• Άσε το καλό να μπει. Άσε τις λιαχτίδες να χτυπήσουν το πρόσωπό σου. Άσε τα boy-girl φωνητικά να σε ταξιδέψουν σε τόπους όπου η απόχρωση του λευκού κυριαρχεί. Άσε τις αλά Calexico ακουστικές κιθάρες-τρομπέτες να σε υπνωτίσουν. Ρίξε μια κλεφτή ματιά στην φωτεινή πλευρά. Έστω και για λίγο, μετά αποτραβήξου πάλι πίσω στον βούρκο σου. Μέχρι και εγώ το έκανα, έτσι γι' αλλαγή!


  • Είναι όλα στην θέση τους. Οι κιθάρες στον ήχο που αγαπώ. Η μελαγχολία στον τόνο που μου ταιριάζει. Οι αλλαγές στα ανδρικά και τα γυναικεία φωνητικά όπως ακριβώς εγώ θέλω να ακούγονται. Το shoegaze σύννεφο πάνω (και μέσα) από τα κεφάλια μας σταθερό. Η γαμάτη μουντίλα-μαυρίλα του εξώφυλλου. Πριν καν ανοίξω το πακέτο ήξερα τι θα συναντήσω. Slowness μου φτιάξατε την μέρα!



  • Το καλύτερο δώρο που θα μπορούσαν να μας κάνουν πριν τις εμφανίσεις τους στην Ελλάδα. Νέο, υπέροχο, δωρεάν για κατέβασμα σινγλάκι με θαυμάσιο βίντεο. Motorama you are the great! Το one moment το κατεβάζεις εδώ


  • Ένα άλλο σκάλωμα μου είναι το shoegaze. Αυτό δικαιολογημένα, μιας και η αγάπη μου για τις κιθάρες υπάρχει από πολύ παλιά, ειδικά δε για τις φασαριόζικες. Μπορεί ο ήχος των περισσότερων συγκροτημάτων του συγκεκριμένου είδους να μοιάζει αρκετά (αλλά αυτό δεν συμβαίνει με κάθε είδος;), εγώ πάντως βρίσκω στο καθένα τους κάτι που με κερδίζει. Έτσι και στους Ισπανούς Der Ventilator, κάτι βρήκα, δεν ξέρω τι, αλλά από την ώρα που έπεσα πάνω στο πρώτο τους ep, τιτλοφορείται White, δεν μπορώ να ξεφύγω. Ίσως είναι τα υπνωτικά φωνητικά του black forest, ίσως το γαμημένο ριφάκι στο supernova, ίσως ενθουσιάζομαι εύκολα (όπως θα έλεγε και ένα φίλος blogger). Anyway, αν είσαι φαν της fuzzy κιθάρας όρμα, σίγουρα δεν θα χάσεις. 



  • Οκ, η αγάπη μου για το post punk είναι μεγάλη τα τελευταία χρόνια, ίσως και ανεξήγητη, αν σκεφτεί κανείς ότι δεν είχα φάει κάποιο σκάλωμα παλιότερα, μέχρι και τους Joy Division άργησα να τους βάλω στις αδυναμίες μου. Αλλά ήταν να μην γίνουν αδυναμία μου. Μπορεί να γεννήθηκα σε λάθος εποχή για το συγκεκριμένο genre αλλά μιας και η αναβίωση του στις μέρες μας είναι γεγονός δεν χάνω ευκαιρία και βουτάω στα σκοτάδια. Το νέο Ep (λογικά για τέτοιο λογίζεται) των Ιταλών Soviet Soviet είναι μια ομορφιά. Τραγούδια σίφουνες, λίγο πάνω από τα δύο λεπτά, κοφτές κιθάρες, dark mood, μελαγχολικά φωνητικά, catchy ρυθμοί, χαρακτηριστικό μπάσο.


  • Εξαιρετική δουλειά για ακόμη μια φορά από την θερεμινίστρια (και όχι μόνο) May Roosevelt. Θα μπορούσα να γράψω διάφορα για τον θαυμάσιο τρόπο με τον οποίο η May άλλαξε τα φώτα σε οκτώ παραδοσιακούς χορούς και τους μετέτρεψε σε οκτώ ηλεκτρονικά διαμάντια, για τα άπειρα συναισθήματα που σου προκαλεί το άκουσμα του Haunted, για την δύναμη που δίνει το παρελθόν στο παρόν, αλλά το κείμενο που ακολουθεί τα λέει καλύτερα, οπότε....

