• Όπως έχουμε ξαναπεί έχω αδυναμία στα συγκροτήματα που δημιουργούνται από αντρόγυνα. Καιρό έχουμε να μιλήσουμε για κάποιο τέτοιο, ας το κάνουμε τώρα το λοιπόν. Οι Ryan Peoples και Rebekah Goode-Peoples μαζεύουν άλλους επτά φίλους τους και δημιουργούν τους Oryx and Crake. Μια κολεκτίβα μουσικών, ένα πλούσιο χαρμάνι ήχων, μια πολυηχητική έκρηξη δεκάδων μουσικών οργάνων και φωνητικών. Εξαιρετική indie pop εμπλουτισμένη με ηλεκτρονικά εφέ. Το ντεμπούτο τους κυκλοφορεί στις 28 Αυγούστου, ένα μικρό δείγμα μπορείτε να ακούσετε παρακάτω.

    "Just think Arcade Fire meets Broken Social Scene, simply due to the volume of members and the sound they created...With fine voices and musicianship all around, Oryx & Crake have a promising future." [Atlanta Music Examiner]

      Oryx + Crake by oryxandcrake

  • "A superbly confident and stirring debut... singer Mark West, possess an extraordinary voice which blends brilliantly with the electric-folk instrumentation" - Rough Trade 

    "Oh Sally is a beautiful fanfare of melodic, gentle instruments, brilliant, strong vocals and lyrics which tease the inner child from your memory. Experimental and truly unique..." - Stereoboard  

    "These finely crafted, literate and wistful songs are well worth giving your time and attention to" - Folly Of Youth 

    "You get a real sense of accomplished majesty from this music. Sad yet uplifting, full blooded yet sensitive... This ex-Fanfarlo guitarist & his cohorts have a rather special appeal. 4/5" - Norman Records

    <a href="http://thelostcavalry.bandcamp.com/track/oh-sally">Oh Sally by The Lost Cavalry</a>

  • Έχουν σίγουρα επηρεαστεί από τους 16 Horsepower και γενικότερα από τον αμερικάνικο folk ήχο. Όπως είχα πει την πρώτη φορά που έγραφα γι' αυτούς δεν είναι ένα κανονικό συγκρότημα, πρόκειται για μια παρέα φίλων που όταν έχουν κάτι να πουν, όταν κάτι γύρω τους τους ενοχλεί-επηρεάζει, προτιμούν να γράφουν μουσική και να μας παραδίδουν τις απόψεις τους με αυτόν τον τρόπο. Μέσα στο Charles The Bold θα βρεις κλασικά folk τραγούδια, που βρωμάνε αμερικανίλα από μακριά, αλλά θα βρεις και indie rock δυναμίτες, βλέπε "Tom, Frank & Mary". Γενικά τα 15 τραγούδια του δίσκου παραδίδουν μαθήματα ιδανικού τρόπου δεσίματος folk και indie μουσικής. Ο δίσκος των Ελβετών  The Lonesome Southern Comfort Company θα κυκλοφορήσει επίσημα στην μικρή αλλά θαυματουργή On The Camper τον ερχόμενο Σεπτέμβριο.

    <a href="http://thelonesomesoutherncomfortcompany.bandcamp.com/track/tom-dad-mom">Tom, Dad &amp; Mom by The Lonesome Southern Comfort Company</a>

  • Είκοσι τέσσερα λεπτά κρατάει το ντεμπούτο Ep των Glass Vaults. Το έχω αφήσει να παίζει και έχω ξεχαστεί. Χάθηκα κανονικά. Σε ταξιδεύει με απίστευτη ευκολία. Και  αν και τα περισσότερα ποστ μου δεν συμβαδίζουν συνήθως με την εποχή, αυτά τα πέντε τραγούδια είναι ότι πρέπει για το καλοκαίρι, ιδανικά λέμε. Ας πούμε ότι πρόκειται για πέντε ambient pop ΔΙΑΜΑΝΤΙΑ, ας πούμε ότι θα περάσεις από το bandcamp τους, θα κατεβάσεις το Glass ep δωρεάν, θα το βάλεις να παίζει και αν δεν κολλήσεις να μην με λένε ζευγολέητορ!!!

