• 01. Three Mile Pilot - The Inevitable Past Is The Future Forgotten (Temporary Residence)

    Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2010 θα ήθελα να θυμάμαι : την μεγαλύτερη επιστροφή της χρονιάς. Μια επιστροφή που πάντα ευχόμουν να έρθει, αλλά βαθιά μέσα μου πίστευα πως δεν θα γίνει ποτέ, αλλά να που έγινε, και με τι τρόπο, μεγαλοπρεπή! Είναι ευλογία να μπορείς ν' ακούς τις χαρακτηριστικές κιθάρες των Pinback και τους συναισθηματικούς-μελαγχολικούς στίχους του Pall Jenkins σε ένα συγκρότημα. Είναι ο δίσκος που έπαιξε περισσότερες φορές σε οποιαδήποτε συσκευή αναπαραγωγής μουσικής βρίσκεται στην κατοχή μου, και για τον λόγο αυτό, έπρεπε να μπει στην κορυφή των αγαπημένων μου δίσκων της χρονιάς που πέρασε. Κυρίες και κύριοι οι τεράστιοι Three Mile Pilot!



  • 02. 65daysofstatic - We Were Exploding Anyway (Hassle Records)

    Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2010 θα ήθελα να θυμάμαι : τα ψυχωτικά μπίτια του We Were Exploding Anyway. Ήρθαν πριν μερικά χρόνια να πάρουν το post rock και να το πάνε δύο βήματα παραπέρα. Φέτος, έξι χρόνια μετά το σοκαριστικό The Fall Of Math, οι 65daysofstatic πιάνουν το post από τα μαλλιά, το γρονθοκοπούν, του ρίχνουν μερικές από τις πιο δυνατές κλωτσιές τους και του αλλάζουν τα φώτα. Δημιουργούν το δικό τους υβρίδιο. Εκρηκτικές κιθάρες συνδυασμένες με εκκωφαντικά beats, ισοπεδωτικά drum machine και φωνητικά samples, κάπου εκεί ανάμεσα ο Robert Smith. Εδώ πέρα γράφεται ιστορία!


  • 03. Revere – Hey! Selim (Self Release)

    Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2010 θα ήθελα να θυμάμαι : το καλύτερο ντεμπούτο της χρονιάς. Τον δίσκο που μου θυμίζει Arcade Fire, I Like Trains και Efterklang μαζί, και για τον λόγο αυτό δεν θα μπορούσα να μην φάω κόλλημα μαζί του. Γιατί τα I Can't (Forgive Myself)I Bet You Want Blood και The Escape Artist είναι μερικά από τα πιο σπουδαία τραγούδια της φετινής χρονιάς. Οι συνθέσεις τους, οι μελωδίες τους, οι ενορχηστρώσεις τους, τα φωνητικά τους, σε στέλνουν στον αγύριστο. Γιατί οι Revere θέλω και πρέπει να γίνουν τεράστιο συγκρότημα!



  • 04. The Irrepressibles - Mirror Mirror (V2)

    Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2010 θα ήθελα να θυμάμαι : την φωνή του Jamie McDermott, του τραγουδιστή των ξεχωριστών The Irrepressibles. Αναπόφευκτη και ίσως άδικη είναι η σύγκριση του με τον Antony, αλλά δεν μπορείς να ξεπεράσεις το συγκεκριμένο θέμα χωρίς να το θίξεις. Αλλά μέχρι εκεί. Ο Jamie γουστάρει και το θέατρο, θέλει στις live εμφανίσεις τους κάθε τραγούδι να συνοδεύεται από χορευτικό, θέλει μελόδραμα, θέλει τουπέ. Αν χαζέψεις λίγο τα βίντεο από τις εμφανίσεις τους θα καταλάβεις τι εννοώ και γρήγορα γρήγορα θα προγραμματίσεις ταξιδάκι στο εξωτερικό για να δεις αυτό το υπερθέαμα και από κοντά, εγώ πάντως θα το κάνω!


  • 05. The Radio Dept. - Clinging to a Scheme (Labrador Records)

    Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2010 θα ήθελα να θυμάμαι : το πιο γλυκό shoegaze-indie-dream pop άλμπουμ που άκουσα. Επίσης για μένα ο καλύτερος δίσκος των Σουηδών μέχρι και σήμερα. Μπορεί η εμφάνιση τους στο Gagarin να μην εντυπωσίασε τους περισσότερους (όχι εμένα), αλλά αυτοί είναι οι The Radio Dept., μια παρέα ντροπαλών φίλων, η οποία σου δίνει την εντύπωση ότι γράφει τους δίσκους της σε κάποιο υπνοδωμάτιο, για τους ίδιους και τις οικογένειες τους και έρχεται η labrador και τους χαρίζει στο ευρύτερο κοινό (ευτυχώς). Αν αγαπήσατε ποτέ τις κιθάρες και την μελαγχολία των Radio Dept. τότε σίγουρα το Clinging To A Scheme θα γίνει ο παράδεισός σας.


