• Δίπλα από την Zola Jesus και την Tamaryn έρχεται να θρονιαστεί η Cæcilie Trier, η φωνάρα πάνω στην οποία ξεκινάει και τελειώνει το συγκρότημα των Chimes & Bells. Είχαμε ξαναμιλήσει για τους συμπαθέστατους Δανούς όταν στο παρελθόν το σοκ από το πρώτο τους ep ήταν τεραστίων διαστάσεων, δύο τραγούδια θα αναφέρω μόνο (και καλά θα κάνετε να τρέξετε να τα ακούσετε) Stand Still και Into Piece Of Wood. Το περιμέναμε πως και πως το ντεμπούτο τους και να που έσκασε. Οκτώ σκοτεινές μελωδίες, οκτώ συνθέσεις στις οποίες το gothic στοιχείο είναι μπροστάρης και προσπαθεί να σε δελεάσει, να σε παρασύρει σε ένα μελαγχολικό μονοπάτι, το οποίο δεν φαίνεται να έχει τέλος. Κιθαριστικά ριφ απόγνωσης, μελωμένα πλήκτρα και μικρές pop αναλαμπές έρχονται να συμπληρώσουν το μουσικό υπόβαθρο του ντεμπούτου τους δίσκου. Stunning! Full stream τους δίσκου μπορείς να κάνεις εδώ.






  • Αρχικά είπα ότι θα ρίξω τρελό κράξιμο σε τούτο το ποστ, αλλά τώρα κάπως χαλάρωσα, δεν αξίζει κιόλας. Απλά να πω ότι το βράδυ του Σαββάτου ο πολύς κόσμος διάλεξε να δει τους Archive και οι ψευτο-indie-αδες της Αθήνας να δώσουν 12 ευρώ για το ζόμπι στο Ποπ, παρά να υποστηρίξουν δύο συγκροτήματα που το αξίζουν πραγματικά. Τέλος πάντων, συνήθισα πέντε χρόνια τώρα. Εμείς οι 200 άντε 250 που οδέψαμε προς Gagarin αποζημιωθήκαμε, εις το έπακρον.
    Πρώτη φορά θα έβλεπα ζωντανά Playground Noise και η αγωνία ήταν μεγάλη. Δυνατός δίσκος, δυνατά τραγούδια. Γύρω στις 22:30 σκάσανε μύτη ο Βασίλης Σμπήλιας και η παρέα του. Σοκαριστική η ερμηνεία του Βασίλη, φωνή κρύσταλλο και προφορά αψεγάδιαστη. Γενικά το συγκρότημα είχε τρελή όρεξη (για πρώτη φορά στην σκηνή του Gagarin) και απέδωσε τα τραγούδια λες και καλύτερα από τον δίσκο. April 24, Distance, Today, ήταν όλα εκεί, και φυσικά το αγαπημένο μου The Divers, συγκλονιστικό. Δεν έλειψε και το δωράκι, ακούστηκε μια (ίσως και δύο) νέα σύνθεση. Δεμένο συγκρότημα οι πατρινοί, όταν βρίσκονταν και οι 8 (2 κιθάρες, τύμπανα, βιολί, τρομπέτα, τσέλο, μπάσο, πλήκτρα) επί σκηνής, οι μελωδίες τους γέμιζαν το Gagarin με τον πιο όμορφο τρόπο.
    Λίγο πριν της δώδεκα ήταν η σειρά της συμμορίας του Αλέξανδρου να πατήσει το σανίδι. Η αδυναμία μου για τους Electric Litany είναι γνωστή, και γι άλλη μια φορά έφυγα με ένα χαμόγελο στα χείλη από συναυλία τους. Όπως έχω ξαναπεί τα τραγούδια τους μου φέρνουν στο μυαλό ψαλμωδίες, ροκ ψαλμωδίες δηλαδή, αλλά το πιάνεις το νόημα. Έχω την εντύπωση ότι κάθε φορά που ακούω τις μελωδίες τους βγαίνω από το σώμα μου, καταφέρνω την δική μου νιρβάνα, απομονώνομαι τελείως, μυαλό και αυτιά αντιδρούν μόνο στους ήχους του συγκροτήματος. Για περίπου λοιπόν εξήντα λεπτά το βράδυ του Σαββάτου οι  Electric Litany μάγεψαν το κοινό τους, το ταξίδεψαν στους δικούς τους μουσικούς τόπους (του σερβίρισαν και ένα νέο τραγούδι) και τους εκμυστηρεύτηκαν το μυστικό ''How to be a child and win the war", όχι φυσικά, δεν το μαρτυρώ, να ερχόσασταν! 

