• 65daysofstatic - Efterklang - The Black Heart Procession - Neurosis - Woven Hand, αυτά είναι τα πέντε πλέον αγαπημένα μου ονόματα όλων των εποχών, το καθένα για τον λόγο του. Οι τέσσερις έχουν αποδείξει όλα αυτά που έχω χτίσει στο μυαλό μου για δαύτους και ζωντανά (για τους Neurosis θα χρειαστεί ένα ταξιδάκι στο εξωτερικό, ψήνεται κανείς για ATP τον Δεκέμβρη;)

    Τελευταίο σοκ ήταν η εμφάνιση ή για να είμαι ακριβής οι εμφανίσεις των The Black Heart Procession στο Rodeo. Δύο αξέχαστες νύχτες, δύο εμπειρίες μοναδικές, δύο ταξίδια στον κόσμο του Pall Jenkins και του Tobias Nathaniel (μαζί και των δύο φίλων τους που τους συνόδευαν σε τύμπανα και μπάσο. Τι και αν το playlist τις δύο βραδιές ήταν σχεδόν πανομοιότυπο, τι και αν ξεκίνησαν και τις δύο μέρες λίγο μετά τις 23:30, τι και αν ο χώρος δεν παλεύεται, αυτά ήταν πολύ μικρά γι' αυτό που ακολούθησε.

    Δεν υπάρχει άλλος εκεί έξω που μπορεί με δύο στιχάκια του να σε διαλύσει τόσο πολύ, δεν υπάρχει άλλος εκεί έξω που να μπορεί να βάζει τόσο συναίσθημα σε φωνή και μουσική και να σε αφήνει με ανοιχτό το στόμα. Στο The Waiter παραλίγο να με πάρουν τα κλάματα, δεν μπορεί λέω, κρατήσου. Μοναδικές στιγμές, ανατριχίλα, συγκίνηση.


    in a cabin out where it's cold 
    there's a waiter serving time 
    he remembers she said
    "I'll be there yes I'll be there 
    someday when the snow thaws" 
    so he stands watching the snow fall
    in his hand a clock on a platter 
    he remembers she said 
    "I'll be there yes I'll be there
    every night your eyes dream" 
    "dream dream my lonely one"

    Περισσότερες φωτογραφίες εδώ


  • Δισκάρα ολκής

  • Όποιος έρθει στο μαγαζί κερνάω μπύρες, μην ρωτάς γιατί, απλά πιες!!!

  • Given that Piano Magic’s Glen Johnson is one-third of 2L’s nerve centre, it was only a matter of time before he gave fans a special reason to subscribe to the label.  The lo-fi – but far from scrappy – Home Recordings is emphatically a very special reason for Piano Magic fanatics to be signed-up.  Whilst lesser bands with the same amount of miles on the clock would only seek to revisit past ‘hits’ in stripped-down form to vainly revive flagging creativity, Johnson and co. do it out of pure love for intimate recording environments, to demonstrate the adaptability of consistently strong songwriting and to connect the latter-day live-centric line-up of the group with the early ethos of 1999’s sublime DIY-built Low Birth Weight. With Angèle David-Guillou taking on far more mic duties than on last year’s Ovations LP and Johnson re-voicing songs once given over to other guest singers, just in vocal terms Home Recordings is a dream come true for fans.  Adding more electro-acoustic and more loosely-framed arrangements into the mix makes for results that are frequently breathtaking and radically re-calibrating.