    <a href="http://glassvaults.bandcamp.com/track/set-sail">Set Sail by Glass Vaults</a>

    Υ.Γ Ο Κάγιας έχει πάντα δίκιο, ευχαριστώ για την πάσα δάσκαλε!

  • Γι' αυτό το γκομενάκι ήθελα να γράψω εδώ και καιρό, διάφορες κακουχίες δεν μου το επέτρεψαν, οπότε το κάνω τώρα (αν δεν το έκανα στο παρελθόν και το έχω ξεχάσει). Οκ, εντάξει, κατ' αρχάς με τράβηξε η αρρωστημένη της μουσική, αυτές οι καμένες ηλεκτρονικές της σφήνες. Μετά διάβασα και το βιογραφικό της και φρίκαρα περισσότερο. Η Elizabeth Walling από το Brighton της Αγγλίας έχει γονείς καλλιτέχνες, αυτό την οδήγησε στο να μάθει χίλια δυο μουσικά όργανα σε μικρή ηλικία, αργότερα σπούδασε μουσική στο ίδιο μέρος και κατέληξε να θεωρείται μια φτασμένη κλασική συνθέτρια. Αγαπάει τον πειραματισμό και αυτό φαίνεται από τον ήχο του πρώτου της συγκροτήματος, που δημιούργησε με άλλους συναδέλφους της, αλλά ως ανήσυχη καλλιτέχνιδα θα τα παρατήσει και θα δημιουργήσει τους Gazelle Twin. Εγώ θα τους χαρακτήριζα ως Underground Fever Ray, η ίδια δεν ξέρω αν συμφωνεί. Σίγουρα θα βρεις επιρροές από Bjork και Portishead. Δεν την λες φωτεινή ή χαρούμενη την μουσική της. Πρόκειται για ένα σκοτεινό, ερωτικό, απόκοσμο μουσικό συνονθύλευμα που θα σε στείλει, αρρώστια κανονική. Ο πρώτος της δίσκος θα λέγεται The Entire City, δεν υπάρχει ακόμη επίσημη ημερομηνία κυκλοφορίας αλλά μπορείς να τον ακούσεις στο σύνολό του εδώ, enjoy!


  • Όσες φορές και να γράψω γι' αυτόν τον καλλιτέχνη, όσες φορές και να ακούσω τα δεκάδες τραγούδια του, όσες φορές και να δω συναυλίες του,  δεν θα βαρεθώ-χορτάσω ποτέ. Είναι σπουδαίος ο κερατάς. Από τους μεγαλύτερους συνθέτες-τραγουδοποιούς εκεί έξω, και είναι μικρός ακόμη. Στην Bella Union (ναι, και αυτός) θα κυκλοφορήσει το νέο του πόνημα, How They Are, τον ερχόμενο Σεπτέμβρη. Τρία δείγματα μπορείς να ακούσεις στο myspace του. Το πρώτο, ''pulling the rain'', είναι πραγματικά συγκλονιστικό, μόνο πιάνο, μελαγχολικό, υποτονικό, ευαίσθητο, κλασικός-ποιοτικός Peter Broderick. Στο ''hello to Nils'' ο Peter ξαναδοκιμάζει τα φωνητικά του, και γι' ακόμη μια φορά βγαίνει κερδισμένος, ένα μικρό folk διαμαντάκι ξεπετάγεται. Ενώ το ίδιο συμβαίνει και στο ''with a key'', με τα φωνητικά και τους απαλούς ήχους του πιάνου ταξιδεύουμε σε τοπία γαλήνια και αγνά.