  • 06. Efterklang – Magic Chairs (4AD)

    Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2010 θα ήθελα να θυμάμαι : το νέο αριστούργημα των Δανών (τρίτο συγκρότημα από την μικρή αυτή χώρα στην πενηντάδα, τυχαίο; δεν νομίζω). Τελικά τίποτα δεν μπόρεσε να βάλει φρένο στις όμορφες δουλειές των Efterklang, ούτε η υπογραφή τους σε μεγάλο label, ούτε και η στροφή τους σε περισσότερο pop ρυθμούς. Το Magic Chairs είναι ένας από τους πιο άρτιους indie rock, indie pop δίσκους της φετινής χρονιάς. Η δε live παρουσίαση του ήταν αποστομωτική, το έχουν αυτά τα παιδιά, ότι και να κάνουν τους βγαίνει, νιώθω πολύ τυχερός που υπάρχουν και δημιουργούν στην εποχή μας!


  • 07. Yann Tiersen - Dust Lane (Mute)

    Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2010 θα ήθελα να θυμάμαι : την αποκάλυψη της χρονιάς, έναν δίσκο που μου ήρθε ουρανοκατέβατος, γιατί περισσότερο Matt Elliott δεν πρέπει να ακούστηκε ποτέ του ο Yann Tiersen. Αυτοκαταστροφικός, εσωστρεφής, μελαγχολικός, σκοτεινός, δραματικός, λυτρωτικός, είναι μόνο μερικές λέξεις που μου έρχονται στο μυαλό όταν σκέφτομαι ή ακούω το Dust Lane. Δεν ξέρω αν έφταιξε ο θάνατος της μητέρας του, δεν ξέρω αν όντως έκανε παρέα με τον Elliott, αλλά αυτόν τον Tiersen δεν γινόταν να μην τον λατρέψω, άψογος!


  • 08. Chimes & Bells - Chimes & Bells (Tigerspring)

    Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2010 θα ήθελα να θυμάμαι : την τέταρτη (και τελευταία, μας έσκασες ρε φίλε) νεο-gothic ιέρεια μου, την Cæcilie Trier. Ήταν έρωτας με την πρώτη αυτιά, τότε, στην τυχαία μας συνάντηση στο myspace. Δεν μπορώ να ξεχάσω το απίστευτο κόλλημα με το Stand Still που ξεκινούσε το περσινό σας ep και με ανάγκασε να το ράψω στο winamp μου. Η αναμονή για το ντεμπούτο των Chimes & Bells ήταν βασανιστική και όμορφη, αλλά άξιζε τον κόπο. Οκτώ καλογραμμένες, σκοτεινές μελωδίες, περασμένες από τα μαγικά χέρια της Trier. Οκτώ συνθέσεις που σε υπνωτίζουν και με την βοήθεια της φωνής της Trier σε αποτελειώνουν. 


  • 09. Shearwater – The Golden Archipelago (Matador)

    Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2010 θα ήθελα να θυμάμαι : την φωνή του Jonathan Meiburg. Μπορεί να άργησα μερικά άλμπουμ να ανακαλύψω τους Shearwater αλλά εδώ και μερικά χρόνια με αποζημιώνουν στο έπακρον. Δύο (τρία αν βάλεις το ορχηστρικό) τα χτυπήματα φέτος για τον κύριο Meilburg, αφού κυκλοφόρησε δίσκο και με τον Jamie Stewart των Xiu Xiu ως Blue Water White Death, το οποίο όμως δεν τα κατάφερε να εισχωρήσει στην πενηντάδα. Το The Golden Archipelago συνεχίζει ακριβώς εκεί που σταμάτησε το Rook και το Palo Santo. Η υπέροχη φωνή του Meilburg βρίσκεται πάντα στο προσκήνιο και συνοδεύεται από τις μοναδικές indie folk μελωδίες που μας έχουν συνηθίσει. Όπως αναφέρουν οι ίδιοι ετοιμάζουν νέο δίσκο, και τώρα που τελείωσε η τριλογία λένε να ασχοληθούν περισσότερο με την "rock" πλευρά τους, αυτά και αν είναι νέα!


  • 10. Swans - My Father Will Guide Me Up A Rope To The Sky (Young God Records)

    Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2010 θα ήθελα να θυμάμαι : την ανακοίνωση "Swans are not dead", μια ανακοίνωση που σηματοδότησε την επιστροφή των τεράστιων Swans. Γιατί μπορεί τα τελευταία χρόνια να μην μας έλειψε η παρουσία του Michael Gira στα μουσικά δρώμενα, μιας και οι κυκλοφορίες του με τους Angels Of Light ήταν αρκετά συχνές, αλλά δυστυχώς ποιοτικά πολύ μακριά σε σχέση με ότι είχαν δώσει οι Swans. Και λίγο αργότερα φτάνει ο δίσκος στα χέρια μας και τρώμε το σοκ, από την αρχή, με το No Words/No Thoughts. Είναι όλα εδώ, σαν να μην πέρασε μια μέρα, όλο αυτό το σκοτάδι και η ένταση, η έλλειψη της Jarboe αισθητή αλλά χωρίς να επηρεάζει το σύνολο. Αυτόν τον Gira θέλουμε, και επιτέλους θα τον δούμε και ζωντανά!


