• photo by Andy Hixon

    Fav albums 2010

    The art of thinking with sounds (65daysofstatic - We were exploding anyway)
    4amorning (Her name is Calla - The quiet lamb)
    ody (The Fall - Your future our clutter)
    Drown in the River (The Walkmen - Lisbon)
    Mr. Grieves (Owen Pallett - Heartland)
    Rocks de Milo (Ariel Pink's Haunted Graffiti - Before today)
    Indiefuck (Pocahaunted - Make it real)
    Elafini (The Irrepressibles - Mirror mirror)
    The artist formerly known as Harmonica (Shearwater - The golden archipelago)
    Truebelief (65daysofstatic - We were exploding anyway)
    Sovereign (Rosetta - A determinism of morality)
    Goresonic (Liars - Sisterworld)
    Astronaut (Deftones - Diamond eyes)
    Suicide Dots (Candy Claws - Hidden lands)
    Zeugolator (Three mile pilot - The inevitable past is the future forgotten)
    Just name it Laika (Wild Nothing - Gemini)
    Winter Academy (The Radio dept. - Clinging to a scheme)
    Το σπίτι με τα παράξενα (Beach house - Teen dream)
    Stagger Lee (Motorama - Alps)
    ...sad songs we love (The National - High violet)
    ΔΓιαμάντΓια (Electric Wizard - Black masses)
    Uptight (The Irrepressibles - Mirror mirror)
    mouxlaloulouda (65daysofstatic - We were exploding anyway)



    -----------------------------------------------------------------------------------------------------------


    01. Beach house - Teen dream (599 πόντοι)
    02. The Irrepressibles - Mirror mirror (487 πόντοι)

    03. Zola Jesus - Stridulum II
     (442 πόντοι)

    04. 65daysofstatic - We were exploding anyway (425 πόντοι)

    05. Arcade fire - The suburbs
     (416 πόντοι)

    06. Swans - My father will guide me up a rope to the sky (355 πόντοι)

    07. The National - High violet
     (352 πόντοι)

    08. Caribou - Swim (352 πόντοι)

    09. The Radio dept. - Clinging to a scheme
     (348 πόντοι)

    10. Crystal castles - Crystal castles (II) (333 πόντοι)

    11. Grinderman - Grinderman 2
     (298 πόντοι)

    12. Shearwater - The golden archipelago (295 πόντοι)

    13. Efterklang - Magic chairs
     (277 πόντοι)

    14. Gorillaz - Plastic beach (275 πόντοι)

    15. Yann Tiersen - Dust lane
     (262 πόντοι)

    16. Liars - Sisterworld (258 πόντοι)

    17. Owen Pallett - Heartland
     (236 πόντοι)

    18. Air formation - Nothing to wish for (nothing to lose) (235 πόντοι)

    19. Electric Wizard - Black masses
     (225 πόντοι)

    20. Flying Lotus - Cosmogramma (221 πόντοι)

    21. Glasser - Ring
     (219 πόντοι)

    22. Deerhunter - Halcyon digest (216 πόντοι)

    23. Best Coast - Crazy for you
     (211 πόντοι)

    24. Menomena - Mines (209 πόντοι)

    25. These new puritans - Hidden
     (205 πόντοι)


    26. Her name is Calla - The quiet lamb (201 πόντοι)

    27. Jonsi - Go (198 πόντοι)

    28. The Walkmen - Lisbon (190 πόντοι)

    29. The Besnard Lakes - The Besnard Lakes are the roaring night (186 πόντοι)

    30. Kylesa - Spiral shadow (186 πόντοι)

    31. Spoon - Transference (185 πόντοι)

    32. Anais Mitchell - Hadestown (184 πόντοι)

    33. Joanna Newsom - Have one on me (183 πόντοι)

    34. Motorama - Alps (178 πόντοι)

    35. Ariel Pink's Haunted Graffiti - Before today (175 πόντοι)

    36. Get well soon - Vexations (168 πόντοι)

    37. Midlake - The courage of others (167 πόντοι)

    Chelsea Wolfe - The grime and the glow / Ἀποκάλυψις (167 πόντοι)

