds στο ''..and they have escaped the weight of darkness''. Συνθέσεις που στηρίζονται στο αγαπημένο μουσικό όργανο του Ólafur, το πιάνο, και φυσικά τα έγχορδα. Υπνωτικές, μελαγχολικές, κυκλοθυμικές, ταξιδιάρικες, έντονες, υποτονικές, συναισθηματικές, μπορείς να βρεις χίλιες δυο λέξεις για να περιγράψεις τις μελωδίες του νέου του δίσκου. Σίγουρα δεν θα τις χαρακτηρίσεις αδιάφορες ή ανούσιες. Το ''..and they have escaped the weight of darkness'' και τα extra τραγούδια στο Endalaus αποτελούν ένα άρτιο δείγμα σύγχρονής κλασικής μουσικής, θα σου πρότεινα να μην τα προσπεράσεις με τίποτα...

  • Μετά από λίγα δακρυγόνα και αρκετό τρέξιμο στην πανεπιστημίου, μετά από ένα τεράστιο κύκλο και πολύ περπάτημα κατάφερα να φτάσω στο An. Λίγο πριν τις εννέα και μισή ελάχιστος κόσμος βρίσκονταν εντός και εκτός του μαγαζιού. Περίεργο πράγμα σκέφτηκα αφού το εισιτήριο ήταν σε λογική τιμή (20€). Και δεν χρειάζεται να είσαι και ο μεγαλύτερος φαν των Wooden Shjips για να πας να τους δεις live (ούτε εγώ είμαι εξάλλου). Χωρίς να γνωρίζω απόλυτα το δισκογραφικό τους έργο και έχοντας ακούσει κυρίως διάσπαρτα τραγούδια, ήθελα οπωσδήποτε να ζήσω τις ψυχεδελικές τους περιπέτειες από κοντά. Το πρώτο support, o No God Ritual, δυστυχώς έπαιξε σε ελάχιστο κοινό. One man show, με δύο πεταλάκια, δυο τρία άλλα μηχανάκια (πως τα λένε τέλος πάντων), μια κιθάρα και αρκετή όρεξη για πειραματισμό. Ένα συνεχόμενο track, είκοσι λεπτών περίπου, παίζοντας με τις συχνότητες, με τους βόμβους και με τις δυνατότητες του ενισχυτή και των ηχείων. Στην συνέχεια ακολούθησαν οι Nechayevschina (και αυτούς τους άκουγα για πρώτη φορά), η έκπληξη της βραδιάς. Πιτσιρικάδες, με περισσό ταλέντο, ευρηματικότητα στον ήχο, όρεξη για φασαρία και κοπάνημα. Οι Ψυχεδελικές κιθάρες με ανατολίτικες καταβολές, τα δυναμικά τύμπανα και το βαρύ μπάσο έκαναν τις instrumental συνθέσεις τους ξεσηκωτικές και δεν μας επέτρεπαν να μην μπούμε στο ρυθμό τους. Εξαιρετικοί. Το κύριο μενού, οι Wooden Shjips, έσκασε στην σκηνή στις έντεκα και τέταρτο και για περίπου εβδομήντα λεπτά οι Καλιφορνέζοι μας ταξίδεψαν με τις βρώμικες μελωδίες τους. Το An είχε πλέον αρκετό κόσμο, το Echo στα φωνητικά λειτουργούσε σαν επιπλέον μουσικό όργανο και έδινε ένα ακόμη περισσότερο χαοτικό ύφος στον ήχο των Shjips, σπρώχνοντας μας όλους (οκ, τους περισσότερους) σε μια γλυκιά ακουστική μέθη.

    Περισσότερες φωτογραφίες εδώ

  • Δύο πράγματα μου ήρθαν στο μυαλό όταν ξεκίνησε το ''a world without'' του Aaron Thomason aka 2econd class citizen, ο Soso και ο (χαμένος) Sketchie, συνδυασμός μπαρούτι δηλαδή. Hip hop, riff, samples όλα μαζί στο μπλέντερ, το μείγμα θεσπέσιο. Μελαγχολικά πλήκτρα, θλιμμένα βιολιά, ξέφρενα beats, ρίμες, απόκοσμα μουσικά χαλιά και δύο guests (James Reindeer, Ceschi Ramos) στα φωνητικά που κάνουν την διαφορά. Ένα μωσαϊκό ήχων, μια πραγματική μουσική περιπέτεια, πατήστε play και χαθείτε!