  • Θυμάσαι την γάργαρη φωνή που σε συγκίνησε όταν άκουσες για πρώτη φορά το When Your Blackening Shows; Ξέρω πέρασαν δύο χρόνια από τότε, μπορεί να σου διαφεύγει, αλλά η Anna Brønsted  aka Our Broken Garden επιστρέφει φέτος για να σου ξαναφέρει και πάλι εκείνη την ανατριχίλα. To Golden Sea κυκλοφορεί τον Οκτώβριο από την Bella Union, δωράκι το πρώτο τραγούδι προς ακρόαση ακριβώς κάτω, το συνεχίζει ακριβώς εκεί που το άφησε, mesmerizing!


  • Εδώ μιλούσε ο ενθουσιασμός από τα πρώτα βήματα της Nika Rosa Danilova, εδώ είχε αρχίσει κιόλας να ξεχωρίζει. Σήμερα είναι περιζήτητη, καλλιτέχνες την κυνηγάνε για να δώσει τα φωνητικά της σε τραγούδια τους, άλλοι συνεργάζονται μαζί της σε ολόκληρους δίσκους. Είναι φωνάρα, πρόκειται να γίνει μεγάλη περσόνα, το ξέρεις από τώρα, ας είναι μόνο δυο τρία χρόνια στο μουσικό στερέωμα, ας είναι μόνο 21 χρόνων, είναι κιόλας βασίλισσα, βασίλισσα του σκότους! Τελευταίο της, αραχνιασμένο και υποχθόνιο, χτύπημα είναι το Chin Up, το νέο τραγούδι των Former Ghosts, από τον επερχόμενο δίσκο τους New Love , το κατεβάζεις εδώ.

  • Από τα πρώτα λεπτά που κύλισαν καθώς έβαλα τον δίσκο των Noise Project να παίζει δύο πράγματα ή καλύτερα συγκροτήματα μου ήρθαν στο μυαλό, οι Lisabö και οι Los Natas. Δεν ξέρω αν έχει να κάνει με την γλώσσα που χρησιμοποιούν και τα τρία συγκροτήματα, δεν ξέρω καν αν πρόκειται για την ίδια γλώσσα (μάλλον όχι). Σίγουρα έχει να κάνει με την δυναμική, την ένταση, το πάθος που βγάζουν οι κιθάρες, τα τύμπανα και τα φωνητικά των Noise Project και μου φέρνουν στο μυαλό τα άλλα δύο ονόματα. Λιγότερο νευρωτικό από το Ezlekuak και λιγότερο stoner από το Corsario Negro, πάντως  το ''asuntos que se resolven co tempo'' είναι ένα καζάνι που βράζει, ένα ηφαίστειο που εκεί που σου φαίνεται ανενεργό ξάφνου εκρήγνυται και πετάει λάβα και καπνό εκατοντάδες μέτρα μακριά. Alternative κιθάρες φλερτάρουν με την ψυχεδέλεια και το shoegaze και spoken words μετατρέπονται σε εκδικητικούς μονολόγους. Αν δεν σου φτάνει ο ιδρώτας των σαράντα βαθμών εκεί έξω, τότε σίγουρα πρέπει να ακούσεις αυτόν τον δίσκο.

    <a href="http://noiseproject.bandcamp.com/track/a-casa-do-anci-n">A casa do ancián by Noise Project</a>