    Περισσότερες φωτογραφίες εδώ
  • Δύο δίσκοι οι οποίοι πρόσφατα θάφτηκαν από το μεγαλύτερο μέρος του μουσικού τύπου, και μάλιστα για τον ίδιο λόγο, γιατί γύρισαν την πλάτη τους στις shoegaze κιθάρες του παρελθόντος.



    Από την μία πλευρά έχουμε τους Autolux, συγκρότημα το οποίο γνώρισε καθολική αποδοχή με το ντεμπούτο δίσκο του, Future Perfect,  και συγκρίθηκε με μεγαθήρια, τύπου MBV και Sonic Youth. Το Transit Transit κυκλοφορεί έξι χρόνια μετά, τύπος και οπαδοί περιμένουν να πέσουν με τα μούτρα πάνω στα νέα τραγούδια αλλά τελικά πέφτουν με τα μούτρα στο πάτωμα. Δικαιολογημένα; Εν μέρη ναι. Αλλά. Μπορεί οι εκρηκτικές κιθάρες και τα noise περάσματα (σημείο κατατεθέν του συγκροτήματος) να μην κυριαρχούν στο σύνολο του δίσκου, αλλά υπάρχουν, βλέπε ''Census'', ''Supertoys'' και ''Kissproof''. Απλώς έχουν προστεθεί και κάποιες indie pop στιγμές (όχι απαραίτητα άσχημες), βλέπε ''Transit Transit'' και ''The Science of Imaginary Solutions''. Σίγουρα υπάρχουν κάποιες αδύναμες συνθέσεις, όπως ''High Chair'' και ''Headless Sky'', οι οποίες όμως δεν δικαιολογούν την γενική κατακραυγή του Transit Transit.


    Από την άλλη έχουμε ένα από τα μεγαλύτερα κεφάλαια της indie rock, indie pop σκηνής των τελευταίων ετών, τους ανεπανάληπτους Blonde Redhead. Τώρα πραγματικά, μπορεί κανείς να πει κάτι άσχημο για τα δίδυμα Pace και την ΘΕΑ Kazu Makino, αλήθεια μπορεί; Έχω συνδέσει την μουσική των BR με την μελαγχολία, τον έρωτα, την εσωτερική μου ισορροπία. Δεν με νοιάζει αν το καταφέρνουν αυτό χρησιμοποιώντας ξεσηκωτικά shoegaze ριφάκια ή αργόσυρτες συνθέσεις στις οποίες επικρατεί η ΦΩΝΑΡΑ της Kazu. Για τον λόγο αυτό δεν με ξένισε καθόλου η οπισθοχώρηση της κιθάρας και η κυριαρχία των synth στον νέο τους δίσκο. Τον σκοπό του το Penny Sparkle τον πέτυχε, για μένα τουλάχιστον. Γιατί όπως κάθε δίσκος των BR καταφέρνει να ξετρυπώσει συναισθήματα και ευαισθησίες τόσο εύκολα, που νομίζεις ότι το κάθε τραγούδι έχει γραφτεί για σένα προσωπικά, λες και έχει στηριχτεί στα δικά σου βιώματα και στις δικές σου ανάγκες.

  • Οι iLiKETRAiNS σχεδόν θεοποιήθηκαν, από το κοινό (κυρίως) που λάτρεψε τα τελευταία χρόνια το post rock, στο πρώτο τους Ep, Progress Reform. Μια ταμπέλα (που δυστυχώς) κόλλησε και στην παρέα από το Leeds, προτιμώ χίλιες φορές το Melodramatic Popular Song, είναι πιο κοντά από οτιδήποτε άλλο σε αυτό που παρουσιάζουν τα τρένα.

    Ένα χρόνο μετά, στο Elegies to Lessons Learnt, το ίδιο κοινό ήρθε να τους κατηγορήσει ότι αναμασούν τα ίδια συστατικά, επαναλαμβάνονται και τα σχετικά. Μια επίθεση την οποία πραγματικά δεν κατανόησα ποτέ. The Deception, Spencer Perceval, Twenty Five Sins, We Go Hunting, είναι μόνο μερικές από τις συγκινητικές στιγμές που μας χάρισε ο δίσκος, τι άλλο να ζητήσεις δηλαδή. Κακές γλώσσες στην χώρα μας ήρθαν να παρομοιάσουν τα τρένα με τους Madrugada (φυσικά τους λατρεύω και δαύτους), etc, λόγω βαρύτονων φωνητικών και μελαγχολικού ύφους, λέγοντας ότι θα τους έχουμε στην χώρα μας κάθε έξι μήνες, ελπίζω αυτές οι γλώσσες να πάψουν κάποια στιγμή, μιας και διαψεύσθηκαν.