  • Όπως θα δεις και στο lastfm υπάρχουν δύο συγκροτήματα εκεί έξω με το όνομα Pistol Disco, το πρώτο μας έρχεται από της Σουηδία και το δεύτερο από την Γαλλία. Εδώ θα καταπιαστούμε (λιγάκι) με τους πολύ ενδιαφέροντες τύπους από την αγαπημένη Σουηδία. Soul, indie και alternative λένε στο myspace τους, εγώ θα έλεγα, noise, shoegaze, electronica, αλλά ας μην κολλήσουμε στις ταμπέλες. Μου έφεραν από την αρχή στο μυαλό (και στα αυτιά) την φρεσκάδα των Fuck Buttons. Μακροσκελείς συνθέσεις που αναπτύσσονται σιγά σιγά, βασισμένες στον θόρυβο και τις ηλεκτρονικές σουβλιές. Το Evergreen Ep είναι η πιο πρόσφατη κυκλοφορία τους και περιλαμβάνει έξι μελωδίες ''βάσανο''. Λίγο πριν κλείσει το εννιά ρίξανε στο διαδίκτυο και τον δυναμίτη  Bad Wisdom, ρίξε αυτιά εδώ.


  • Στους ζεστούς ήχους των πλήκτρων όμως στηρίζεται και ο μουσικός κόσμος της Νορβηγίδας Solvor Vermeer (σύντομα όπως λέει ελπίζει να μπει στο παιχνίδι και η κιθάρα της). Το The Beaming Light Ep απαρτίζεται από τέσσερις συνθέσεις, τέσσερις μελιστάλακτες συνθέσεις, βουτηγμένες στην ευαισθησία και την μελαγχολία. Πέρα από το πιάνο η αιθέρια φωνή της Solvor πλαισιώνεται από τις σκοτεινές μελωδίες του τσέλου και τους παιχνιδιάρικους ήχους του Glockenspiel. Μπορεί έξω η θερμοκρασία να ανεβαίνει και όλα να θυμίζουν καλοκαίρι αλλά τα τραγούδια του The Beaming Light σε ηρεμούν όσο σε ηρεμεί το κατάλευκο τοπίο του χειμώνα και σε μεταφέρουν σε ονειρικές πεδιάδες με αγνό, παρθένο, απάτητο χιόνι. Enchanting pop!


  • Τα κατάφερε για ακόμη μια φορά ο Παναγιώτης Πανταζής, γνωστότερος εκεί έξω ως Pan Pan. Έντυσε και πάλι τις εξαιρετικές του εικόνες με θαυμάσια μουσική, την οποία φυσικά γράφει μόνος. Τα minimal πλήκτρα είναι το κύριο συστατικό των πέντε συνθέσεων, αργά και βασανιστικά πλήκτρα εμπλουτισμένα με μερικές ηλεκτρονικές παρεμβολές, στοιχεία που δημιουργούν ένα σκοτεινό και κλειστοφοβικό ίσως περιβάλλον. Η σφήνα των 77 δευτερολέπτων με φωνητικά τύπου Στέρεο Νόβα είναι όλα τα λεφτά, όπως και όλα τα λεφτά είναι το τραγούδι Purr 02, το οποίο θα σας συντροφεύει στις σελίδες 6-29.

    Υ.Γ Το Purr μπορείς να το βρεις εδώ δωρεάν, όπως και τις υπόλοιπες μουσικές περιπέτειες του Παναγιώτη.

  • LAURENT GARNIER LIVE BAND
    (LIVE) - FR
    HOT CHIP
    (LIVE) - UK
    PEACHES
    (LIVE) – CA
    JIMI TENOR & TONY ALLEN
    (LIVE) – FI/NG
    GET WELL SOON
    (LIVE) - D
    DJ KRUSH
    (DJ SET) - JP
    FUCK BUTTONS
    (LIVE) - UK
    BEAK>
    (LIVE) - UK
    ALVA NOTO / BLIXA BARGELD
    (LIVE) - D
    MATT ELLIOTT
    (LIVE) - UK
    A PLACE TO BURRY STRANGERS
    (LIVE) - US
    BUSY P
    (DJ SET) - FR
    JIMMY EDGAR
    (LIVE) - US
    TRUS’ ME
    (DJ SET) - UK
    MOONBOOTS
    (DJ SET) -UK
    BALEARIC MIKE
    (DJ SET) – UK
    ANALOG AFRICA SHOWCASE
    (DJ SET) - D
    KEITH SLATER (BOILING POINT)
    (DJ SET) - UK
    LOLEK
    (LIVE) - GR
    MY WET CALVIN
    (LIVE) - GR
    MODREC
    (LIVE) - GR
    LUMIERE BROTHER
    (LIVE) - GR
    CAYETANO SOUNDSYSTEM feat.
    DJ BOOKER