  • Οι περισσότερες συναυλίες που έχω πάει στο εξωτερικό είχαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον αλλά αυτό που συνέβη στο Dachau την ζεστή εκείνη βραδιά της 14ης Ιουλίου δεν το περίμενε κανείς. Είχα ξαναπάει στο Dachau αλλά όχι στο χωριό, μόνο στο στρατόπεδο συγκέντρωσης. Φαντάσου κάτι σαν την Αράχωβα, με γραφικά σπίτια, στενά σοκάκια και τα σχετικά. Στην πλατεία λοιπόν του χωριού (γιατί σαν μεγάλο χωριό ήταν), ακριβώς απέναντι από την μεγαλειώδη εκκλησία είχε στηθεί το stage για την συναυλία. Αν δεν ήθελες να μπεις στον χώρο, που ήταν ελαφρά περιφραγμένος, καθόσουν στην μπυραρία ακριβώς δίπλα και άκουγες-έβλεπες μια χαρά. Στον κλειστό χώρο, ο οποίος χωρούσε περίπου πεντακόσια άτομα, και φυσικά γέμισε, υπήρχε ένα κιόσκι με μπύρες και ένα κιόσκι με WURST!!!!!, κανονικό πανηγύρι δηλαδή, αλλά δεν παίζανε κλαρίνα, παίζανε οι National. Επειδή ήμασταν στην Γερμανία όλα τηρήθηκαν κατά γράμμα. Η St. Vincent βγήκε λίγο μετά της οκτώ και για τριάντα λεπτά περίπου μας ταξίδεψε με την εκπληκτική φωνή της και τις κιθαριστικές της μελωδίες. Αν και δεν με έχουν κερδίσει οι δισκογραφικές της δουλειές η εμφάνισή της θα με κάνει να τις ξανακούσω στα σίγουρα. Καταπληκτική ερμηνεύτρια και δεινή κιθαρίστρια επίσης, ζέστανε το κλίμα  για τα καλά καθώς νύχτωνε στο Dachau. Λίγο πριν της εννέα και για τις δύο επόμενες ώρες στην σκηνή ανέβηκαν και διέπρεψαν οι The National. Τους είχα ξαναδεί στην Αθήνα αλλά δεν υπάρχει σύγκριση. Μιλάμε για μεγαλειώδη εμφάνιση. Ο Matt, μάλλον ελαφρά μεθυσμένος, έβγαλε συναίσθημα στα μελωδικά τραγούδια, ούρλιαξε στα εκρηκτικά σημεία, και γενικά απέδωσε τα μέγιστα. Όταν ακούς το ''Afraid Of Everyone'' με έντεκα άτομα επί σκηνής ή το ''Terrible Love'' με δέκα άτομα να συμπράττουν δεν μπορείς παρά να υποκλιθείς. Και αν σε κάποιους (ακούς indiefuck) οι National βγάζουν μια κλάψα και μια μονοτονία στους δίσκους του, πρέπει να τους δείτε live, δεν υπάρχει περίπτωση να μην αλλάξετε γνώμη.

    Περισσότερες φωτογραφίες εδώ



  • Επιτέλους ταξίδι, δεν την πάλευα μία. Αύριο εδώ, λίγο χάσιμο στο ipod ξεκινώντας με αυτό, η πρώτη ακρόαση απολαυστική, και πολλές βόλτες και ΜΠΥΡΕΣ, weiss, σου έρχομαι!

  • Μια που δεν πήραμε δώρο καλοκαιριού φέτος από την δουλειά κάπως πάει να σώσει τα πράγματα η Domino, δίνοντας δωρεάν για μια εβδομάδα το Lewis Takes Off His Shirt Ep. Εκτός από την  άλμπουμ εκτέλεση του καλύτερου τραγουδιού από τον τελευταίο δίσκο του Owen Pallet μπορείς να απολαύσεις και μερικά πολύ ενδιαφέροντα remixes από Dan Deacon, Benoît Pioular και CFCF στο ίδιο τραγούδι, αλλά και τον Simon Bookish να ρεμιξάρει Keep The Dog Quiet και το Midnight Directives ρεμιξαρισένο από Max Tundra.

  • Το 2008 ήταν η χρονιά της. Με τα I’m In A Polaroid, Where Are You? Ep και Fall Down κέρδισε όχι μόνο την προσοχή της Ευρώπης αλλά και της Αμερικής. Καταπληκτική φωνή, άρτιες και κολλητικές συνθέσεις, δεν ήθελε και πολύ. Από την αρχή του χρόνου η CALLmeKAT μετακόμισε στην Νέα Υόρκη για να γράψει το πρώτο της ''διεθνές'' άλμπουμ. Το When Owls Are Out θα περιέχει αρκετά από τα τραγούδια που γνωρίσαμε μέσα από το ep και το ντεμπούτο της, σε διαφορετικές όμως εκτελέσεις, καθώς επίσης και νέες ηχογραφήσεις. Ας ελπίσουμε να κατακτήσει ολόκληρο τον κόσμο, το αξίζει.