  • 11. The National - High Violet (4AD)

    Αγαπημένο μου  ημερολόγιο από το 2010 θα ήθελα να θυμάμαι : εκείνη την αξέχαστη βραδιά, στις 14 Ιουλίου, στο Dachau, λίγο έξω από το Μόναχο. Ήταν η δεύτερη φορά που τους έβλεπα ζωντανά αλλά δεν υπήρχε σύγκριση με το Fly Beeyond. Όποια αμφιβολία και να είχες για την αξία του High Violet στο τέλος του σχεδόν δίωρου σετ τους γινόταν καπνός. Ο Matt σχεδόν μεθυσμένος από το μέσον και μετά απέδειξε ότι οι National δεν είναι συγκρότημα του ενός ή των δύο άλμπουμ, αλλά ένα συγκρότημα που θα καταφέρνει πάντα να σε συγκινεί.


  • 12. Chelsea Wolfe - Ἀποκάλυψις (Self Release)

    Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2010 θα ήθελα να θυμάμαι : την τρίτη νεο-gothic ιέρεια μου, την πιο σκληρή, την Chelsea Wolfe. Δεν θα ξεχάσω τις πέντε με έξι φορές που προσπάθησα να ακούσω το Ἀποκάλυψις και έτρωγα τέτοιο άγχος από το εναρκτήριο primal/carnal (24 δεύτερα όλο και όλο) που το σταματούσα. Μια μεγάλη μέρα, αφού μάζεψα όλο μου το κουράγιο, πήγα στο δεύτερο τραγούδι, και αυτό ήταν, η κεραμίδα έπεσε κατακούτελα. Φαντάσου την Zola Jesus με περισσότερη οργή μέσα της, με περισσότερο σκοτάδι, με περισσότερη ένταση.


  • 13. AaRON - Birds In the Storm (Cinq7)

    Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2010 θα ήθελα να θυμάμαι : την ευκολία με την οποία οι Γάλλοι AaRON γράφουν pop ύμνους. Με θυμάμαι να ακούω πριν τρία χρόνια δεκάδες φορές τα U-Turn (Lili), O-Song, Endless Song, Strange Fruit, Lost Highway, από τον πρώτο δίσκο των AaRON και να σκέφτομαι ότι δύσκολα θα μπορέσουν να ξεπεράσουν αυτά τα τραγούδια. Όταν έβαλαν να παίξει για πρώτη φορά το Birds In The Storm δεν άκουσα τραγούδια σαν τα παραπάνω, και είπα στον εαυτό μου ότι είχα δίκιο. Με τις συνεχόμενες ακροάσεις όμως κάθε σύνθεση άρχισε να με κερδίζει και να με οδηγεί στο συμπέρασμα ότι οι AaRON τα κατάφεραν και πάλι, ίσως ακόμη και καλύτερα από την πρώτη φορά.


  • 14. Zola Jesus - Stridulum II (Souterrain Transmissions)

    Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2010 θα ήθελα να θυμάμαι : την δεύτερη από τις τέσσερις νεο-gothic ιέρειες μου. Την μικροσκοπική αλλά θαυματουργή Nika Roza Danilova. Με έχει του χεριού της τα τελευταία δύο χρόνια, δεν μπορώ να μην εντυπωσιαστώ από τις σκοτεινές της ιστορίες, ειδικά όταν παρουσιάζονται από μια τέτοια φωνή, βαθιά, μπάσα, επιβλητική. Είναι μόλις στο ξεκίνημά της και είναι μόλις είκοσι ενός, ο κόσμος της ανήκει.



  • 15. Weekend – Sports (Slumberland Records)

    Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2010 θα ήθελα να θυμάμαι : τον δεύτερο δίσκο που μπήκε την τελευταία στιγμή στην πενηντάδα, το Sports των Weekend. Μπήκε γιατί προσεγγίζει το shoegaze από μια περισσότερο noise σκοπιά και αυτό το κάνει αρκετά ενδιαφέρον άκουσμα. Σκοτεινά -Joy Division- φωνητικά, κιθαριστικός οργασμός, εκκωφαντικές εκρήξεις, όλα και όλα, εμένα μου άρεσαν!


  • 16. Ceremony - Rocket Fire (Killer Pimp)

    Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2010 θα ήθελα να θυμάμαι : τον ένα από τους δύο δίσκους που πλησίασαν αρκετά στο Exploding Head, το Rocket Fire των Ceremony (περισσότερο κοντά του βέβαια βρέθηκαν οι The Lost Rivers, αλλά βγάλανε ep και όχι δίσκο οπότε...). Τι έχουμε δηλαδή εδώ; Αγαπημένα shoegaze παραμυθάκια, σύντομες κιθαριστικές σφήνες, με στόφα A Place To Bury Strangers και παρουσιαστικό The Pains Of Being Pure At Heart, ότι πρέπει δηλαδή.


  • 17. Electric Litany - How To Be A Child And Win The War (Inner Ear)

    Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2010 θα ήθελα να θυμάμαι : τις ψαλμωδίες του Αλέξανδρου Μίαρη. Ψαλμωδίες οι οποίες συνοδεύονται πότε από μελαγχολικές κιθάρες, γεμάτες συναίσθημα και ευαισθησία και πότε από αγριεμένα ξεσπάσματα, γεμάτο οργή και αγανάκτηση. Ένας δίσκος που πρέπει να αντιπροσωπεύει άτομα της γενιάς μας, άτομα που έχουν δικαίωμα να αγαπήσουν, να εκδηλωθούν, να επαναστατήσουν. Με στοίχειωσε όσο και το πρώτο ep των I Like Trains, τα τραγούδια των Electric Litany μου έγιναν απαραίτητα στην καθημερινότητα μου.