    Highlights are hard to pinpoint when so many of the ten tracks here ooze with unbridled beauty and alluring atmospherics.  That said, gorgeous Angèle-sung deconstructions of “Dark Ages” (previously cut with Vashti Bunyan), “Amongst The Books An Angel” (formerly given a tentative Johnson singing spot) and “Incurable” (transposed from a pulsing electronic frame to a minimalist piano-driven setting) are truly transcendental.  Elsewhere, Johnson-led sparse re-workings of “A Theory Of Ghosts” and “When I’m Done (This Night Will Fear Me)” make fine but not forced links with his parallel solo career.  When Glen and Angèle effectively find themselves duetting, the intimacy almost feels like an intrusion for the listener, as heard on the Young Marble Giants-meets-The XX reincarnation of “Disaffected” and the dark-folk refashioning of “I Have Moved Into The Shadow.”  Interestingly, perhaps only the new takes on “Snowfall Soon” and “I Am Sub-librarian” don’t quite work as well in retranslation, but this probably because their earlier appearances on the aforementioned Low Birth Weight were near-impossible to improve upon anyway.  Rounded-off with a previously unheard new instrumental piece – “When You Are Gone” – Home Recordings is, as a whole, one holy grail rarity that will indeed be worth slow-to-know Piano Magic followers fighting for, in the eBay trenches, for many years to come.


  • Πόσο σεβασμό αξίζει αυτό το συγκρότημα!!!


  • Ο Μ Ο Ρ Φ Ι Α

  • ISIS has reached an end. It's hard to try to say it in any delicate way, and it is a truth that is best spoken plainly. This end isn't something that occurred over night and it hasn't been brought about by a single cataclysmic fracture in the band. Simply put, ISIS has done everything we wanted to do, said everything we wanted to say. In the interest of preserving the love we have of this band, for each other, for the music made and for all the people who have continually supported us, it is time to bring it to a close. We've seen too many bands push past the point of a dignified death and we all promised one another early on in the life of the band that we would do our best to ensure ISIS would never fall victim to that syndrome. We've had a much longer run than we ever expected we would and accomplished a great deal more than we ever imagined possible. We never set any specific goals when the band was founded other than to make the music we wanted to hear and to play (and to stay true to that ideal), so everything else that has come along the long and winding path has been an absolute gift. As with any momentous life-changing decision (which this certainly is for the 5 of us), we feel a very dynamic range of emotions about this and cannot express all of it within the space of a few sentences, and perhaps it's best to do what we've always done in and let our music speak for us. It is and has been the truest expression of who we are as a collective and in some ways who we are as individuals for the 13 years in which we've been together. The last and perhaps most important thing we might say in relation to all this is how grateful we are for the people that have supported us over the years. It is a lengthy list that would include those who put out our records, those that played on them and put them to tape, the many bands with whom we shared the stage, all of our family, friends and companions who supported us in our individual lives and thus made it possible for us to continue on in the band, and most importantly those who truly listened to our music whether in recorded form or by coming to out to our shows (or both). It is quite true that we would never have done what we have without those people, that is many of you who are reading this. Our words can never fully express what we feel, but we hope that our music and the efforts made to bring it into being can serve as a more proper expression of gratitude for this life and for everyone in it. Thank you.

    In more immediate and practical terms the tour we are about to embark upon is indeed our last. We are hoping that these final live rituals can help us bring a close to the life of this band in a celebratory and reverent way, and also provide us with a chance to say goodbye to many of those that have supported us over the years. While there is a measure of sadness that comes with the passing of this band, we hope that the final days can be joyous ones during which any and all that wish to come and join us will do so. It seems fitting that the last show of the tour and of our active existence will take place in Montreal, the site of the very first ISIS show in 1997 (though that was an unintentional move when booking the show initially). After the tour we also plan to follow through with other projects set in motion some time ago - pursuing the completion of a final EP, compiling live audio and visual material for future releases, and generally doing whatever we can to make our music available for as long as there are people who wish to hear it. 

    Thanks again to any and all,

    ISIS, May 18, 2010

  • Έχω φάει τρελό κόλλημα με τους Δανούς (και πάλι) τις τελευταίες μέρες. Χάζευα τα νέα τους βίντεο, τις φωτογραφίες από την τουρνέ με τους The Antlers, τις απόψεις του κόσμου για τις εμφανίσεις τους, έβαζα τον δίσκο να παίζει και να παίζει. Είναι τρελή μορφή ο Brian Batz, και αυτή η ιδέα του  να ντύσει τους Sleep Party People με τις μάσκες κουνέλια, ταιριάζει απόλυτα με τα τσιριχτά, σχεδόν παιδικά φωνητικά του και τις ανατριχιαστικές μελωδίες. Ο δίσκος ακούγεται ακριβώς σαν παραμύθι, σαν μια θλιβερή ιστορία με φωτεινές αναλαμπές. Τον λατρεύω!