    39. Electric litany - How to be a child & win the war (167 πόντοι)

    40. Revere - Hey! Selim (166 πόντοι)

    41. Vampire Weekend - Contra (165 πόντοι)

    42. Rosetta - A determinism of morality (162 πόντοι)

    43. Four Tet - There is love in you (158 πόντοι)

    44. John Grant - Queen οf Denmark (156 πόντοι)

    45. Salem - King night (154 πόντοι)

    46. The Black keys - Brothers (150 πόντοι)

    47. Blonde Redhead - Penny sparkle (142 πόντοι)

    48. Alcest - Écailles de lune (137 πόντοι)

    49. Broken social scene - Forgiveness rock record (136 πόντοι)

    50. Twin Shadow - Forget (134 πόντοι)

  • Η γνωριμία μου με την Chelsea Wolfe έγινε πριν 4 μήνες, όταν μετά από αρκετές προσπάθειες (πάντα σταματούσα στο primal/carnal, το πρώτο τραγούδι δηλαδή) κατάφερα να ακούσω ολόκληρο το Ἀποκάλυψις (το οποίο έθχες έμαθα ότι γράφτηκε μετά από το The Grime and the Glow) και να κολλήσω μαζί του/της. Άγριες, απόκοσμες, ηλεκτρισμένες, σκοτεινές μελωδίες, ικανές να σε μαγέψουν και να σε ξελογιάσουν. Κάπως έτσι συνεχίζει και στα νέα (παλιά τελικά) τραγούδια της. Βέβαια λείπουν τα ηλεκτρικά σημεία, καθώς εδώ η Chelsea κλείνει το μάτι της λίγο περισσότερο προς την dark-folk, dark-pop. Εκεί που σου θύμιζε περισσότερο Siouxsie και Zola Jesus τώρα σου φέρνει στο μυαλό τις ανατριχιαστικές μελωδίες της Hope Sandoval. Θα ακούσεις μέχρι και τραγούδι που στηρίζεται εξολοκλήρου στο πιάνο (Benjamin), αλλά μην φανταστείς ότι θα σου χαριστεί, ακόμη και έτσι θα σε βασανίσει. Συνθετικά και πάλι η Chelsea έχει κάνει τα μαγικά της, η lo-fi αισθητική είναι διάχυτη σε όλη διάρκεια του δίσκου, ενώ έκδηλος είναι και ο προσωπικός χαρακτήρας που έχει πάρει το The Grime and the Glow. Φαίνεται σαν να μας έδωσε κυριολεκτικά ένα κομμάτι από της ζωής της, ειλικρινές, γνήσιο, ουσιαστικό, και πάνω απ' όλα εμπνευσμένο, αν ναι, και σίγουρα τρομακτικό!

    Λίγα λόγια που αλλάξαμε εχθές το βράδυ :

    Πότε άρχισες να γράφεις μουσική και στίχους;

    Ήμουν μικρή....ο πατέρας μου είχε ένα στούντιο στο σπίτι και ξεκίνησα να πειραματίζομαι με το εξοπλισμό που είχε για τις ηχογραφήσεις. Κυρίως έγραφα goth-r & b τραγούδια που βασιζόταν στο Casio και ακουγόταν σαν εκτελέσεις ενός εννιάχρονου σε τραγούδια των Aaliyah και Bonnie Raitt. Από εκεί και πέρα, συνέχιζα να πειραματίζομαι, να γράφω λίγη κακή μουσική και λίγη μουσική που μου άρεσε.

