• Αφού ο καιρός έξω δεν λέει να φτιάξει με τίποτα εγώ γιατί να αναζητήσω αισιόδοξα τραγούδια με χαρούμενες μουσικές; Αφού τα πάω τόσο καλά με τις σκοτεινές μου ιέρειες γιατί να μπαίνω σε μπελάδες τώρα; Mollie Wells ή διαφορετικά Petra Schelm ή διαφορετικά μια νέα Zola Jesus, Chelsea Wolfe, Mushy, Tamaryn...............!!!! Δεν έχει ακόμη δίσκο στο ενεργητικό της παρά ένα εξαιρετικό split με τον κύριο Conrad Vollmer aka Warm Hands. Μελαγχολική γκοθίλα, εσωστρεφής νταρκίλα και γενικά πάρε με να φύγουμε συναίσθημα, μαυρίστε λοιπόν ανοιξιάτικα συννεφάκια μου, μαυρίστε όσο θέλετε, είμαι οπλισμένος κατάλληλα.......!




  • Τα είχαμε πει για δαύτους πριν μερικά χρόνια εδώ. Δεν γίνεται να μην ξετρελαθείς με την ζωντάνια και  τον τσαμπουκά της Celeste Potter. Ήταν φανταστική στο πρώτο τους Ep, είναι ακόμη καλύτερη στο νέο τους σινγκλ, Build A House/Eyeball To Eyeball. Συνεχίζει να είναι κρίμα που οι Αυστραλοί Ouch My Face δεν έχουν ακόμη ολοκληρωμένη δουλειά αλλά αυτά τα εξήμισι λεπτά του δυναμικού punk με την συνοδεία των οργισμένων κραυγών της Celeste καλύπτουν κάπως το κενό.



  • Όπως είπα και στην εκπομπή η Valentina Mushy ή απλώς Mushy θεωρείται κάτι σαν την Ιταλική απάντηση στην Zola Jesus. Όσο περίμενα το βινύλιο του "Faded Heart"  να καταφτάσει είπα να σκαλίσω τις δύο πρώτες τις δουλειές, "Analitica Dell'Immaginazione" (2003) και "Superfetazione" (2009). Έχοντας ακούσει μόνο δείγματα από το φετινό "Faded Heart" δεν περίμενα να αντιμετωπίσω αυτό το πράγμα. Μιλάμε για δύο θεοσκότεινους δίσκους, με βαρύ (πολύ βαρύ) ambient και στοιχεία Industrial. Σε σημεία το κλίμα γίνεται τόσο κλειστοφοβικό και απόκοσμο [βλέπε Lunga Agonia, Domine (12'07"), Lamentation (9'59"), Ansiarmonia (15'28")] που αναγκάστηκα να πατήσω το skip. Στο τελευταίο της πόνημα ο ήχος αλλάζει αισθητά, μπολιάζεται με λίγο από τα μοδάτα witch house και goth και το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό ενώ και φωνητικά παρατάει τα βασανιστικά ουρλιαχτά και αποδεικνύει ότι με την μπάσα της φωνή μπορεί πολύ εύκολα να σε ξελογιάσει. Σκοτεινή όπως η Zola Jesus και μυστηριώδης όπως η Chelsea Wolfe, φέτος ο χάρος κάνει στάση στην Ιταλία....(εδώ μπορείς να κάνεις streaming ολόκληρο τον νέο δίσκο)




  • Το ντεμπούτο του Toma, "As We Fall Into Static Our Hearts Sing", είχε κερδίσει τις εντυπώσεις (τουλάχιστον τις δικές μου) πριν δύο χρόνια. Από τότε μέχρι σήμερα ο Tom έχει δημιουργήσει ένα νέο Project, τους The Mountaineering Club, και έχει σχεδόν έτοιμο τον νέο του δίσκο (εδώ ακούς ένα πρώιμο μιξ του). Το πρώτο Ep των TMC, "This Coldest Winter", κυκλοφόρησε πριν λίγες μέρες. Όπως αναφέρουν και οι ίδιοι όταν φτάνεις στην κορυφή ενός βουνού και κοιτάς κάτω τις περισσότερες φορές δεν έχεις λόγια να εκφραστείς, στο Ep αυτό λοιπόν προσπάθησαν να γράψουν το soundtrack για τέτοιες περιστάσεις. Και για να το καταφέρουν αυτό συνδύασαν με άριστο τρόπο στοιχεία από post rock (φυσικά), ambient, dream pop ενώ και η συνεισφορά του drum machine είναι ιδιαίτερα αισθητή. Τα πέντε τραγούδια του "This Coldest Winter" σε ηρεμούν και σε ταξιδεύουν, γι' αυτό τον λόγο νομίζω ότι θα περιέγραφαν με ιδανικό τρόπο την εικόνα ενός τοπίου κοιτώντας το από την κορυφή ενός βουνού.


  • Έχω μεγάλη εξάρτηση σε βαθιά τύμπανα, μελαγχολικές κιθάρες και γυναικεία, λάγνα φωνητικά. Οτιδήποτε ακούγεται σαν Zola Jesus, Chelsea Wolfe, Tamaryn, Chimes & Bells....με ξελογιάζει χωρίς πολλά πολλά. Έτσι και οι Ιταλοί Be Forest, δεν χρειάστηκε καν να τελειώσει ολόκληρο το τραγούδι, από την πρώτη νότα, από την πρώτη φωνή, με είχαν κερδίσει. Αυτή η dark αισθητική (Ubi δεν θα πω gothic γιατί θα μαλώνεις πάλι) που κυριαρχεί σε ολόκληρο το Cold, το ντεμπούτο τους, με στοιχειώνει τις τελευταίες μέρες, θέλεις τα άρρωστα ριφάκια, θέλεις οι πένθιμοι ήχοι, θέλεις το σάπιο μπάσο, θέλεις όλα αυτά μαζί. Κόλλημα!!! (Το δισκίο το αγοράζεις εδώ).