  • Έχω αναφερθεί στου αγαπητούς Ρώσους Motorama εδώ και εδώ παλιότερα. Το ήξερα όμως πως δεν θα αργούσα να παρουσιάσω και τον πρώτο επίσημο δίσκο τους. Το Ghost, που μας χάρισαν πριν λίγους μήνες, ήταν ο προπομπός του Alps. Ένας δίσκος γεμάτος αισιόδοξο (σχεδόν) post punk. Γιατί οι Motorama μπορεί να ξαναπαίζουν με το άσπρο και το μαύρο αλλά αυτή την φορά νομίζω πως το πρώτο υπερισχύει. Μπορεί να τους επηρέασε και η εποχή που έτυχε να κυκλοφορήσει. Λευκή μελαγχολία, δημιουργική απόγνωση, φωτεινό σκοτάδι και άλλα τέτοια όμορφα. Απλό, ειλικρινές, αληθινό, μου φτιάξανε την μέρα. Α ναι, μην το ξεχάσω, το Alps το κατεβάζεις εδώ δωρεάν!

  • Επιτέλους, Electric Litany ξανά στην Αθήνα. Εντάξει δεν λέω, πολύ θα ήθελα να τους δω στον Μύλο, αλλά δεν τα κατάφερα να ανέβω. How to be a child and win the war, δισκάρα ολκής που θα έλεγε και ένας καρδιακός φίλος από την Θεσσαλονίκη. Τραγούδια στα οποία πλημμυρίζουν χιλιάδες συναισθήματα και μελωδίες οι οποίες σε ανατριχιάζουν από την πρώτη νότα. Θα τα καταφέρουν να δημιουργήσουν αυτό το σχεδόν μυστικιστικό περιβάλλον του δίσκου; Αυτό ήταν το ερώτημα πριν την εμφάνιση των Electric Litany. Φυσικά τα κατάφεραν, και ακόμη παραπάνω. Η φωνή του Αλέξανδρου είναι συγκλονιστική, διαπεραστική, υπνωτική. Οι μουσικοί του τον πλαισίωσαν με τον καλύτερο τρόπο και τα τραγούδια αποδόθηκαν άριστα. Γαλήνιες συνθέσεις, έντονα ξεσπάσματα, μοναδικές ιστορίες, το Gagarin πήρε την μορφή ναού και όλοι οι πιστοί προσκυνήσαμε.
    Είπα πως θα δώσω στους Κόρε Ύδρο άλλη μια, τελευταία πάντως, ευκαιρία. Με πείσανε αλλά δεν με κέρδισαν, δυστυχώς. Με πείσανε ότι είναι ένα καλτ συγκρότημα, με πείσανε πως έχουν ένα φανατικό κοινό, με πείσανε πως έχουν ακόρεστη όρεξη γι' αυτό που κάνουν (τουλάχιστον ο Παντελής). Αλλά τα εκατόν πενήντα λεπτά που κράτησε το σετ τους δεν με έπεισε. Δυστυχώς δεν μπορέσαμε να επικοινωνήσουμε, αυτοί στέλνανε πολύ υλικό αλλά εγώ δεν κατάφερνα να το αφομοιώσω. Γιατί εντάξει, μερικές φορές η μουσική τους σε συνεπαίρνει αλλά εκεί που μπαίνουν οι στίχοι γκρεμίζονται όλα. Δεν μπορώ να χωνέψω τους σουρεαλιστικούς σε στιγμές γελοίους στίχους, δυστυχώς δεν μπορώ, αλλά προσπάθησα, έκατσα μέχρι το τέλος. Γούστα είναι αυτά....