    Ποιοι είναι οι αγαπημένοι σου καλλιτέχνες/συγκροτήματα και ποιοι απ' αυτούς πιστεύεις ότι έχουν επηρεάσει την μουσική σου;

    Vladimir Vysotsky, Selda Bagcan, Hank Williams Sr., Nick Cave, και συνεχώς ανακαλύπτω και περισσότερους. Τραγουδιστές που έχουν έντονο πάθος και ξεκάθαρο όραμα με επηρεάζουν περισσότερο.

    To Ἀποκάλυψις ήταν περισσότερο σκοτεινό, λίγο gothic, γεμάτο ξεσπάσματα και το The Grime And The Glow περισσότερο ήπιο, folk, χωρίς έντονες στιγμές, ποια πλευρά της Chelsea Wolfe προτιμάς;

    Έγραψα το The Grime And The Glow πρώτα και μετά το Ἀποκάλυψις. Νομίζω ότι έχω μια κλίση προς τα τραγούδια με ήπια ένταση, αλλά μου αρέσει να πιέζω τον εαυτό μου να κάνει πιο δυναμική  μουσική και να πειραματίζεται με νέες ήχους, να τραγουδάει με διαφορετικούς τρόπους κτλ.

    Κάποιος καλλιτέχνης που θα ήθελες να συνεργαστείς;

    Μ' αρέσει να συνεργάζομαι με τον Ben Chisholm (White Horse) - έχουμε ένα project μαζί που ονομάζεται WILD EYES, είναι κάτι σε doom-electro-pop. Για μένα είναι πρόκληση να προσπαθώ να γράφω μουσική χωρίς κιθάρες...και εμάς τους δύο μας αρέσει να γράφουμε ηλεκτρονική μουσική, με τον δικό μας συγκεκριμένο τρόπο...

    Τι πιστεύεις για την παράνομη διανομή μουσικής; Τελικά κάνει κακό στους καλλιτέχνες και στις εταιρίες;

    Στον κόσμο μας υπάρχει υπερπληθυσμός....πραγματικά δεν περιμένω όλοι τους να αγοράζουν μουσική. Υπάρχουν ωστόσο άνθρωποι εκεί έξω που αγοράζουν μουσική και είμαι ευγνώμων γι' αυτό. Αλλά είμαι χαρούμενη να μπορεί να ακούει ο κόσμος μουσική είτε με τον ένα είτε με τον άλλο τρόπο.

    Πέντε δίσκους που αγάπησες την περασμένη χρονιά και γιατί;

    Συγκεκριμένους δίσκους, δεν ξέρω...άκουγα πολύ Boswell Sisters, Andrews Sisters, Erik Satie, William Basinski, White Horse, Burzum, Black Sabbath, Caribou, SPK, Suicide & Sibylle Baier..

    Έχεις έρθει ποτέ στην Ελλάδα; Αν όχι, θα ήθελες να έρθεις;

    Δεν έχω έρθει ποτέ στην Ελλάδα. Θα ήθελα να παίξω σε όσες περισσότερες χώρες μπορώ, οπότε ναι, θα ήθελα να έρθω κάποια στιγμή...μοιάζει με ένα πολύ ενδιαφέρον και όμορφο τόπο.. Α ναι.. πρόσφατα είδα και τον "Κυνόδοντα (Dogtooth)" - υπέροχη ελληνική ταινία....

    Ποια είναι τα σχέδια σου για τις επερχόμενες συναυλίες στην Ευρώπη;

    Κάποιοι φίλοι από την Humanist Records στην Γαλλία κανόνισαν μερικές συναυλίες σε διάφορα μέρη της χώρας :

    MARCH:
    10 - Lyon @ Kraspek Myzik
    12 - Paris @ La fleche d'Or
    13 - Dijon @ Peniche Cancale
    14 - Strasbourg @ Stimultania
    15 - Metz -- House Show
    16 - Paris @ L'international

    (updated tour dates are on my website: chelseawolfe.net)

    Κάτι που θα ήθελες να πεις στους φαν σου στην Ελλάδα;