  • 18. Crystal Castles - Crystal Castles (Fiction)

    Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2010 θα ήθελα να θυμάμαι : τον δίσκο που με έφερε σε δύσκολη θέση όπου και αν τον έβαλα να παίξει. Δεν άντεξα ούτε μια φορά να μην κουνηθώ στον ρυθμό του (φαντάσου εγώ και ο χορός είμαστε σαν το άσπρο με το μαύρο). Αλλά δεν είναι δυνατόν να μην σε απορροφήσει πλήρως η μελωδία το celestica, να μην σε μαγέψει η αγριάδα του baptism, να μην σε κυριεύσει το beat του empathy. Και πάνω απ' όλα δεν υπάρχει περίπτωση να μην υποκλιθείς στο θράσος και τον τσαμπουκά της εικοσιδιάχρονης Alice Glass.


  • 19. Motorama – Alps (Self Release)

    Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2010 θα ήθελα να θυμάμαι : τους Ρώσους Joy Division, δηλαδή τους Motorama. Και μιας και τους πρώτους δεν πρόλαβα να τους προσκυνήσω όσο μεσουρανούσαν λέω να το κάνω με τους δεύτερους, και ας μην γίνουν το ίδιο γνωστοί με τουw JD. Το ότι θα τους δω και από κοντά σε λίγους μήνες με κάνει να λιώνω ακόμη περισσότερο ακούγοντας το αυτοκαταστροφικό τους post punk. Γιατί το μαύρο είναι το νέο άσπρο!

     Alps by motorama 

  • 20. Her Name Is Calla - The Quiet Lamb (Denovali Records)

    Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2010 θα ήθελα να θυμάμαι : το εξαιρετικό ντεμπούτο των Βρετανών Her Name Is Calla. Ένας δίσκος ο οποίος θα βρισκόταν ακόμη ψηλότερα να δεν περιείχε μέσα τα Condor and RiverA Blood PromiseLong GrassPour More Oil, θαυμάσια τραγούδια αλλά τα είχαμε ακούσει σε παλιότερα singles, ep's τους. Πάντως με τους I Like Trains είναι δύο από τα συγκροτήματα που συνδυάζουν τις post rock νόρμες με το indie με πολύ έξυπνο και ενδιαφέρον τρόπο. Δημιουργούν σκοτεινές, μελαγχολικές συνθέσεις, με συγκινησιακά ξεσπάσματα, ποτισμένες με εύθραυστα φωνητικά. Δεν χρειάζεσαι και πολλά για να κολλήσεις.



  • 21. Ten Kens - For Posterity (Fat Cat)

    Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2010 θα ήθελα να θυμάμαι : το συγκρότημα σαλαμάνδρα. Το συγκρότημα με τα χίλια πρόσωπα. Το συγκρότημα με την κρίση ταυτότητας. Το συγκρότημα διαταραγμένη προσωπικότητα. Το συγκρότημα οδοστρωτήρα, τους Ten Kens. Οι οποίοι καταφέρνουν για ακόμη ένα δίσκο να ακούγονται διαφορετικοί σε κάθε τραγούδι του, να μπλέκουν τόσες πολλές επιρροές με αριστοτεχνικό τρόπο και να επιδεικνύουν την αγάπη τους για τα ριφάκια σε κάθε ευκαιρία.


  • 22. Max Richter – Infra (Fat Cat)

    Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2010 θα ήθελα να θυμάμαι : τον ένα από τους δύο τεράστιους σύγχρονους νεοκλασικούς καλλιτέχνες εκεί έξω, τον Max Richter (ο άλλος είναι ο Jóhann Jóhannsson). Ο οποίος συνεχίζει ακάθεκτος τις ποιοτικές του κυκλοφορίες. Στο Infra λοιπόν συναντάς τον πιο όμορφο τρόπο με τον οποίο μπορεί να συνδυαστεί η κλασική μουσική, η ambient και τα electronics. Είναι τόσο καλός σ' αυτό που κάνει ο Richter που δεν διστάζει να μπερδέψει όλα αυτά και τελικά να βγάλει ένα άρτιο αποτέλεσμα. Σκοτεινό, μελαγχολικό, εσωστρεφές, ανατριχιαστικό. Ακούγεται με την συνοδεία τον γονιών σας!


  • 23. Soars - Soars (La Société Expéditionnaire)

    Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2010 θα ήθελα να θυμάμαι : τον πρώτο από τους δύο δίσκους που κατάφεραν να τρυπώσουν στην πενηντάδα την τελευταία στιγμή και να πετάξουν δύο άλλους συναγωνιστές έξω. Αυτοί είναι το κουαρτέτο από την Πενσυλβάνια που ακούει στο όνομα Soars. Και πως να μην τα καταφέρουν όμως με τις επτά καταπληκτικές τους συνθέσεις. Lo fi, dream pop με πολλές δόσεις shoegaze και ευδιάκριτες ηλεκτρονικές σπίθες. Πιο MBV δεν γίνεται, με την καλή έννοια!