  • Μπορεί τα The Science of Things (1999) και Golden State (2001) να μην έλεγαν και πολλά και ουσιαστικά να οδήγησαν στην διάλυση των Bush, αλλά όταν έχεις στο ιστορικό σου δισκάρες σαν τα Sixteen Stone (1994) και Razorblade Suitcase (1996) η είδηση του reunion μπορεί να χαρακτηριστεί ως χαρμόσυνη. Τους νέους Bush αποτελούν ο Gavin Rossdale (φυσικά) και ο Robin Goodridge από το παλιό lineup και δύο ακόμη μουσικοί, ο νέος τους δίσκος θα έχει τίτλο Everything Always Now και προβλέπεται να κυκλοφορήσει τον Οκτώβριο. Προς το παρόν μπορείς να ακούσεις το πρώτο σινγκλ, Afterlife, δεν είναι εντυπωσιακό αλλά θα μπορούσε να γίνει χιτάκι.


  • Σκαλίζοντας όλα αυτά τα ονόματα του σύγχρονου Shoegaze-Post Punk-Psychedelic πες το όπως θες τέλος πάντων, έπεσα στην πρόσφατη συλλογή της Kill Red Rockets Records. Όλα τα καλά παιδιά μαζεμένα, δεκαπέντε βόμβες μεγατόνων, εντελώς δωρεάν μάλιστα.

    <a href="http://killredrocketrecords.bandcamp.com/album/decadence">Hands Around My Neck by Killredrocketrecords</a>


  • Αφού ξεκινήσαμε τον πρωινό μας με αραχνιασμένη μουσική, θα το συνεχίσουμε έτσι. Λίγο πριν γίνει ο πρώτος καφές της μέρας πάμε για λίγο στην φετινή (από πέρσι έδειχνε ότι κάτι γίνεται εκεί) αποκάλυψη Ρωσία. Συναντάμε μια άλλη τριάδα μουσικών, που όπως και η προηγούμενη, σίγουρα άκουγε πολύ MBV στο παρελθόν και τους γνωστούς αγνώστους του πρόσφατου παρόντος (Stellarium, Screen Vinyl Image, A Place To Bury Strnagers, Ceremony etc..). Κλείνουμε παντζούρια, χαμηλώνουμε τα φώτα, γεμίζουμε το ποτήρι μας με ποτό και βάζουμε στο repeat τα τέσσερα τραγούδια που μοιράζουν δωρεάν οι Was She A Vampire. Τέσσερις δηλητηριώδης σφήνες που δεν ξεπερνούν τα δώδεκα λεπτά, δεν χρειάζεται περισσότερο, το κακό έχει γίνει...

  • Το ''death of eve'' θα μπορούσε κάλλιστα να έχει ξεπηδήσει από το ''exploding head'' των A Place To Bury Strangers ή από το ''interceptors'' των Screen Vinyl Image ή ...... Τρίο από Γερμανία, στην γνωστή σύνθεση κιθάρα-μπάσο-τύμπανα (τα οποία χειρίζεται η γλυκιά Izzy, που καθόλου γλυκιά δεν θα σας φανεί από το βίαιο τρόπο που τους συμπεριφέρεται). Reverb στο τέρμα, καμένοι ενισχυτές, δερμάτινα σακάκια, δαιμονισμένο Post Punk - Psychedelic - Shoegaze, υπόγες, δυσωδία, ιδρώτας. Επτά απολαυστικοί δυναμίτες αποτελούν το My Beatific Vision και σίγουρα μας διαβεβαιώνουν ότι το μέλλον των The Lost Rivers θα είναι, το λιγότερο, λαμπρό.

  • 01. Moss Giant : Καλώς ήλθατε στο μουσικό ταξίδι των Her Name Is Calla. Ελπίζουμε το πιανάκι να σας βοηθήσει να ηρεμήσετε και να απολαύσετε την διαδρομή.