    Σας ευχαριστώ για την υποστήριξή σας, αν έχετε υποστήριξη.
    Να είναι ισχυρή, να δημιουργήσετε τη δική σας πορεία, και να κρατήσει το βλέμμα στραμμένο στο σύννεφα ..
    :)
    (αυτό το σημείο δεν μεταφράστηκε, μου το έστειλε ακριβώς έτσι, στα ελληνικά)


  • Οι The KVB είναι το προσωπικό project του Klaus Von Barrel, τραγουδιστή των πολυαγαπημένων (αν και ακόμη χωρίς δίσκο) Suicide Party (περιμένω το μεγάλο μπαμ από δαύτους). Πέρσι κυκλοφόρησε το πρώτο του άλμπουμ, "The Black Sun", το οποίο ήταν γεμάτο βρώμικες κιθάρες, σκονισμένες μελωδίες και post punk χαμό. Πριν μια βδομάδα μπήκε και αυτός στην οικογένεια της beko, με το νούμερο 73 στα ψηφιακά singles, παρουσιάζοντας τρία νέα τραγούδια. It's Too Late-Gethsemane-No Lights --> distortion, λασπωμένο drum machine, αραχνιασμένα πλήκτρα, dark φωνητικά. Ξέρω, το αγάπησες κιόλας! Εδώ δωρεάν!


  • Αφού τελείωσε η τουρνέ των Serena Maneesh ο Øystein Sandsdalen (ένας από τους κιθάριστες τους) επέστρεψε στο δικό του project, έβαλε τις τελευταίες πινελιές και ο πολυαναμενόμενος τρίτος δίσκος των Le Corbeau είναι έτοιμος. Πρώτη γεύση του "Moth On The Headlight", το οποίο τελικά κυκλοφορεί στις 11 Μαρτίου, πήραμε πριν από δύο μέρες. Το "Black Belvedere" ανέβηκε στο myspace και οι συνεχείς ακροάσεις του ήταν αναπόφευκτες. Μαρσάρισμα, και άλλο μαρσάρισμα, ψυχεδελικές κιθάρες, διπλά φωνητικά, περισσή βρωμιά, δυναμίτης λέμε.



  • Μετά από ένα αρκετά επιτυχημένο ντεμπούτο, βλέπε "Aurora", και μια θριαμβευτική ευρωπαϊκή τουρνέ με τον Patrck Wolf, οι David Lehnberg (Ariel Kill Him) και Elin Lindfors (Twiggy Frostbite), δηλαδή οι The Deer Tracks, αποφάσισαν να αποσυρθούν σε ένα ερημονήσι ανατολικά της Σουηδίας, το Eggegrund. Τελικά το νησί έδωσε και το όνομα στο Ep που κυκλοφόρησε το ντουέτο πριν ένα σχεδόν χρόνο. Τέσσερα τραγούδια, εξαιρετικά δείγματα folktronica, φυσικά όργανα συνδυάζονται αρμονικά με τους ήχους του υπολογιστή και τα φωνητικά των δυο τους δένουν με τον πλέον άρτιο τρόπο. Η ζεστασιά αλλά και η αποξένωση ενός τόσο απομακρυσμένου τόπου μετατρέπονται ιδανικά σε νότες και στίχους, δημιουργώντας ένα σπουδαίο μουσικό σύνολο. 



  • Γιατί να το κρύψουμε άλλωστε. Ο κόσμος ανήκει στις γυναίκες. 28 τραγούδια, 28 γυναίκες, 28 ξεχωριστές στιγμές. Υπέροχες folk, indie pop συνθέσεις, σαγηνευτικές φωνές, μαγευτικές μελωδίες. Και όλα αυτά μπορείς να τα έχεις δωρεάν, θέλεις τίποτα άλλο;