  • 24. Get Well Soon – Vexations (City Slang)

    Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2010 θα ήθελα να θυμάμαι : τον μελοδραματισμό και τον λυρισμό του Konstanin Gropper, έτσι όπως αυτό αποτυπώθηκε στο Vexations, το δεύτερο άλμπουμ των Get Well Soon. Μπορεί οι bloggers που πριν από δύο χρόνια σε ανέβασαν στην όγδοη θέση των αγαπημένων τους δίσκων φέτος να σε ξέχασαν, αλλά εγώ δεν θα μπορούσα να σου το κάνω αυτό, εξάλλου από κάπου εδώ είχαν ξεκινήσει όλα, τότε. Σε ευχαριστώ για ένα ακόμη θαυμάσιο πακέτο είκοσι δύο  indie διαμαντιών στην deluxe έκδοση, με συντρόφευσαν ουκ ολίγες φορές την χρονιά που πέρασε.


  • 25. Archie Bronson Outfit – Coconut (Domino)

    Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2010 θα ήθελα να θυμάμαι : το ασταμάτητο κοπάνημα που έριξα με το Coconut, στη δουλειά, στο μετρό, στο σπίτι, στο τρένο για Θεσσαλονίκη, παντού. Οι Archie Bronson Outfit δεν προδίδουν τα πιστεύω τους ούτε και αυτή την φορά, δεν ακολουθούν την μόδα, δεν σταματούν να κρύβουν την αγάπη τους για τις ψυχεδελικές κιθάρες και τον πειραματισμό. Χαοτικό και άναρχο από την αρχή μέχρι το τέλος, κάτι που το κάνει απίστευτα ελκυστικό!


  • 26. Menomena – Mines (Barsuk)

    Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2010 θα ήθελα να θυμάμαι : τον δίσκο που αρχικά με τρόμαξε και μου μύρισε βατερλό αλλά τελικά οι συνεχείς ακροάσεις με αποζημίωσαν, στο έπακρο. Ίσως λίγος περισσότερος χρόνος μαζί του να το οδηγούσε και σε ψηλότερες θέσεις, αλλά επειδή δεν επικοινωνήσαμε με τις πρώτες νότες, όπως συνέβη με το αριστουργηματικό Friend And Foe, βρέθηκε εδώ που βρέθηκε, σε μία διόλου ευκαταφρόνητη θέση δηλαδή. Σπουδαίο δείγμα indie rock γραφής, οι Menomena σίγουρα θα μας απασχολήσουν και τα επόμενα χρόνια.


  • 27. Air Formation - Nothing To Wish For (Nothing To Lose) (Club AC30)

    Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2010 θα ήθελα να θυμάμαι : το shoegaze παραμύθι της χρονιάς. Τον δίσκο που βάζεις ν' ακούσεις να θέλεις να εξαφανιστείς, να ταξιδέψεις σε άλλους κόσμους, να απομονωθείς, να αναζητήσεις τον εσωτερικό σου εαυτό. Είναι κάτι που ο Matt Bartram και η παρέα του το καταφέρνουν τόσο εύκολα για σχεδόν δέκα χρόνια τώρα. Αν δεν έχεις ανακαλύψει μέχρι και σήμερα το μεγαλείο των Air Formation να η ευκαιρία σου!


  • 28. Tamaryn - The Waves (Mexican Summer)

    Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2010 θα ήθελα να θυμάμαι : την πρώτη από τις τέσσερις νέο-gothic ιέρειες που θα συναντήσουμε στον δρόμο προς την κορυφή. Ξεκίνημα με την Tamaryn το λοιπόν. Επιτέλους η σειρά με τα singles και τα Ep's παίρνει τέλος, και εμείς παίρνουμε τον πρώτο της δίσκο. Ελαφρώς απομακρυσμένη από το σκοτεινό παρελθόν της, με περισσότερα pop στοιχεία αλλά με την μαυρίλα πάντα να αιωρείται. Αν ποτέ αγαπήσατε την Hope Sandoval και τους Mazy Star μην το σκέφτεστε και πολύ...


  • 29. The Besnard Lakes - The Besnard Lakes Are The Roaring Night (Jagjaguwar)

    Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2010 θα ήθελα να θυμάμαι : το μοναδικό αντρόγυνο που κατάφερε να μπει στην πενηντάδα. Τον Jace Lasek, την Olga Goreas και τους ψυχεδελοσουγκέηζ ύμνους τους δηλαδή. Έκαναν το μεγάλο μπαμ με το The Besnard Lakes Are the Dark Horse τρία χρόνια πριν και συνεχίζουν φέτος το ίδιο εντυπωσιακά με το The Besnard Lakes Are the Roaring Night. Ψυχεδελικές κιθάρες, πλούσιες συνθέσεις και εναλλαγές σε ανδρικά-γυναικεία φωνητικά που ταιριάζουν τόσο μα τόσο πολύ. Κλείσε τα μάτια σου και αφήσου στις καλογραμμένες ιστορίες των The Besnard Lakes.