    (LIVE) – GR
    SPYWEIRDOS WITH
    SCHEMA ENSEMBLE

    (LIVE) – GR
    THE BOY & FELIZOL
    (LIVE) - GR
    NO PROFILE
    (LIVE) - GR
    PI CI
    (DJ SET) – GR
    MATTEUS
    (LIVE) - GR
    ILAN MANOUACH
    (LIVE) - GR
    TERANGA BEAT
    (DJ DET) - GR


    ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ
    Προπώληση: 38 ευρώ (ημερήσιο), 65 ευρώ (διήμερο)
    Στο ταμείο: 45 ευρώ (ημερήσιο), 25 ευρώ (για ανέργους εγγεγραμμένους στον ΟΑΕΔ)

    Η προπώληση των εισιτηρίων στα φυσικά σημεία ξεκινάει την Παρασκευή 30 Απριλίου.

    ΣΗΜΕΙΑ ΠΡΟΠΩΛΗΣΗΣ
    METROPOLIS, FNAC, VILLAGE CINEMAS, PUBLIC, ΘΡΙ ΣΙΞΤΙ

    ON LINE SALES: WWW.TICKETHOUR.COM
    Η online προπώληση ξεκινάει την Τρίτη 20 Απριλίου

  • Τα είπαμε, η Δανία βγάζει απ' όλα τα καλά. Experimental, pop, indie, dark wave, ότι τραβάει η ψυχή σου. Οι τρεις φάτσες παραπάνω αποτελούν του Kitty Wu, ένα συγκρότημα που μετρά σχεδόν δέκα χρόνια ζωής. Το Someone Was Here είναι ο τέταρτος τους δίσκος (και απ' ότι διαβάζω ο καλύτερος τους). Θερμό indie rock με ολίγη γκοθίλα και με τον Robert Lund να κεντάει στα φωνητικά. Ουσιαστικά το άλμπουμ στηρίζεται κυρίως σε τούτη την φωνή αλλά και στα πιασάρικα ριφάκια. Τραγούδια που θα σε σηκώσουν από την καρέκλα σου και θα σε χορέψουν στο ταψί αλλά και τραγούδια που θα σε βυθίσουν στο κάθισμα και θα σε ωθήσουν να ξαναγεμίσεις το ποτήρι με αλκοόλ.


  • Είναι πολύ σημαντικά αυτά τα μικρά πράγματα που μπορούν να ομορφύνουν την μέρα σου. Είναι πολύ ιδιαίτερο μερικές νότες να καταφέρνουν να αλλάξουν την διάθεσή σου. Είναι επιτακτικό να αφήνεις τις μελωδίες να σου φτιάχνουν την διάθεση, γιατί η μουσική έχει αυτή την δυνατότητα, έτσι πιστεύω εγώ τουλάχιστον. Όταν έπεσα πάνω στον Αιγύπτιο Mohammed Ashraf δεν πίστευα ότι θα είναι ένα από αυτά τα μικρά αλλά σημαντικά πράγματα. Βέβαια όταν διαβάζεις ότι έχει επηρεαστεί μουσικά από Sigur Rós, Mogwai, 65daysofstatic, iLiKETRAiNS και δεκάδες άλλα ενδιαφέροντα ονόματα σε προϊδεάζει λιγάκι, αλλά πάντα κρατάς μικρό καλάθι. Στην περίπτωση του Mohammed ή καλύτερα Pie Are Squared το καλάθι έπρεπε να ήταν μεγάλο. Οι τέσσερις συνθέσεις που απαρτίζουν το ομότιτλο Ep του είναι κάτι παραπάνω από εξαιρετικές. Post rock, electronica, experimental, ένα μείγμα πολυσύνθετο και άρτια δεμένο. Με τις συνθέσεις να κυμαίνονται μεταξύ των πέντε και των δεκατριών λεπτών ο P.A.S δημιουργεί εξαιρετικά ηχοτοπία τα οποία πότε είναι πλημμυρισμένα με φωτεινά και αισιόδοξα χρώματα και πότε με μουντό και μελαγχολικό υπόβαθρο.