    Περισσότερες φωτογραφίες εδώ.


  • Είναι το νέο συγκρότημα του Trent Reznor και από ότι δείχνουν τα πράγματα ετοιμάζει κάτι πολύ σπουδαίο, το βίντεο είναι μοναδικού κάλλους.


    Οι Collapse Under The Empire από την άλλη αν δεν προσθέσουν κάποιο ενδιαφέρον στοιχείο στο κλασικό post rock τους νομίζω θα το χάσουν το τρένο. Ωραίο το βίντεο αλλά η σύνθεση δεν ξεφεύγει καθόλου από τις κλασικές νόρμες του είδους.


  • Πιστεύω πολύ σ' αυτή την πιτσιρίκα, ότι και αν έχει κάνει μέχρι σήμερα είναι σπουδαίο. Έχει του χεριού της πολλές γυναικείες περσόνες που βρίσκονται για χρόνια στο κουρμπέτι. Φωνάρα, ιδιαίτερο στυλ, σκοτεινή, ατόφιο χρυσάφι.

  • Δεν ξέρω αν εχθές το κοινό της Θεσσαλονίκης τίμησε τους φανταστικούς Electric Litany, εγώ πάντως θα το κάνω σήμερα. Για δαύτους θα πάω στο Gagarin, οι Κόρε Ύδρο δεν μου άρεσαν ποτέ, ούτε καν λίγο, σήμερα είναι η τελευταία τους ευκαιρία για να με κερδίσουν. Μην το χάσετε αυτό το live, προβλέπεται συγκλονιστικό, το How To Be A Child And Win The War είναι μια από τις καλύτερες φετινές κυκλοφορίες, φαντάζομαι στην ζωντανή παρουσίαση το αποτέλεσμα θα είναι ακόμη πιο εντυπωσιακό, έλα!
  • Στιγμές ευδαιμονίας, απόλυτης χαράς και τρελού κεφιού ζήσαμε στη δεύτερη εμφάνιση των Δανών Efterklang στην χώρα μας. Σίγουρα είναι οι πιο καλοσυνάτοι άνθρωποι που έχω συναντήσει στη ζωή μου. Χαμογελαστοί όλη την ώρα (και ας ξέρανε ότι η πτήση τους την άλλη μέρα πιθανότατα θα ακυρωνόταν), με τα πρόσωπα τους να λάμπουν και με την ικανότητα να σου μεταφέρουν αυτή τη μαγεία. Τώρα για την απόδοσή τους τι να πω; ΑΡΙΣΤΑ! Τελείως διαφορετικοί από την πρώτη φορά, μιας και τα έγχορδα απουσίαζαν. Τα τραγούδια που μας παρουσίασαν προήλθαν κυρίως από τον νέο τους δίσκο, Magic Chairs, το ΠΟΠ διαμάντι των Δανών, αλλά δεν έλειψαν και αναφορές σε Tripper και Parades. Το θέμα είναι ότι σε κάθε τραγούδι και οι έξι δίνανε όλο τους το είναι, όλη της την ψυχή. Μεγάλο ατού αυτό, γιατί βγαίνει και προς το κοινό και τότε όλα παίρνουν  διαφορετικές διαστάσεις. Τραγουδήσαμε, χτυπήσαμε παλαμάκια, γελάσαμε με τα αστεία του μοναδικού Casper και δεν καταλάβαμε πότε πέρασε η ώρα. Την βραδιά άνοιξε ο Frederik Teige, πλέον μέλος των Efterklang στην κιθάρα, με τις φολκίζουσες μελωδίες του, πότε μόνο κιθάρα-φωνή και πότε με την βοήθεια της γλυκύτατης Heather Broderick στα πλήκτρα και του Thomas στο μπάσο (κατ' εξαίρεση). Απίστευτη βραδιά!!!