    Ακούγοντας το When We Were Kings λίγο καιρό πριν κυκλοφορήσει ο δίσκος πίστεψα ότι οι iLiKETRAiNS επηρεάστηκαν και αυτοί από την κριτική και προχώρησαν σε αλλαγή ήχου. Γρηγορότερα τύμπανα, χαρούμενα ριφάκια, ελαφριά φωνητικά, στροφή για το συγκρότημα; Λίγες ώρες μετά το δωράκι σε όσους έχουν προ-παραγγείλει τον δίσκο,  στην τρίτη, τέταρτη ακρόαση πλέον, ξέρω ότι οι iLiKETRAiNS δεν γύρισαν την πλάτη τους στο παρελθόν τους, ευτυχώς.

    Γιατί μπορεί στα δυο πρώτα τραγούδια να ακούγονται αισιόδοξοι όσο ποτέ, αλλά αυτό είναι, μέχρι εκεί. Το ''He Who Saw The Deep'' σε σαγηνεύει και σε βουτάει σιγά σιγά στον πάτο της μελαγχολίας. Τα ντραμς ηχούν και πάλι πένθιμα, η φωνή του Dave γίνεται και πάλι το επίκεντρο και οι δεύτερες φωνές έρχονται να σε αποτελειώσουν. Από και και πέρα ξεκινά η γνωστή περιπέτεια επιβίωσης μέσα σε σκοτεινά, πεσιμιστικά παραμύθια, ''Hope Is Not Enough'', ''These Feet Of Clay'', ''Sirens'', ''Sea Of Regrets'', ''A Divorce Before Marriage''.

    Οι iLiKETRAiNS δεν είναι πρωτοπόροι, δεν ανοίγουν τις πόρτες για κάποιο νέο μουσικό είδος που θα ταράξει τα νερά, πότε δεν το επιδίωξαν εξάλλου. Γράφουν μουσική και στίχους που πλημμυρίζουν συναισθήματα, που έχουν την ικανότητα να αγγίζουν τις ευαίσθητες χορδές σου και να σε ρίχνουν σε λήθη, σε εσωτερική αναζήτηση, αυτό το κάνουν καλά, και το καταφέρνουν επάξια και εδώ, στον δεύτερο τους δίσκο.


  • Παρακολούθησε και τα 20 λεπτά και θα καταλάβεις γιατί την λατρεύει ο περισσότερος κόσμος. Επειδή δύσκολα θα την δούμε στην χώρα μας κάτι τέτοια βίντεο είναι θησαυρός. Είναι η νέα Gothic ιέρεια, ω ναι, είναι!

  •                        

    A new EP out despite We Were Exploding Anyway only coming out 5 months ago; the band must be in a creatively rich vein of form at the moment?
     
    Paul Wolinski: Perhaps. We definitely were by the time we were in the studio making the record. All of these tracks were recorded and mixed at the same time, so the EP is more of a companion piece to the record, really. They're not b-sides - we really like these songs. But none of them fit on the album for one reason or another. But we always wanted to get them out somehow.

    Joe Shrewsbury: When we started to write the album, we were very aware of all the things people had said about our previous album, all the music we'd put out... everything we'd asked people to experience because of us really. We wrote a lot of music and threw it away, and then we gradually started to relax after several long years of tour/record/tour/record.

    When we finally went into the studio, we had about 20 tracks, and after another round of quality control, we were left with the tracks on the album, and these tracks. So these are just the tracks we left off the album because of the album we thought we were making. It's like a shorter, weirder album in it's own right.

    Η συνέχεια εδώ http://thequietus.com/

  • Παλιό σχετικά, υπήρξε με διάφορους τίτλους, αλλά σήμερα κυκλοφορεί επίσημα. Συμπληρώνει το ούτως ή άλλως όμορφο Clinging to a Scheme.

  • ''Fruit tree is a new independent project in Scotland led by musicians Rod Jones and Emma Pollock. Featuring artists on the album : James Graham (Twilight Sad), Scott Hutchison (Frightened Rabbit), Rod Jones (Idlewild), Jill O’Sullivan (Sparrow and the Workshop), Emma Pollock, Karine Polwart, Jenny Reeve, Alasdair Roberts and James Yorkston''.