    After admiring the fascination of electronics in the second volume , OndaDrops back to take care of the universe "songwriter", already explored in the first chapter of the series dedicated to songwriters. After one full year from that exciting debut for his third appointment of the special OndaRock containing exclusive tracks for free download is tinged with pink, offering readers 28 compositions that reflect the many facets of the female. The artists who participated in the creation of "Come All Ye Fair and Tender Maidens" shape the music between their fingers as clay, creating many works of fine craftsmanship tailored to individual taste and sensitivity. The songs on this double collection ranging from folk ballads from such a distant time and cheeky pop influences, including piano insights of deep intensity and colorful chime sounds and noises, from mellow acoustic country-blues and sketches of great candor. In his Orlando Furioso, Ariosto wrote: "the women came in excellence ciascun'arte place where people care." Judging from the songs of OndaDrops 3 is really hard to blame him

     Klima - Something Good by Zeugolator


  • Η  άλφα πλευρά του πρώτου single της EMA (Erika M. Anderson) υπάρχει εδώ και καμιά σαρανταριά μέρες στο ίντερνετ. Εγώ το πήρα χαμπάρι σήμερα, με το που ανέβασε το The Grey Ship η Souterrain Transmissions στο soundcloud. Disorder, ψυχάκιας, σαλεμένη, και άλλα διάφορα μου ήρθαν στο μυαλό με το που άκουσα το άσμα. Το τραγούδι ξεκινάει σαν μια ήσυχη, lo fi, κοινότυπη σύνθεση, αλλά εκεί κοντά στο 2:50 έρχεται η μεγάλη αποκάλυψη, κάτι πειραγμένα πλήκτρα σκάνε από του πουθενά και μια επιβλητική μπασάρα σε χτυπάει στο στήθος, προς το τέλος μπαίνουν κάτι διαολεμένα βιολιά και κάτι κιθάρες με βαρβάτο distortion και έρχεται να δέσει το γλυκό. Το Past Life Martyred Saints θα κυκλοφορήσει λογικά τους πρώτους μήνες του 2011, για να δούμε!


  • Ok, οι πιτσιρικάδες μεγαλώνουν σιγά σιγά, τα πράγματα σοβαρεύουν, οι ιδέες τους αστείρευτες, το αποτέλεσμα περισσότερο από ενδιαφέρον. Το punk παραμερίζεται σ' αυτά τα δύο πρώτα τραγούδια της σειράς Fake Stories (τα οποία θα κυκλοφορούν μηνιαία και θα διατίθενται δωρεάν από το site των Exposed By Observers), παραμερίζονται και οι κιθάρες όπως ακούω. Περισσότερο ηλεκτρονικός ήχος, αλλά με την ένταση και το θράσος που μας έχουν συνηθίσει, εκρηκτικοί, πετάνε φωτιές λέμε!


  • Οι Γάλλοι As The Stars Fall ξαναχτυπούν με το δεύτερο ep τους. Κρατώντας όλα τα θετικά στοιχεία του Tempus Fugit και αποχαιρετώντας τις οποιεσδήποτε κλασικές post rock φόρμες χρησιμοποίησαν στο παρελθόν, παρουσιάζουν στο Redux ένα εκρηκτικό τριαντάλεπτο πακέτο. Έξυπνα φωνητικά samples, λιγότερες κιθάρες, περισσότερα μπλιμπλίκια, πάθος και ένταση. Εμπρός στον δρόμο που χάραξαν οι 65dos.






  • Ο κλόουν με το μελαγχολικό πρόσωπο και οι σκυθρωπές φιγούρες που τον συνοδεύουν ξαναχτύπησαν εχθές το βράδυ.  


    Μας παρουσίασαν με τον δικό τους μοναδικό τρόπο τις γνωστές ιστορίες αγάπης, απογοήτευσης, μοναξιάς, επανάστασης, των δύο δισκογραφικών τους δουλειών, και ευτυχώς για εμάς, ακούσαμε και τρία νέα τραγούδια, τα οποία θα βρίσκονται στον επερχόμενο δίσκο τους.