    02. A Blood Promise : Το ξέρω, το ξέρω, το ακούσατε στην περσινή (περιποιημένη) έκδοση του ομότιτλου cd/dvd. Εκείνο ήταν ντέμο, εδώ έχουμε την τελική μορφή του τραγουδιού. Και αν η αρχική του έκδοση σου έδινε την εντύπωση μοιρολογιού εδώ θα σε αποτελειώσει. Βιολιά τα οποία είσαι σίγουρος πως ακούς να κλαίνε, τύμπανα βασανιστικά που ψάχνουν κάποιας μορφής λύτρωση και ο Thom απλά συγκινητικός στα φωνητικά.

    03. Pour More Oil : Και άλλος γνώριμος από τα παλιά. Στην πιο άρτια μορφή του. Συνεχίζει με μελωδίες γεμάτες συναισθήματα και ένταση. Το βιολί και πάλι οδηγός. Ο Thom και πάλι εκφραστικότατος. Το αποτέλεσμα μοναδικό.

    04. Interval 1 : Καιρός για το πρώτα μας διάλειμμα, ελπίζουμε το ταξίδι σας να είναι ευχάριστο μέχρι στιγμής. Λίγα δευτερόλεπτα χαλάρωσης με την υπόκρουση βιολιού και συνεχίζουμε.

    05. Condor and River : Τώρα που ηρεμήσατε λιγάκι λέμε να σας πάρουμε το μυαλό, μια και καλή. Το πρώτο εξαιρετικό δείγμα γραφής από τους Her Name Is Calla, το πρώτο τους σινγκλ, ένα τραγούδι, δεκαεπτά λεπτά, ελεγεία, μαγεία, υπόκλιση. Υπνωτικές, αργόσυρτες κιθάρες, για έξι λεπτά μόνο, το τέρας ξυπνάει, επίθεση, με όλα τα μέσα. Έγχορδα και τύμπανα στο κόκκινο, ναι έχουμε και την άγρια πλευρά μας,  αλλά για μια στιγμή, όλα ηρεμούν και πάλι. Ο Thom έχει κάτι να πει, με τον ξεχωριστό του τρόπο, σςςς! απαγγέλλει! Ανατριχίλα.

    06. Long Grass : Το πρώτο μας σινγκλ από τον νέο δίσκο, το ακούτε εδώ και καιρό, μια επανάληψη όμως δεν βλάπτει. Εξάλλου όταν αυτή η φωνή συνοδεύεται μόνο από έγχορδα και πλήκτρα είναι το λιγότερο απολαυστική. Μυστικισμός, κατάνυξη, φεύγετε από το κορμί σας, περνάτε σε άλλη διάσταση, σε άλλο κόσμο...

    07. Homecoming : Καλώς ήλθατε στο νέο σας σπιτικό, οι ακουστικές μας κιθάρες θα σας βοηθήσουν σ' αυτή την αλλαγή, όλα θα γίνουν χαμηλόφωνα και με απόλυτη ηρεμία.

    08. Thief : Το ντέφι δίνει τον ρυθμό, τα πλήκτρα και το βιολί λίγο πιο πίσω  αχνοακούγονται και  ο Thom κεντάει για ακόμη μια φορά, πέρα και πάνω από όλα τα όργανα. Και εκεί, λίγο πριν το τέλος όλοι μαζί, σύμπραξη.

    09. Interval 2 : Το ταξίδι ήταν έντονο μέχρι στιγμής, οι συγκρούσεις συναισθημάτων συνεχόμενες και αυτό που σας κρατάμε για το τέλος είναι το καλό. Πάρτε μια βαθιά ανάσα και ξεκινάμε...

    10. The Union: I Worship a Golden Sun : Αν έλειπε το 05 μάλλον θα ήταν το καλύτερο τραγούδι του δίσκου. Τύμπανα στο βάθος κιθάρες μπροστά, βιολί στην μέση και ο Thom πλέον μοιρολογάει ουρλιάζοντας. Χορωδιακά φωνητικά δίνουν την εντύπωση τελετουργίας, το μπάσο ακούγεται σαν θεριό, εκστασιασμός, κραυγές από παντού.