    Περισσότερες φωτογραφίες εδώ

    Υ.Γ Το tracklist δεν είναι και τόσο ακριβές, παίξανε σίγουρα πέντε τραγούδια ακόμη, είπανε ότι πάνω από δύο τραγούδια σε encore δεν κάνουν ποτέ, μόνο στην χώρα μας, νομίζω πως είναι αλήθεια!
  •   

    Κάπου κάπου, διάσπαρτα μέσα στον χρόνο εμφανίζονται συγκροτήματα που κάνουν το μπαμ. Παρουσιάζουν κάτι τόσο φρέσκο και διαφορετικό που ορίζονται ως οι πατέρες του ήχου/είδους αυτού. Στην συνέχεια εμφανίζοντα αυτοί που θα αντιγράψουν και θα αναπαράγουν το συγκεκριμένο προϊόν και αυτοί που θα προσπαθήσουν να το πάνε ένα βήμα παραπάνω.

    Οι 65daysofstatic εμφανίζονται στην δισκογραφία το 2004, την εποχή που το post rock βρίσκεται στην καμπή του και θεωρείται από πολλούς είδος παρωχημένο και ξεπερασμένο. Έχοντας αυτό στα υπόψιν η παρέα από το Sheffield τολμά να παρουσιάσει κάτι που έχει σαν βάση το post rock αλλά με πολλές σφήνες φρεσκάδας.

    Το The Fall of Math είναι ένα πραγματικός δυναμίτης. Διαολεμένες κιθάρες, ρομποτικά τύμπανα, μπλιμπλίκια από laptop και φωνητικά samples. Κάτι νέο ξεκινά. Τον επόμενο χρόνο έρχεται το One Time For All Time, βιαστικά θα έλεγε κανείς, αλλά όταν το ακούς είσαι σίγουρος ότι αυτό το τέρας δεν θα μπορούσε να μείνει περισσότερο καιρό στην αιχμαλωσία. Οι 65dos γίνονται από τα συγκροτήματα που πρέπει σίγουρα να προσέξεις. Το The Destruction of Small Ideas, ο τρίτος τους δίσκος, δεν έλαβε και τις καλύτερες κριτικές, πολύ μίλησαν για ανακύκλωση των ίδιων στοιχείων και για μουσικό αδιέξοδο, φυσικά διαφωνώ, θεωρώ το τρίτο τους δείγμα γραφής αξιόλογο και θεμέλιο για αυτό που επακολούθησε.

    Ερχόμαστε στο 2010, πολλοί τους έχουν ξεγράψει, αλλά οι 65dos ετοιμάζουν νέο δίσκο και τα live τους δείχνουν ότι θα παραμιλάμε με το αποτέλεσμα. Το πρώτο σοκ έρχεται με το Weak4, ένα ep που κυκλοφόρησε μόνο στην Ιαπωνία και παρουσίαζε ένα τραγούδι από το επερχόμενο We Were Exploding Anyway. Η αλλαγή στον ήχο τους είναι εμφανής και όλα προδίδουν πως τα ηλεκτρονικά στοιχεία θα υπερισχύουν στο νέο τους πόνημα. Και στις 26 Απριλίου σκάει η ατομική βόμβα, γιατί κάτι τέτοιο σου φέρνει στο μυαλό η πρώτη ακρόαση του WWEA, κάτι που μπορεί να προκαλέσει μεγάλη ζημία. Οι ρυθμοί είναι ξέφρενοι, τα τύμπανα και το drum machine σε γρονθοκοπούν όπου βρεθείς και όπου σταθείς, αν γλυτώσεις από αυτό έρχονται να σου επιτεθούν τα  (εμφανώς περισσότερα) μπλιμπλίκια, τα οποία μεταμορφώνουν τους 65dos σε ένα ηλεκτρονικό θεριστή. Όσοι γενναίοι συνεχίσουν αντιμετωπίζουν και την βιαιότητα των κιθαριστικών ξεσπασμάτων, που δεν θα μπορούσαν αν λείπουν από τον δίσκο τους. Το αποτελείωμα έρχεται με τα, για ακόμη μια φορά, εξαιρετικά samples αλλά και με την συμμετοχή του Robert Smith στο καταπληκτικό ''come with me''.