    <a href="http://piearesquared.bandcamp.com/album/pie-are-squared-ep">Don't Blame it on the Economy by Pie Are Squared</a>



  •                        

  • To Poplie (http://www.poplie.eu) ξαναχτυπά το Σάββατο, 17 Απριλίου στο Higgs μετά την pop-λαϊκή απήχηση του προηγούμενου party που μας άφησε μια ακόρεστη πείνα για περισσότερα. Οι πανέτοιμοι παραγωγοί του σταθμού θα βάλουν τα δυνατά τους στα decks και θα δώσουν και αυτή τη φορά το ρυθμό της βραδιάς. Το μόνο πλέον που μας λείπει είναι οι κατάλληλοι συν-παρτυώτες! Σημειώστε λοιπόν την ημερομηνία στην ατζέντα σας και ετοιμαστείτε να σας αποδείξουμε ότι το δις εξαμαρτείν μπορεί να γίνει η καλύτερη αφορμή για να τα ξαναπούμε και να ζήσουμε μαζί μια ακόμη poptastic εμπειρία…

    22.00-23.30: Elafini, Big Lebo
    23.30-00.30: Dust Road, Αλεξάνδρα
    00.30-01.30: Narita, lkrory21
    01.30-02.30: We hate turtles!
    02.30-03.30: Winton Tostello
    03.30-05.00: Haunted Dancehall

    Doors open: 22:00
    Είσοδος: ελεύθερη
    Higgs: Ευπολιδος 4 & Απελλού 2, Πλ. Κοτζιά
    Σχετικά links:
    http://www.facebook.com/event.php?eid=108790925820183&ref=mf
    http://www.last.fm/event/1488416+Poplie+strikes+back!

  • ...........με συναρπάζει ακόμη περισσότερο όταν τα ντουέτα έχουν και κάποια συγγενική σχέση, αδέλφια, ζευγάρια, ξαδέρφια. Μου δίνει την εντύπωση ότι κάποιος, έστω και μουσικά, βρήκε το άλλο του μισό, αυτό που του δίνει έμπνευση και κουράγιο για δημιουργία. Τα αδέρφια Dante και Xavia μας έρχονται από την Αυστραλία, αν και η σκούφια τους βαστάει από Εσθονία, Αγγλία και Γαλλία. Όπως και με το προηγούμενο ντουέτο μας δημιουργούν γλυκύτατη indie pop με τους μπλιμπλίκια του laptop να δίνουν βροντερό παρόν. Το ''The Wunder Tales'' είναι ένα φανταστικό πακέτο με πολύ πολύ ζεστή και φιλική μουσική. Οι δύο τους εναλλάσσονται στα φωνητικά, ενώ τα δεκάδες όργανα που χρησιμοποιούν στις συνθέσεις τους γεμίζουν τον χώρο με παιχνιδιάρικους και οικείους ήχους. Ελπίζω οι BrotherSister να βγάλουν φέτος δίσκο για να τον τοποθετήσω με μεγάλη μου ευχαρίστηση ανάμεσα στους αγαπημένους της χρονιάς.


  • Πολύ μου αρέσουν τα μουσικά ντουέτα, ειδικά αυτά που απαρτίζονται από άνδρα και γυνή! Aν συμμετέχουν και οι δύο στα φωνητικά είναι το καλύτερό μου. Μου αρέσει η ποικιλία βλέπεις. Και οι Bell Horses τα έχουν όλα τα παραπάνω. Οι Xian Hawkins και Jenny Owen βρίσκονται στο τιμόνι και μαζί με δυο τρεις φίλους τους κυκλοφόρησαν πέρσι την πρώτη τους δουλειά, που ακούει στον τίτλο ''This Loves Last Time''. Υψηλής αισθητικής indie pop με τα σημάδια της electronica να είναι κάτι περισσότερο από εμφανή. Κυρίαρχα στοιχεία είναι οι ακουστικές κιθάρες και γενικότερα τα έγχορδα μαζί με την λάγνα φωνή της  Jenny, αυτό όμως που δίνει στις συνθέσεις το κάτι παραπάνω είναι τα ουρανοκατέβατα glitches, τα οποία στην αρχή μοιάζουν τυχαία τοποθετημένα μέσα στις μελωδίες αλλά αν προσέξεις λίγο περισσότερο αντιλαμβάνεσαι την μαεστρία του Xian και τον πανέξυπνο τρόπο που σφήνωσε τις ηλεκτρονικές παρεμβολές. Φανταστικό δισκάκι.