    Από αυτά, αλλά και από την εκτέλεση των παλιών τους τραγουδιών λάβαμε το μήνυμα ότι οι 2l8 είναι οργισμένοι, είναι έτοιμοι να δώσουν τον αγώνα τους, και αυτό κρατήσαμε από την βραδιά, δεν σταθήκαμε στις μελωδίες, αλλά στην δυναμική και στην ένταση, και ριχτήκαμε σε ένα ασταμάτητο κοπάνημα, που τράβηξε μέχρι αργά το βράδυ.


    Έχω ξαναπεί ότι μόλις ακούω την φωνή του Αλέξανδρου και τις νότες της κιθάρας του μεταφέρομαι αυτόματα σε ναό και ότι αυτό συνεπάγεται. Δεν άντεξα εχθές και τον ρώτησα αν έχει καμιά ιδιαίτερη σχέση με την εκκλησία (αν και περίμενα ότι η απάντηση θα ήταν όχι), μου είπε ότι αυτό μάλλον που εμένα μου ακούγεται σαν εκκλησιαστικός ύμνος είναι προφανώς η αγάπη του για τις βυζαντινές μελωδίες, οι οποίες μπορεί να βγαίνουν στον ήχο των Electric Litany.


    Δεν χρειάζεται να πω κάτι για την εμφάνισή τους, τρομερή όπως πάντα, μόνο αυτό κρατήστε, το σχεδόν τρίλεπτο (αν δεν κάνω λάθος) "Empty Sea" είναι οδοστρωτήρας, μας πήρε και μας σήκωσε.


    Οι Masturbation Goes Cloud και η πανέξυπνη instrumental μουσική τους ξεκίνησαν την χθεσινή βραδιά. Ο Μήτσος (από τους Misuse) και οι τρεις συνοδοιπόροι του (που σίγουρα θα έχετε ξαναδεί σε διάφορα συγκροτήματα της πόλης) στηριζόμενοι στα τύμπανα, σε δύο κιθάρες, και στο πακέτο korg (πλήκτρα, μπλιμπλίκια, πεταλάκια.....) δημιούργησαν μια υπέροχη χαοτική κατάσταση στο υπόγειο του An. Περιμένουμε με ανυπομονησία τις πρώτες τους ηχογραφήσεις.

    Περισσότερες φωτογραφίες εδώ

  • Είναι το είδος της μουσικής που μου ταιριάζει απόλυτα. O Θεός πέθανε ένα χρόνο και δέκα μέρες πριν γεννηθώ, αλλά τα λιγοστά τραγούδια που πρόλαβε να τραγουδήσει μου προκαλούν ανατριχίλες ακόμη και τώρα, τριάντα χρόνια μετά. Δεν με ενδιαφέρει αν τα post punk συγκροτήματα (κυρίως από την Ρωσία) που έχω φάει κόλλημα τελευταία ακούγονται σαν τους Joy Division, αρκεί που καταφέρνουν να με συγκινούν, έστω και σε μικρότερο βαθμό από ότι τα τραγούδια του Unknown Pleasurs ας πούμε. Ένα από τα συγκροτήματα που συμπαθώ ιδιαίτερα είναι και οι Human Tetris. Έχω λατρέψει κάθε τραγούδι που βγάλανε σε Ep ή σε Single. Φέτος θα κυκλοφορήσουν τον πρώτο τους δίσκο, δεν γνωρίζω τον τίτλο του ακόμη αλλά ξέρω το πρώτο του single, κατέβασε το από κάτω και απόλαυσε το, εγώ το κάνω κιόλας.


