• Zola Jesus
       

    EMA

     

    Petra Schelm

     

    Birds Of Passage

     

    Be Forest

     

    Mushy

     

    Anna Calvi

     

    Rites Wild

     

    Widowspeak

     

    Tropic of Cancer

     

    Chelsea Wolfe

     

    Two Step Horror

     

    Esben And The Witch

     

    Saskia Sansom



    Emily Barker




    Jesse Ruins
       

     Chimes And Bells

       

    Soap And Skin

     


    Tamaryn

     


  • Στον δεύτερο δίσκο τους οι The Pains of Being Pure at Heart χάνουν τον αυθορμητισμό τους, την ανεμελιά τους, την φρεσκάδα τους και γενικά την αβίαστη αθωότητα που μας παρουσίασαν στο ντεμπούτο τους. Προφανώς όμως κερδίζουν σε αυτοπεποίθηση, σε σιγουριά, παρουσιάζονται περισσότερο ώριμοι και ξεπερνούν τον σκόπελο του "δύσκολου" δεύτερου δίσκου. Με όλα τα φώτα στραμμένα επάνω τους, με το hype να μην έχει ξεφτίσει από την κυκλοφορία του πρώτου δίσκου μέχρι και την παρουσίαση του Belong, οι χαμογελαστές φάτσες κερδίζουν το στοίχημα. Μπορεί βέβαια ο shoegaze ήχος της κιθάρας που αγάπησα (αγαπήσαμε) να έχει σχεδόν εξανεμιστεί, μπορεί να ακούγονται πιο indie από ποτέ, αλλά και πάλι βρίσκεις κάτι να αγαπήσεις στις νέες τους συνθέσεις, βρίσκεις κάτι να σιγοτραγουδήσεις και να χοροπηδήσεις. Σίγουρα η κρυστάλλινη παραγωγή στην αρχή χτυπάει κάπως άσχημα αλλά τελικά ο όγκος που βγάζουν οι Pains σε ορισμένα σημεία είναι αυτός που κερδίζει τις εντυπώσεις.

       


    Από την άλλη πλευρά έχουμε το ντεμπούτο των Ringo Deathstarr. Ένας δίσκος που υπό κανονικές συνθήκες θα έπρεπε να κοσμεί τα εξώφυλλα του μουσικού τύπου ανά την υφήλιο και να απασχολεί κάθε μουσικογραφιά, blogger, ραδιόφωνο, ακροατή....Γιατί απλά το Colour Trip παίζει να είναι και καλύτερο της πρώτης δουλειάς των The Pains Of Being Pure At Heart, αν όχι, σίγουρα ισάξιο. Αλλά αν σε τρώνε τα κυκλώματα....άντε να σε αναφέρει κάνα blog μηδαμινής δυναμικής (όπως το παρόν), άντε να κερδίσεις και καμιά αναφορά στις τελευταίες σελίδες κάποιου τοπικού μουσικού περιοδίκού. Κρίμα όμως. Κρίμα γιατί η φρεσκάδα, οι σπιντάτες δίλεπτες συνθέσεις, η shoegaze pop καύλα, είναι εδώ, σε αρπάζουν από την πρώτη νότα και σε ρίχνουν σε ένα πολύχρωμο, ξέφρενο, απολαυστικό μουσικό ταξίδι.

     

    *Κλεμμένο από τον πρώτο δίσκο των 2l8 "Armed Angels, Frustrated Youth, The Art Of Self Deceit And Music Industry"

  • Από την μία πλευρά έχουμε τον μαέστρο του θορύβου. Έναν καλλιτέχνη ο οποίος δεν έχει ν' αποδείξει τίποτα πλέον, και σε κανένα, απλά παραθέτει αριστουργηματικά έργα προς εξερεύνηση. Στο Ravedeath, 1972, τον έκτο του δίσκο, ο Tim Hecker διαχειρίζεται για ακόμη μια φορά τον θόρυβο και τις ambient μελωδίες με άρτιο τρόπο. Δημιουργεί συνθέσεις εσωστρεφείς, σκοτεινές, απόκοσμες, αυτοκαταστροφικές αλλά και λυτρωτικές θα έλεγε κανείς. Μετατρέπει ένα genre (ειδικά αν δεν είσαι εξοικειωμένος σ' αυτό) από επαναλαμβανόμενο και κουραστικό (ορισμένες φορές) σε δυναμικό και εξελίξιμο. Σε κρατάει τσιτωμένο από την αρχή και όταν πλησιάζει το τέλος σε σπρώχνει χωρίς δυσκολία, σχεδόν αυθόρμητα, να ξαναπατήσεις το play και να ξαναρχίσεις άλλη μια βασανιστική μουσική περιπέτεια.