  • 30. Thee Silver Mt. Zion Memorial Orchestra - Kollaps Tradixionales (Constellation Records)

    Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2010 θα ήθελα να θυμάμαι : την έκτη κατά σειρά δισκάρα της καναδέζικης κολεκτίβας. Το συγκρότημα που μετά από δέκα χρόνια δεν έχει κυκλοφορήσει ούτε καν ένα τραγούδι που να το λες αδιάφορο, ανέμπνευστο, πρόχειρο. Οι Thee Silver Mt. Zion Memorial Orchestra είναι ο τεράστιος Efrim Menuck και οι γνωστοί άγνωστοι μουσικοί που συμμετέχουν σε διάφορα συγκροτήματα της Constellation. Δύο ατομικές βόμβες, τέσσερις τορπίλες και μια χειροβομβίδα αποτελούν το  Kollaps Tradixionales. Με όποια σειρά και ν' αρχίσεις η καταστροφή θα είναι η ίδια, μην πεις ότι δεν σε προειδοποίησα. Α ναι, οι Thee Silver Mt. Zion Memorial Orchestra ΔΕΝ παίζουν post rock!


  • 31. Munly & The Lupercalians - Petr and the Wulf (Alternative Tentacles)

    Αγαπημένου μου από το 2010 θα ήθελα να θυμάμαι : τις νέες folk-goth-country ιστορίες του τεράστιου Jay Munly. Μπορεί να περιμέναμε έξι χρόνια, μπορεί τελικά ο δίσκος να μην είναι διπλός όπως ακουγόταν, μπορεί να άλλαξε και πάλι το όνομα του συγκροτήματος, αλλά η ουσία είναι μία, ο δίσκος είναι απολαυστικός. Μόνο ο Munly και ο Eugene μπορούν να τα καταφέρουν τόσο καλά σ' αυτό που κάνουν. Σκοτεινό και αργόσυρτο στο ξεκίνημα του το Petr & The Wulf, λιγάκι western στο μέσο, με το γρήγορο banjo να δίνει και να παίρνει, και φονιάς προς το τέλος του. Ας ελπίσουμε το δεύτερο δισκάκι που μας χρωστάει να έρθει γρήγορα!


  • 32. Midlake - The Courage Of Others (Bella Union)

    Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2010 θα ήθελα να θυμάμαι : τον δίσκο που κυκλοφόρησαν οι Midlake και όχι τόσο τον δίσκο που βοήθησαν να κυκλοφορήσει, βλέπε το Queen of Denmark του John Grant, ο οποίος δεν είναι άσχημος, τουναντίον, αλλά δεν είναι περισσότερο κολλητικός από το The Courage Of Others. Γιατί μπορεί τα Where Dreams Go to Die, I Wanna Go To Marz και TC and Honeybear να είναι τραγουδάρες αλλά το ίδιο τραγουδάρες είναι και οι folk rock ύμνοι Winter Dies, Acts Of Man, Rulers, Ruling All Things, The Courage Of Others, Children Of The Grounds.


  • 33. Sleep Party People - Sleep Party People (Speed of Sound)

    Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2010 θα ήθελα να θυμάμαι : την πιο σημαντική ίσως ανακάλυψη της χρονιάς, τον Brian Batz και τα κουνέλια του, τους Sleep Party People. Με σήμα κατατεθέν τα πειραγμένα, σχεδόν παιδικά φωνητικά, και τις ιδιαίτερα μελαγχολικές συνθέσεις το ντεμπούτο τον Δανών δεν άργησε να με κερδίσει. Περιέχει μερικά από τα πιο όμορφα τραγούδια που άκουσα φέτος,  I'm Not Human At All, 10 Feet Up, Notes to You, Our Falling Snow. Ακούγεται σαν παιδικό παραμύθι, αλλά ξέρεις, όχι από αυτά με τα έντονα χρώματα και τις χαρούμενες φάτσες αλλά αυτά με τις γκρίζες εικόνες και τις θλιμμένες φάτσες.


  • 34. Jónsi – Go (XL)

    Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2010 θα ήθελα να θυμάμαι : το πρώτο προσωπικό άλμπουμ του Jón Þór Birgisson. Γιατί τελικά δεν είναι μόνο μουρμουρητά, μπορεί και τραγουδάει, και μάλιστα στα αγγλικά. Γιατί το Go δεν στηρίζεται στην μελαγχολία και στις post rock κιθάρες των Sigur Ros. Γιατί είναι από τους λίγους δίσκους "χαρούμενης" pop που θα βάλω ν' ακούσω. Γιατί ο Jónsi είναι ταλαντούχος και το απέδειξε γι' ακόμη μια φορά.


  • 35. Beach House -  Teen Dream (Sub Pop)

    Αγαπημένο μου ημερολόγια από το 2010 θα ήθελα να θυμάμαι : τον δίσκο ζαχαρωτό. Τον δίσκο μαλλί της γριάς. Τον δίσκο kinder bueno. Τον δίσκο σερμπέτι. Τον δίσκο μελομακάρονο. Τον δίσκο...........Γιατί το Teen Dream των Beach House δεν στάζει απλά μέλι, είναι μηχανή παραγωγής ζάχαρης. Κρατήθηκα όσο μπορούσα, αλλά τελικά υπέκυψα, άπλωσα το χέρι μου και δοκίμασα τον απαγορευμένο καρπό, και ήταν τόσο μα τόσο γλυκός!