  • Πολλές φορές όταν διαβάζω στις σελίδες του Myspace των συγκροτημάτων ''our latest album sounds like this and this and this band.....'' μου κάθεται στραβά. Αν θες πες μου τις επιρροές σου, το πως ακούγεται το άλμπουμ σου άστο να το κρίνω εγώ. Βέβαια αρκετά συχνά πέφτουν μέσα, πρέπει να το ομολογήσω, όπως αυτό εδώ ο κερατάς. ''The Best Pessimist sound like The American Dollar, French Teen Idol, Collapse Under The Empire and The Calm Blue Sea". Βέβαια θα ήθελα να ακούγεται λίγο περισσότερο FTI και λιγότερο TAD αλλά τι να κάνεις, δεν μπορείς να τα έχεις και όλα δικά σου. Ο Sergey Lunev κατάγεται από την Ουκρανία και είναι ο The Best Pessimist. Στήνει μουσική με το πιάνο του και μετά πετάει κιθάρα και λάπτοπ για να την σμιλέψει. Το ''To Whom It May Concern'' είναι ένας ορχηστρικός δίσκος, πλούσιος σε ηλεκτρονικά στοιχεία, με το μελαγχολικό μοτίβο να επικρατεί στο σύνολό του. Και τις τρεις δουλειές του τις κατεβάζεις δωρεάν εδώ.


  • Ακούγεται υπέροχα τον κρύο χειμώνα, ακούγεται το ίδιο ενδιαφέρον και το καλοκαίρι. Για τον shoegaze κιθαριστικό ήχο λέω. Μου φέρνει στο μυαλό ανοιχτό αυτοκίνητο, γεμάτο φίλους, με πολλά χιλιόμετρα μπροστά μας. Έχω ξαναπεί ότι είναι κρίμα να συναντάς ένα συγκρότημα μετά την διάλυση του, αλλά είναι καλύτερα από το να μην διασταυρωνόσουν ποτέ μαζί του. Δύο τύποι στις κιθάρες και ένα γκομενάκι στα πλήκτρα-μπάσο (τα τύμπανα δεν ξέρω ποιος τα επιμελείται)  αποτελούν-ουσαν τους The Voices, μας έρχονται από το Cardiff και μου έφτιαξαν το σημερινό πρωινό, καλά ντε, μεσημέρι. Το Death Of A Lovers Song είναι ο τρίτος τους (και τελευταίος τους) δίσκος, δυναμίτης λέμε. Φασαριόζικος, σπιντάτος, υπνωτικός, σαγηνευτικός, βρώμικος. R I P!

  • New 7" Single - "Say No to Love" (Slumberland Records US + Fortuna Pop UK


  • Πριν λίγο καιρό ήταν με τους Phoenix And The Turtle τώρα είναι με τους Tamed Animals. Η Fluttery Records δείχνει πολύ έξυπνη και κυκλοφορεί μερικές από τις πιο όμορφες μουσικές εκεί έξω. Στους πρώτους σε κέρδιζαν τα γλυκά riff και οι εναλλαγές στα φωνητικά, στους δεύτερους σε κερδίζουν οι μελαγχολικές νότες. Για την ακρίβεια οι Tamed Animals είναι το project του Dan Barnett. Έχοντας σπουδάσει μουσική στο Berklee College και έχοντας ακούσει πολύ Thom York και Sigur Ros ο Dan μας παρουσιάζει ένα κολάζ ευαίσθητων μελωδιών και κλειστοφοβικών συναισθημάτων. Χτίζοντας τις μελωδίες του με την βοήθεια του laptop, της ακουστικής κιθάρας και των πλήκτρων παντρεύει με τον ιδανικότερο τρόπο την electronica με το indie rock και την experimental μουσική. Τα αιθέρια φωνητικά του έρχονται να δέσουν αρμονικά με την μουσική του φόρμα και να δώσουν ένα περισσότερο προσωπικό και ιδιαίτερο χαρακτήρα στις συνθέσεις του. To Redefinition είναι ένα σκοτεινό, μελαγχολικό, σπαρακτικό διαμαντάκι.