    "Η May Roosevelt, µε το νέο της άλµπουµ «Haunted», ανοίγει τις πόρτες στα φαντάσµατα του παρελθόντος. Οκτώ µoυσικές συνθέσεις πλανώνται ως υπερφυσικές οντότητες της σύγχρονης τεχνολογίας και διαρρηγνύοντας το ρουστίκ µπαούλο της παράδοσης, πάλλονται σε ρυθµούς ελληνικών χορών.

    Μετά το «Panda, a story about love and fear», η συνθέτις και θερέµινιστ Μay Roosevelt, στοχεύει σε ένα σκοτεινό και απόκοσµο σύµπαν που οριοθετείται µε κίνηση και χορό. Αρχική ιδέα για τη δηµιουργία του Haunted ήταν τo ζεϊµπέκικο «Τhe Unicorn Died», που ηχογραφήθηκε και παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στη µουσική ακαδηµία της Red Bull τον Φεβρουάριο του 2010 στο Λονδίνο. Η εξέλιξη της ιδέας αυτής και ο προβληµατισµός για την θέση της παραδοσιακής µουσικής ρυθµολογίας στη σύγχρονη ελληνική χορευτική µουσική, οδήγησε στην δηµιουργία ενος κύκλου οκτώ κοµµατιών, οκτώ διαφορετικών παραδοσιακών χορών.

    Το θέρεµιν, ένα από τα δυσκολότερα µουσικά όργανα και απόλυτο κτήµα της May Roosevelt, οδηγήθηκε στην ερµηνεία µιας πληθώρας ήχων από πνευστά και έγχορδα, ως την ανθρώπινη φωνή. Ο απόκοσµος ήχος του µεταλλάσεται απο γκάιντα στο «Oomph» σε ποντιακή λύρα στο «Mass Extremination» και από κλαρίνο στο «Vow» σε βιολί στο «Dark the Night». Τα ηλεκτρονικά beats υφαίνουν τον κάθε ρυθµό και σε συνδυασµό µε synthesizers και φωνητικά, η May Roosevelt επιχειρεί να επανατοποθετήσει το ελληνικό ιδίωµα στη σύγχρονη µουσική, διατηρώντας τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του.

    Ο τίτλος του είναι εµπνευσµένος από την έννοια «hauntology», όπως αυτή διατυπώθηκε από τον Γάλλο φιλόσοφο Ζακ Ντεριντά, προσδιορίζοντας το concept και υπογραµµίζοντας τον χαρακτήρα των συνθέσεων. Τα φαντάσµατα του παρελθόντος και το πνεύµα του µέλλοντος αναµειγνύονται και επανεµφανίζονται, «στοιχειώνοντας» τη µουσική της May Roosevelt.

    Η µίξη του άλµπουµ έγινε από τον ION. Στα φωνητικά συµµετέχει ο Harry Elektron."


  • Λόγοι για να μου αρέσει το νέο Ep των Double Handsome Dragons πολλοί. Συνδυάζουν τα μεγαλειώδη riff και τις ηλεκτρονικές σφήνες των 65dos ενώ παράλληλα επιλέγουν με επιτυχία φωνητικά samples για να στολίσουν τις οργισμένες τους επιθέσεις όπως οι Maybeshewill. Αρχικά δεν με κέρδισαν αλλά με τις συνεχείς ακροάσεις κατάφεραν να μπουν στο πετσί μου. Μουσική με θράσος, περισσή ενέργεια, αγριάδα, τσαγανό, φρεσκάδα. Μου έρχεται στο μυαλό η εικόνα από τα live τους, τεράστιοι ενισχυτές να σε χτυπάνε στο στήθος και το κορμί σου να τινάζεται πέρα δώθε καθώς τα beat σκάνε στη μούρη σου! Info + buy --> Fluttery Records



  • Δεν είναι και εύκολο να ξεπεράσεις ένα άλμπουμ σαν το The Roughest Sea”. Τι να πρωτοθυμηθώ; objects in mirror are closer than they appear”, “siamese”, “wicked sky”, “pairs”, “gravitysays_i”. Είναι ένας τόσο καλά προσεγμένος δίσκος που δεν μπορείς να του βρεις εύκολα ατέλειες. Το στοίχημα μεγάλο λοιπόν. Ένα στοίχημα που αυτή την φορά οι gravitysays_i κατάφεραν να κερδίσουν με μόλις 27 λεπτά και 26 δευτερόλεπτα. Τόσο κρατάνε τα δύο μέρη του “The Figures Of Enormous Grey And The Patterns Of Fraud”.