    Οι 65daysofstatic έχουν ξαναγεννηθεί, πετάνε από πάνω τους την ταμπέλα του post rock και μπαίνουν για τα καλά στον χώρο της πειραματικής electronica. Τα χορευτικά beats και τα γιγάντια ηλεκτρονικά μπάσα τους πρέπει να περιέχονται κιόλας στα play-list των Εγγλέζων djs και να δημιουργούν αναστάτωση και ταραχή στον κόσμο, όταν όλος αυτός ο όγκος τους χτυπάει αλύπητα στο στήθος. Μιλάμε για κάτι καινοτόμο και πρωτόγνωρο, θα σε αφήσει με ανοιχτό το στόμα.

  • Το mini αφιέρωμα στην Ουγγαρία θα τελείωνε στο προηγούμενο ποστ αλλά μετά το comment του Padraic δεν άντεξα να μην ακούσω τον καλλιτέχνη που πρότεινε (επιπλέον έχει και τα δύο συγκροτήματα που παρουσίασα στους top φίλους του στο myspace).  Περνάμε σε one man band εδώ πέρα, σε ένα νεανία που γράφει μουσική κάτω από το όνομα Félperc. Instrumental μουσική, με στοιχεία από post rock και experimental. Άκουσα μόνο το sixth, τον έκτο του δίσκο (όπως και όλες οι προηγούμενες δουλειές του προσφέρονται για δωρεάν κατέβασμα από το myspace του). Οκτώ ορχηστρικές συνθέσεις πλούσιες σε κιθαριστικούς μονολόγους και εξαιρετικές τυμπανοκρουσίες. Εναλλαγές δυναμικών και ήπιων σημείων, πλούσιων σε συναισθήματα και ικανών να σε συγκινήσουν, αν τους το επιτρέψεις.

  • Και αφού πιάσαμε την Ουγγαρία στο σαββατιάτικο πρωινό δεν θα μπορούσα να μην αναφερθώ σε άλλη μια αξιοπρόσεκτη κυκλοφορία της Fluttery Records. To Emptiness Will Change Your Mind είναι η παρθενική δουλειά των marionette ID. Ηχητικά μοιάζουν με τους συμπατριώτες τους στο προηγούμενο ποστ αλλά έχουν μια πιο alternative στόφα. Έχω φάει τρελό κόλλημα με τις κιθάρες τους, mind-blowing riffs που θα λέγανε και στο χωριό μου. Επιλέγουν τον αγγλικό στίχο για να μας παρουσιάσουν τις ιστορίες τους, ιστορίες που κατατίθενται με έναν άγριο αλλά συνάμα γλυκό τρόπο. Οκτώ δυναμίτες που έχουν τα φόντα να τα διαλύσουν όλα στο διάβα τους, άσε το αίμα σου να βράσει λιγάκι βρε παιδί μου, όπως παλιά, ξέρεις!


  • Μερικές φορές οι λέξεις δεν έχουν και τόσο μεγάλη σημασία όσο έχει η ίδια η μουσική. Έτσι λοιπόν αν ξεπεράσεις τον σκόπελο της ουγγρικής γλώσσας έχεις την δυνατότητα να ακροαστείς ένα θεσπέσιο δισκίο. Ο λόγος για το ντεμπούτο, Mit Nekem, των Képzelt Város, μιας παρέας αρχιτεκτόνων από την Ουγγαρία. Ένα συνονθύλευμα εκρηκτικών κιθαριστικών ξεσπασμάτων και ευαίσθητων μελαγχολικών παρεμβάσεων διαμέσου τσέλου. Αν χωνέψεις γρήγορα και την περίεργη ηχώ της γλώσσας τότε η εύθραυστη φωνή του Gergő μπορεί να σου φανεί ακόμη και λυτρωτική. Πενήντα λεπτά άριστα δεμένης experimental μουσικής. Το Mit Nekem το κατεβάζεις από εδώ δωρεάν.