  • 36. Third Eye Foundation - The Dark (Ici D'ailleurs)

    Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2010 θα ήθελα να θυμάμαι : τα σαράντα τρία λεπτά μουσικής παράνοιας που μας χάρισε ο νέος δίσκος των Third Eye Foundation. Χωρισμένα σε πέντε μέρη, αλλά δύσκολο να τα ακούσεις αποσπασματικά. Αν τολμήσεις και πατήσεις το play και αρχίσουν οι υπόκοσμοι θόρυβοι του ''anhedonia'' δύσκολα μπορείς να πατήσεις stop ή skip. Ηλεκτρονικές σουβλιές, κραυγές απευθείας από τα τάρταρα, ψυχοβγαλτικές λούπες. Η δρόμος της σωτηρίας είναι σκοτεινός!!!


  • 37. Klima - Serenades & Serinettes (Second Language)

    Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2010 θα ήθελα να θυμάμαι : την αγγελική φωνή της Angèle David-Guillou. Την λατρεύω, δεν χορταίνω να την ακούω, έβγαλε πάλι δισκάρα. Γλυκιά, μελιστάλαχτη, ονειρική, μελαγχολική, προσωπική, γλυκόπικρη pop. Με την βοήθεια του Glen πάντα, άλλο ένα εξαιρετικό δείγμα μουσικής γραφής για το κορίτσι με τα γαλανά μάτια γνωστότερο και ως Klima.


  • 38. Wovenhand - The Threshingfloor - (Sounds Familyre)

    Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2010 θα ήθελα να θυμάμαι : την σχεδόν (μπορεί και να ήταν) sold out εμφάνιση των Woven Hand στο Gagarin. Η παρουσίαση του The Threshingfloor στον ιδανικό χώρο, ο Eugene στην καλύτερη του φάση και μεις υπνωτισμένοι από τις επιβλητικές μελωδίες. Οι νευρωτικές κιθάρες πήγαν ένα βήμα πιο πίσω, ανατολίτικα στοιχεία μπήκαν στο παιχνίδι και ένα ινδιάνικο πνεύμα δαιμόνισε τον Eugene. Δεν έχουν καταφέρει να βγάλουν δίσκο που να με απογοητεύσει, η μετά-16horsepower εποχή καλά τραβά!


      Wovenhand - Truth by Glitterhouse Records

  • 39. Arcade Fire - The Suburbs (Merge)

    Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2010 θα ήθελα να θυμάμαι : εκείνο το ξυπνητήρι για να δω ζωντανά τους Arcade Fire στο webcast απευθείας από Madison Square Garden σκηνοθετημένο από τον κύριο Terry Gilliam. Ήταν το πιο γλυκό ξυπνητήρι της χρονιάς που πέρασε. Οι Arcade Fire υπήρξαν χορταστικοί και η εκτίμηση μου για το The Suburbs μεγάλωσε. Έπαθα όμως ότι και με το τελευταίο live των I Like Trains, απόλαυσα περισσότερο τα παλιότερα τραγούδια τους. Δεν είναι ότι έχει κάτι που δεν μου αρέσει το Suburbs, απλά έχοντας στο μυαλό μου το Funeral, τις άπειρες φορές που το άκουσα, τα πράγματα γίνονται κάπως άνισα. Ίσως κάνω λάθος, η ιστορία θα δείξει.

      01-arcade fire-the suburbs by Insoportable Magazine 

  • 40. Warpaint - The Fool (Rough Trade)

    Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2010 θα ήθελα να θυμάμαι : τις υπέροχες κιθάρες του The Fool. Κιθάρες οι οποίες συνδυάζονται άψογα με τα φωνητικά τεσσάρων κοριτσιών και το αποτέλεσμα είναι απλά σαγηνευτικό. Είχε φανεί από το promo single, βλέπε Undertow, ότι οι Warpaint μας είχαν ετοιμάσει κάτι εξίσου ενδιαφέρον με το πρώτο τους Ep Exquisite Corpse. Rock μουσική γραμμένη από γυναίκες, ένας δίσκος γεμάτος με δυνατά σινγκλάκια, απλά ομορφιές!

      Warpaint - Undertow (BBC Radio One Session) by morrisday 

  • 41. Ólafur Arnalds - ...And They Have Escaped The Weight Of Darkness (Erased Tapes Records)

    Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2010 θα ήθελα να θυμάμαι : τον ένα από τους δύο Ισλανδούς που θα συναντήσουμε φέτος στα πενήντα αγαπημένα. Την σταθερή αξία (όπως έχει αποδειχθεί) στην νεοκλασική μουσική κύριο Ólafur Arnalds. Τώρα τι να πω για την μουσική του Arnalds, ένα μουσικό ταξίδι βουτηγμένο σε μελαγχολικές μελωδίες, δακρυσμένα έγχορδα, ευαίσθητο πιάνο, λυτρωτικά τύμπανα. Είναι σπουδαίο μαέστρος ο Arnalds, διαχειρίζεται τα αγαπημένα του όργανα με τον πιο άρτιο τρόπο και συνθέτει μουσικές που δεν χορταίνεις ν' ακούς.