    Επικό τραγούδι, αυτά τα σκωτσέζικα είναι σκέτη κόλαση, φυσικά καταλάβατε ποιος βρίσκεται πίσω από την φωνή ε;;;


    Όχι τόσο επικό αλλά με ωραίες κιθαριές!!!

    Και τα δύο τραγούδια δωρεάν για κατέβασμα εδώ ==> http://www.fruittreefoundation.com/


  • ?


  • ''The Preservation label presents Becalmed, the debut album from Sydney pianist Sophie Hutchings. 

    Having begun playing piano young growing up in a musical family, Sophie started writing properly in her teens – indeed, the opening piece Seventeen is named for her age at the time it was originally composed, though all on Becalmed have been developed and improvised on since their original form.
    Sophie’s compositions move from disarmingly spare and elegant beginnings to curl out with a tingling edge, propelling its austerity into urgent and epic realms. Violin, cello, drums, percussion and organ heighten the flight these pieces can take as well as dip and swell within the more dimly lit moods of gentler nuance, casting a particular spell across the range of feeling captured in Sophie’s playing. Both unfussed and exquisite though constantly evolving, the inspired measure of Becalmed is found in the space it inhabits between the meditative and evocative.
    Becalmed was produced in two settings, with engineer Tim Whitten – noted for his continuing work with The Necks – in Sydney and Tony Dupe , otherwise known as fellow Preservation artist Saddleback, in the tranquil surrounds of his former home studio in the Kangaroo Valley on the South Coast of New South Wales. Among other performers on the album is Sophie’s brother Jamie Hutchings, leader of longstanding Sydney outfit Bluebottle Kiss, and cellist Sophie Glasson, who has also recorded with Sarah Blasko and The Church.
    Seemingly from out of nowhere though essentially poured out from deep within, Becalmed is a shimmering, absorbing debut.''

    ...............για μια όμορφη εισαγωγή σε ένα μαυρισμένο χειμώνα.......................


  • Οκτώ μουσικοί συνεργάστηκαν για να γεννηθεί το Poetry Of Vår, οκτώ καλλιτέχνες από οκτώ διαφορετικές χώρες. Και διάολε, θα έκοβα το χέρι μου ότι ο ένας τουλάχιστον θα ήταν από την Ισλανδία, και όμως δεν είναι. Ο ήχος των Draff Krimmy θυμίζει τόσο πολύ έντομα συγκροτήματα από το μαγικό νησί. Σύμπραξη ambient και experimental, κινηματογραφική ατμόσφαιρα, απόκοσμοι θόρυβοι, τρομαχτικές ανάσες, ηλεκτρονικές σφήνες και κάπου εκεί ανάμεσα διάσπαρτα φωνητικά. Ένα πακέτο μελαγχολικών συνθέσεων που προσπαθούν να σε τραβήξουν στον βούρκο, ένα πακέτο ιδιαίτερης (μουσικής) ποίησης που ξεχειλίζει τόνους συναισθημάτων. Το Poetry Of Vår κυκλοφορεί από την Fluttery Records.

    <a href="http://draffkrimmy.bandcamp.com/track/min-engel">Min engel by Draff Krimmy</a>

  • "Restored to One is a modern response to the musical activities of a cult known as The Process Church of the Final Judgment, who used music to spread their visions of Gnostic reconciliation in a time of cataclysmic change. Sabbath Assembly has re-charged the original hymns of The Process Church and worked them into moving renditions that unite the trinity of rock, psychedelic, and gospel into one triumphant re-awakening."

    "The Process Church was an intensely creative, apocalyptic shadow side to the flower-powered ‘60s and New Age ‘70s. The influential group opened chapters in London, Europe, and across the United States. Dressing in black cloaks and walking the streets with German shepherds, they created their own intricately designed magazines, and promoted a controversial, quasi-Gnostic theology that reconciled Christ and Satan through deeper awareness and love."

     

  • Έπος, έπος, έπος, έπος και πάλι έπος!

    <a href="http://futurerecordings.bandcamp.com/album/without-the-world">You by futurerecordings</a>

  • .

    Είπαμε, είναι μεγάλη θεά. Μετά το Stridulum II ξαναχτυπά με νέο Ep. Valousia ο τίτλος του, τέσσερα τραγούδια το περιεχόμενό του, 12 Οκτωβρίου η ημερομηνία κυκλοφορίας του. Preorder εδώ.

    Υ.Γ Επειδή το βίντεο του Sea Talk από το NME κάνει νερά χάζεψε το εδώ.

    Update : Ok βγήκε στο vimeo, ιδού το μεγαλείο!!