  • Η κολεκτίβα από το Queensland της Αυστραλίας κατάφερε μέσα σε πέντε χρόνια να κάνει εντυπωσιακές εμφανίσεις στην χώρα της, να κυκλοφορήσει ένα εξαιρετικό ep, το The Recordings of The Middle East, να διαλυθεί, να ξαναδημιουργηθεί από τις στάχτες της, να επανακυκλοφορήσει το ep, να γίνει γνωστή στην Αμερική και να ανοίξει συναυλίες για μερικά από τα πιο σημαντικά ονόματα της indie μουσικής κοινότητας. Πριν λίγες μέρες οι The Middle East μας παρουσίασαν το νέο τους single, το οποίο έχει τίτλο "Jesus Came To My Birthday Party", και περιέχει εκτός από το ομότιτλο τραγούδι και δύο νέες συνθέσεις. To "JCTMBP" κινείται στο κλασικό τους ύφος, με τις ακουστικές κιθάρες και την πλούσια ενορχήστρωση να εντυπωσιάζουν, αν και το τέμπο είναι λιγάκι γρηγορότερο σε σχέση με τα  πρώτα τους τραγούδια. Το "Western" είναι ακριβώς αυτό που λέει ο τίτλος του, σε μεταφέρει στην άγρια δύση, με το banjo να είναι οδηγός και όλα να χτίζονται πάνω του, το πιο ενδιαφέρον τραγούδι στο ep. Ενώ για το κλείσιμο έχουμε το "Sydney to Newcastle", μελαγχολικό πιάνο, περίεργοι θόρυβοι στο βάθος, μια τηλεόραση (ίσως) να παίζει, χωρίς ίχνος φωνητικών άλλα άκρως συναισθηματικό. Οι εμφανίσεις τους τις επόμενες μέρες στην Αυστραλία με τους National είναι sold out, ο πρώτος τους δίσκος θα κυκλοφορήσει μέσα στο 2011, φαίνεται ότι είναι η χρονιά τους, για να δούμε τι θα γίνει.....


  • Ένα δισκίο που δυστυχώς έφτασε στην κατοχή μου λίγο μετά αφού ολοκλήρωσα την λίστα με τους αγαπημένους δίσκους της χρονιάς. Πιθανότατα να έμπαινε στην πενηντάδα, τι πιθανότατα δηλαδή, σίγουρα θα έμπαινε, για τους Singapore Sling μιλάμε εδώ. Είναι από εκείνα τα συγκροτήματα που με κάνουν να πιστέψω ότι στην κάτασπρη, αγνή, ευαίσθητη Ισλανδία υπάρχουν αυτοί οι περίεργοι, σκοτεινοί, βρώμικοι χώροι, όπου αλκοόλ και rock n roll κυριαρχούν. To Must Be Destroyed, ο πέμπτος τους δίσκος, σου εξασφαλίζει γι' ακόμη μια φορά ένα ταξίδι σε κόσμους σάπιους και σαθρούς, σε σοκάκια αφιλόξενα και ζοφερά, όπου η μυρωδιά που κυριαρχεί είναι αυτή της αποσύνθεσης. Fuzzy κιθάρες, βάρβαρα τύμπανα, υπνωτικά πλήκτρα και υπόκωφα φωνητικά, δηλαδή η κλασική εγγυημένη συνταγή.


    Υ.Γ το εξώφυλλο καταλάβατε από πια ταινία είναι ε; Σιγά μην δεν καταλάβατε!

  • Ξεκίνημα της νέας χρονιάς με το πρώτο ποστ να είναι αφιερωμένο στην bIDEhUTS, την εταιρία που μας έχει χαρίσει τις κυκλοφορίες των αγαπημένων Lisabö. Όσο περιμένουμε με τρελή ανυπομονησία (έτσι δεν είναι Λέλο;) την νέα δουλειά των βάσκων η εταιρία τους κυκλοφορεί σε διπλό βινύλιο μια συλλογή με ονόματα που κινούνται (κατά βάση) στον γνώριμο ήχο των Lisabö, δηλαδή το Post-Hardcore τύπου Fugazi. Η συλλογή αποτελεί και την πρώτη μου αγορά για το 2011, οπότε φαντάζεστε ότι μιλάμε για θεσπέσια δισκία. Ασταμάτητο κοπάνημα, θεϊκές κιθάρες, εύηχα βασκικά, όαση!