  • 42. My Wet Calvin - All Great Events (Archangel Music)

    Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2010 θα ήθελα να θυμάμαι : το χαμόγελο που σχηματίστηκε στην φάτσα μου με το που έβαλα να ακούσω το All Great Events, από το πρώτο κιόλας τραγούδι (Gaze/Blindspot). Είχα καταλάβει ότι οι My Wet Calvin είχαν γράψει κάτι σπουδαίο. Μετά ήρθαν και τα επόμενα σοκ, part two, lap, sweet and sour, bess mcneal, ονειρικές shoegaze κιθάρες, πανέμορφες indie pop μελωδίες, εξαιρετικά φωνητικά. Ο πρώτος από τους δύο ελληνικούς δίσκου που σκαρφάλωσε στην πενηντάδα.


  • 43. Blonde Redhead - Penny Sparkle (4AD)

    Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2010 θα ήθελα να θυμάμαι : όπως και από κάθε άλλη χρονιά που κυκλοφορούν δίσκο οι Blonde Redhead την απίστευτη φωνή της Kazu. Τι και αν το Penny Sparkle  δεν ήταν ο δυναμίτης που μας έχουν συνηθίσει, εγώ δεν χορταίνω να ακούω black guitar, here sometimes, love or prison, my plants are dead, oslo. Τραγούδια που φέρνουν την σφραγίδα του συγκροτήματος που έχω αγαπήσει όσα λίγα τα τελευταία χρόνια.


  • 44. Zazie Von Einem Anderen Stern - Regent Ropfen (Drifting Falling Recordings)

    Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2010 θα ήθελα να θυμάμαι : τα ανατριχιαστικά πλήκτρα του Regent Ropfen. Ενός δίσκου που θα αποτελούσε το ιδανικό  soundtrack του πιο γλυκού σου εφιάλτη. Το ντεμπούτο της ZVEAS ήταν η ευχάριστη έκπληξη της χρονιάς στις νεοκλασικές κυκλοφορίες. Ένα μουσικό σύνολο που πολλές φορές χρειάζεται μόνο μερικές νότες του πιάνου και μερικούς καθημερινούς θορύβους, απαρατήρητους ήχους, συνομιλίες, για να σου προκαλέσει άπειρα συναισθήματα, να σε ταξιδέψει και τελικά να σε κερδίσει.

      zazie von einem anderen stern - regen:tropfen by Drifting Falling 

  • 45 . Nedry - Condors (Monotreme)

    Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2010 θα ήθελα να θυμάμαι :  την νέα ανακάλυψη της Monotreme Records, της εταιρίας που πίστεψε στους 65dos (τους οποίους θα δούμε πολύ ψηλά φέτος) και αφού τους έχασε από το roster της είπε να βρει κάτι άλλο, εξίσου ενδιαφέρον, και τα κατάφερε. Ηλεκτρονικές σουβλιές, beats, λίγο witch house αλλά και κιθάρες και υπέροχα φωνητικά από την φατσούλα Ayu Okakita. Σκοτεινές μελωδίες, μεγαλειώδη ξεσπάσματα, θηριώδη synths, επικές στιγμές, τι να λέμε τώρα, Nedry και ξερό ψωμί!



  • 46. Broken Records - Let Me Come Home (4AD)

    Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2010 θα ήθελα να θυμάμαι : Το μόνο συγκρότημα (αν τα έχω υπολογίσει σωστά) από την Σκωτία που κατάφερε να μπει στα πενήντα της χρονιάς. Τι και αν δεν υπάρχει ούτε στον δεύτερο δίσκο τους τραγούδι σαν το Lies, έχεις τα A Leaving Song, A Darkness Rises Up, Home, The Motorcycle Boy Reigns, και όλα τα υπόλοιπα από πίσω. Τι και αν δεν του λες και τόσο εύκολα πλέον indie folk αλλά περισσότερο indie rock, με τις κιθάρες να έχουν πρωτεύοντα ρόλο. Τι και αν η αμερικανική πλευρά έθαψε και πάλι δουλειά των Broken Records, εμείς τους αγαπήσαμε (εγώ δηλαδή).


  • 47. The Lonesome Southern Comfort Company - Charles The Bold (On The Camper Records)

    Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2010 θα ήθελα να θυμάμαι : ακόμη μια εξαιρετική κυκλοφορία από το αγαπημένο μου label τα τελευταία χρόνια, On The Camper Records. Μετά το κοπάνημα που έριξα με τους Peter Kernel και αφού κατάφερα να μαζέψω το σαγόνι μου από το πάτωμα  ακούγοντας τον πρώτο δίσκο των TLSCC, ήρθε γρήγορα γρήγορα και το επόμενο χτύπημα. Οι Ελβετοί κατάφεραν μέσα από τις δεκαπέντε νέες συνθέσεις τους να με μαγέψουν και πάλι, banjo, southern rock πινελιές, country σφήνες και κάπου εκεί ανάμεσα κάτι επικές κιθάρες (να με το συμπάθιο) που θα ζήλευε κάθε συγκρότημα του post rock σιναφιού. Τι άλλο να ζητήσεις; Εγώ πάντως τίποτα.