  • Τι τεράστιος θεός που είναι ο κερατάς!

  • Έχει καιρό που θέλω να αναφερθώ σ' αυτή την συλλογή της Dance To The Radio και όλο το ξεχνάω. Αλλά μιας και μίλησα πριν για iLiKETRAiNS θυμήθηκα ότι άκουσα νέο υπερμαμάτο τραγούδι τους. Λέγεται When We Were Kings και φυσικά τώρα που το ξαναβρήκα λέω να το αφήσω για λίγο στο repeat. Γρήγορο για τα στάνταρ των τρένων, με οργιαστικές κιθάρες, με λυσσαλέα τύμπανα και με τον David, άθελα του και πάλι, να κλέβει τις εντυπώσεις. Στο Still Occupied Though You Forget θα βρεις και μερικά ακόμη διαμαντάκια από τους Bear In Heaven, Honour Before Glory και άλλους. Α ναι, για περιορισμένο χρονικό διάστημα μπορείς να κατεβάσεις φρέσκα τρένα εδώ.

    <a href="http://iliketrains.bandcamp.com/track/when-we-were-kings">When We Were Kings by I LIKE TRAINS</a>

  • Είναι γεγονός ότι την περασμένη χρονιά έφαγα ένα μικρό κόλλημα με αρκετά post punk συγκροτήματα από την Ρωσία. Μου έκανε ιδιαίτερη έκπληξη που αυτό το είδος ακμάζει στην χώρα τούτη. Από ότι φαίνεται το κόλλημα θα συνεχιστεί. Ένα από τα ονόματα που κέρδισε τα αυτιά μου ήταν και οι Human Tetris. Το λοιπόν τα παιδιά επέστρεψαν, και μάλιστα το νέο τους μουσικό δείγμα παραχωρείται  για ακόμη μια φορά δωρεάν. Πρόκειται για ένα live session τριών τραγουδιών, στο γνωστό τους σκοτεινό ύφος, με τα θανατερά τύμπανα, την έντονα βαριά φωνή και τις μελαγχολικές κιθάρες. Μου θύμισαν περισσότερο Διάφανα Κρίνα και iLiKETRAiNS παρά Joy Division αυτή την φορά. Το κατεβάζεις εδώ δωρεάν, αν πάλι σε παιδέψει το ρωσικό site πήγαινε εδώ και τα πράγματα θα σου φανούν περισσότερο εύκολα.



  • Δεν ξέρω τι αλλά μου λείπει κάτι από το νέο άλμπουμ των Murder By Death (θα τα πούμε κάποια στιγμή αναλυτικά αργότερα). Βέβαια όσο υπάρχει ουίσκι στον κόσμο εγώ θα τους γουστάρω!

  • Πριν λίγο καιρό κυκλοφόρησαν την πρώτη τους δισκογραφική δουλειά. Αυτές τις μέρες ανοίγουν τις συναυλίες των 65daysofstatic. Έπρεπε να το φανταστώ από την αρχή ότι επρόκειτο για κάτι σπουδαίο. Διάβασα να χαρακτηρίζουν τον ήχο τους  post-dubstep, shoegazy. Μας έρχονται από το Λονδίνο, τους λένε Nedry και ακούγονται απίστευτα φρέσκοι. Η Ayu έχει μια εξαιρετική φωνή, σαγηνευτική, μαζί με τα μπλιμπλίκια σε υπνωτίζει άνετα και σε μεταφέρει αλλού, όπου θέλεις ή μάλλον καλύτερα όπου αυτή θέλει. Και οι κιθάρες; χριστέ μου αυτές οι κιθάρες. Λίγο παραπάνω από μισή ώρα κρατά το Condors αλλά είμαι σίγουρος ότι δεν θα καταφέρεις να το αφήσεις να παίξει μόνο μια φορά. Προσκυνάω!!!