    11. The Union: Recidivist : Τα πάντα σκοτεινιάζουν, πρωτόγονοι θόρυβοι ακούγονται δεξιά και αριστερά, άγριοι θόρυβοι, βάναυσοι. Κάποιος έχει εξαγριωθεί, κάποιος θέλει να κάνει κακό, απόψε θα χυθεί αίμα.

    12. The Union: Into the West : Και τα πιο όμορφα πράγματα φτάνουν κάποια στιγμή στο τέλος τους, φτάσαμε στον προορισμό μας, ελπίζουμε να περάσατε καλά, εμείς πάντως θα σας χαιρετήσουμε με ένα δυναμικό τραγούδι, γεμάτο πάθος και ενέργεια και θα αφήσουμε την τρομπέτα μας να πει το τελευταίο αντίο.


  • Έχω ξαναπεί ότι το αγαπώ τρελά αυτό το συγκρότημα ε; Σου φτιάχνουν την διάθεση σε χρόνο μηδέν.
  • Badge
     
    Dear Friends,
    Our new album ‘He Who Saw the Deep’ is written, recorded and ready to see the light of day. It is a progression from what has gone before it. Whilst still very much an I LIKE TRAINS record, we have taken this chance to re invent. There is light and shade, hope and devastation, and we are taking a look at where we are heading instead of where we have been.

    With this new album comes a new approach in getting it out into the big wide world. We’re looking to you our fans to participate in its release and promotion. In return we will be sending the album out to you before anyone else can get their hands on it, and we’re offering you a whole host of other exclusive goodies.

    Here is how this works. In time honoured Blue Peter tradition, we have set a target. We will be releasing the album on our own label (ILR) and this is the money we feel we need in order to do it justice. It will go on mastering the album so that it sounds as good as it can, and then marketing so that it goes as far as it can. It will also help to get us back out onto the road so that we can play it to you around the world. Take a look at the list on the right hand side of the screen and decide how you would like to get involved with the project and make some pledges. No money exchanges hands until our target is reached. Simple.

    Anyone who pledges gains access to our Pledgers only updates page which will feature videos of live performances, demos, new tunes, photos and other exclusive content.

    Finally we have decided to donate a percentage of our profits to Friends of the Earth. The album may paint a bleak picture but we can still make a difference.

    With Love,

    I LIKE TRAINS x

  • Recorded live in Plano, TX, on 25th June 2010. It features a lovely play-out with Lobelia switching from voice to piano - the house concert venue we were in had a beautiful grand piano in it - thanks Brian for letting us use it!

    <a href="http://music.stevelawson.net/track/happy">Happy by Steve Lawson</a>

  • Επιστροφή για τους εκρηκτικούς Ten Kens της Fat Cat. Το νέο τους πόνημα θα έχει τίτλο For Posterity, και θα κυκλοφορήσει τέλος Αυγούστου. Σήμερα το DIY μας χαρίζει ένα τραγούδι από τον επερχόμενο δίσκο. Επικά ριφίδια για ακόμη  μια φορά, με ''μελιστάλαχτα'' φωνητικά, it's a killer!


  • Νέο τραγούδι για τις συμπαθέστατες Σουηδέζες, μάλιστα επειδή αντιμετωπίζουν κάποια προβλήματα με τον player στο myspace τους το δίνουν δωρεάν μέσω της Fraction Discs.

  •  
    Ο Henrik Björnsson είναι τρελή μορφή στην Ισλανδία, μπορεί όχι όσο ο Jónsi, αλλά είναι. Τα τελευταία χρόνια κάνει πράματα και θάματα με τους Singapore Sling και σαν να μην έφτανε αυτό φέτος κυκλοφόρησε και η πρώτη του δουλειά με το side project του, τους The Go-Go Darkness. Μαζί με την Elsa Maria (η οποία έχει δανείσει την φωνή της σε διάφορα τραγούδια των S.S) στήσανε ένα καταπληκτικό μουσικό πακέτο βουτηγμένο στην βρώμικη ψυχεδέλεια. Dark φωνητικά, χαοτικές κιθάρες, εντυπωσιακές συνθέσεις.