    Σε όλη τη διάρκεια του δίσκου το κλίμα είναι απαισιόδοξο. Τόσοι οι τίτλοι των τραγουδιών όσο και οι στίχοι προδίδουν απογοήτευση. Μιλούν για ψεύτικα ιδανικά, κατάπτωση ηθικών αξιών, λανθασμένο προσανατολισμό, σάπια πρότυπα. Επιπλέον τα χορωδιακά φωνητικά, τα οποία εμφανίζονται συχνά, δίνουν μεγαλύτερο βάρος στις λέξεις, ακούγονται σαν μοιρολόι, ψαλμωδίες για ένα τέλος που πλησιάζει (ίσως).

    Μουσικά οι gravitysays_i εμφανίζονται περισσότερο πειραματικοί, με πολλές ενδιαφέρουσες ιδέες και θαυμάσιες ενορχηστρώσεις. Την μεγάλη διαφορά την κάνει το σαντούρι. Ο Μάνος πέρα από τα εξαιρετικά φωνητικά συνεισφέρει και μοναδικές συγκινήσεις με τις μελωδίες ενός οργάνου που ομολογουμένως με αιφνιδίασε. Με αιφνιδίασε η επιλογή του αλλά κυρίως ο αρμονικός τρόπος που δένει τελικά με τον ηλεκτρικό ήχο του συγκροτήματος, κάτι που δεν περίμενα. Ο Νίκος στα τύμπανα εμφανίζεται γι' άλλη μια φορά ασταμάτητος ενώ τα ριφάκια της δεύτερης κιθάρας είναι καθηλωτικά.

    Το νέο πόνημα των gravitysays_i είναι κολλητικό. Δεν έχω καταφέρει μέχρι και σήμερα να το αφήσω να παίξει μόνο μια φορά. Είναι η δυναμική του, το συναίσθημα που βγάζει, η ειλικρίνεια του, οι σκέψεις που σε βάζει να κάνεις, οι πικρές αλήθειες που εξιστορεί, όλα αυτά το κάνουν τόσο ιδιαίτερο και σε σπρώχνουν να πατά το play ξανά και ξανά.


  • Έχω μεγάλη αδυναμία στις σκοτεινές, βρώμικες μουσικές. Στις μουσικές που μυρίζουν αποσύνθεση. Όταν έβαλα εχθές να ακούσω το Vent των The You and What Army Faction στο μετρό καθώς γυρνούσα σπίτι κάθε φορά που έκλειναν τα μάτια μου μου ερχόταν στο μυαλό μια συγκεκριμένη εικόνα : ένα υπόγειο στούντιο στο κέντρο της Αθήνα, δύο ορόφους κάτω από τη γη, το οποίο δεν μπορείς να διασχίσεις εύκολα από τα δεκάδες τσαλακωμένα τενεκεδάκια μπύρας και στο οποίο δεν μπορείς να δεις πάνω από δύο μέτρα λόγω της κάπνας των τσιγάρων. Η μουσική ακούγεται στο βάθος, νιώθεις τις μπαγκέτες να διαλύονται σε κάθε χτύπημα και κομματάκια ξύλου να χτυπάνε το πρόσωπό σου, τις χορδές της κιθάρας να σπάνε μία μία και τον τραγουδιστή να βυθίζεται σιγά σιγά στην λήθη του. Θα κυκλοφορήσει σύντομα από από την moremars.






  • Ήμουν και γω στο πρώτο live των gravitysays_i. Και έχω να θυμάμαι τόσα πολλά.... Τον ζεστό χώρο που μας φιλοξένησε. Την έλλειψη τσιγαρίλας. Τα ανύπαρκτα μουρμουρητά. Την υπέροχη φωνή του Μάνου. Τα δαιμονιώδη τύμπανα του Νίκου. Τα εκρηκτικά ριφάκια του Άκη. Τις ευαίσθητες μελωδίες που γεννούσε το τσέλο του Σπύρου και τον αεικίνητο Λευτέρη να δίνει ρυθμό με το μπάσο του. Την διαπίστωση ότι σαντούρι και ηλεκτρική κιθάρα μπορούν να συνυπάρξουν αρμονικά. Το υπέροχο ξεκίνημα με τα αγαπημένα μου τραγούδια από το "the roughest sea". Το κλείσιμο της βραδιάς με την παρουσίαση του νέου τους δίσκου. Το ξεκίνημα ενός σπουδαίου συγκροτήματος!

    Περισσότερες φωτογραφίες εδώ