  • Πολύ ωραία μουσική τις τελευταίες μέρες, δεν ξέρω τι να πρωτοακούσω και γιατί να πρωτογράψω. Φεύγουμε από την Σουηδία και πηγαίνουμε στις Ηνωμένες Πολιτείες. Μακρινό ταξίδι αλλά το μουσικό κομμάτι δεν αλλάζει και τόσο πολύ. Οι Tears Run Rings ακροβατούν μεταξύ shoegaze και dream pop, το τελευταίο κερδίζει με ελαφρά διαφορά. Το Distance είναι ο δεύτερος δίσκος τους και κυκλοφορεί τον επόμενο μήνα (ενώ στην Ασία βγήκε στην αγορά από τον Μάιο). Υπνωτικές κιθάρες, ονειρικά φωνητικά, με τους Laura Watling και Matthew Bice να ανταλλάσσουν ρόλους μεταξύ των τραγουδιών. Σπουδαία δουλειά, έτσι απλά.


  • Μας έρχονται από την Σουηδία και παίζουν εξαιρετικό shoegaze-dream pop. Το ΜΟΝΑΔΙΚΟ ομότιτλο δισκίο τους το κυκλοφόρησαν ή το 2006 ή το 2008 (ίσως το 2008 κυκλοφόρησε για δεύτερη φορά, δεν κατάλαβα καλά). Όπως και να έχει γιατί πέρασε τόσο καιρός για να μάθω την ύπαρξη των Heavïnes; ε; Τέλος πάντων, σου αρέσουν οι MBV; Γουστάρεις τις φασαριόζικες κιθάρες σε συνδυασμό με τα dreamy φωνητικά; Έχεις όρεξη να ακούσεις 11 θαυμάσια τραγούδια; Βρες το τώρα!


  • Φεύγουμε από Saint-Petersburg αλλά παραμένουμε Russian Federation. Αυτός ο νεανίας την χειρίζεται την Αγγλική οπότε να τι ξέρουμε : oι Secrets Of The Third Planet είναι το project του Eugene Frankevich, ενώ για τις ανάγκες των ζωντανών εμφανίσεών του επιστρατεύεται μερικούς φίλους του. Δεν καταπιάνεται με το Post Punk ο συγκεκριμένος καλλιτέχνης, αλλά παραμένει σκοτεινός. Το Day/Night, η πρώτη του δισκογραφική δουλειά, είναι γεμάτη με indie/ambient παιάνες, κυριολεκτικά και μεταφορικά.


  • Post-punk shoegazers από το  Saint-Petersburg, το αγαπημένο μου δηλαδή. Ακόμη δεν τα άρχισα τα ρώσικα οπότε ότι κι αν βρήκα για δαύτους στα ρώσικα φόρουμ δεν είχε και πολύ μεγάλη σημασία. Τέσσερις νεανίες, με αγάπη για την μουσική (και έρωτα για τις κιθάρες) κτλ κτλ κτλ. Μαυρίλα, μελαγχολία, μούντα, δεν ταιριάζει με το καιρό εκεί έξω αλλά δεν μαμείς, ποιος είπε ότι η μουσική πρέπει να συμβαδίζει με τα καιρικά φαινόμενα.... Βρες το ντεμπούτο των The Cheshire Strangler, το οποίο τιτλοφορείται  ''l'ennui, l'echo, l'ennui'', και χώστο στον player, μην διστάσεις ούτε στιγμή!



  • "Right From the Start" video clip from Tango With Lions debut album "Verba Time" (Inner Ear 2010)

    Directed shot edited by Andreas Lampropoulos
    Co-directed by Andreas Mitrelis