       


    Από την άλλη πλευρά έχουμε το νέο όνομα της Monotreme Records, τους This Will Destroy You. Ένα συγκρότημα που γνωρίσαμε μέσα από τους εκρηκτικούς post rock δυναμίτες του ντεμπούτου του δίσκου, πριν τρία χρόνια. Τότε δεν έδειχνε ότι μπορούσε να κάνει κάτι περισσότερο από το να παράγει αξιόλογες instrumental συνθέσεις, αλλά να που στο Tunnel Blanket κάνει την διαφορά. Αυτό το καταφέρνει εισάγοντας περισσότερα noise στοιχεία στον ήχο του. Αντί λοιπόν οι μακρόσυρτες μελωδίες του συγκροτήματος να κορυφώνονται με την κλασική συνταγή εκρηκτικές κιθάρες - τύμπανα οδοστρωτήρες, βάζουν μπροστάρη τα θορυβώδη "πιατίνια" συνδυάζοντας τα με ηλεκτρονικές παρεμβολές. Μάλιστα έχουν βάλει τόσο ψηλά τον ήχο στα τύμπανα που που ορισμένες φορές (δυστυχώς) δεν μπορείς να διακρίνεις τα υπόλοιπα όργανα. Χαοτικό το αποτέλεσμα, αν και όχι πάντοντε πετυχημένο.

     

  • Φωτο by Freddie F.

    Θα ακούσετε/διαβάσετε να τον συγκρίνουν με διάφορα ονόματα από το παρελθόν, μην δίνετε σημασία, ένα πράγμα να έχετε στο μυαλό σας, Dirty Beaches. Από την άλλη το να τον αποκαλέσεις απλά ο Έλληνας Dirty Beaches μειώνει πολύ την αξία των δύο τραγουδιών που μας έχει παρουσιάσει. Γιατί στο βρώμικο Lo Fi των "Fake Friends" και "Can You Feel It?" έχει καταθέσει την ψυχή του, τουλάχιστον έτσι μου ακούγονται εμένα, πολύ προσωπικά. Αν μου έλεγες ότι τα συγκεκριμένα τραγούδια τα έχουν γράψει πέντε κολλητοί φίλοι, μετά από ένα τρελό μεθύσι, σε ένα υπόγειο στούντιο, θα μου φαινόταν λογικό. Αλλά ότι τα έχει γράψει ο Βαγγέλης, 22 χρόνων, μόνος του, παίζοντας όλα τα όργανα, με κάνει να ανυπομονώ για την επόμενη βόμβα που θα σκάσει στο soundcloud και ακόμη περισσότερο για την πρώτη του ολοκληρωμένη δουλειά.



  • Lo Fi, Bedroom Noise Pop, Post Punk, Punk, Folk, βάλε ότι ταμπέλα θέλεις, αυτό το δισκάκι είναι πέρα και πάνω από ταμπέλες. Δεν θυμάμαι καν που το βρήκα αλλά νιώθω πολύ τυχερός που οι δρόμοι μας διασταυρώθηκαν. Το ακούω ασταμάτητα τις τελευταίες μέρες και δεν χορταίνω με τίποτα. Τόσες πολλές επιρροές μέσα σε τριάντα λεπτά, σε τραγούδια που διαρκούν από σαράντα δευτερόλεπτα μέχρι πέντε λεπτά και στα οποία ο Αυστραλός Chris Hearn (a.k.a Alps) μας αφηγείται τόσο (άγρια) όμορφες ιστορίες, άλλοτε με λόγια και άλλοτε μόνο με την μουσική του, άλλοτε με μια απλή κιθάρα φουλ στο distortion και άλλοτε με μελαγχολικά πλήκτρα και ηλεκτρονικές σπίθες. To "Alps of New South Wails" είναι το τρίτο της τριλογίας "Alps of..." και επειδή είμαι σίγουρος ότι δεν θα χορτάσεις μόνο μ' αυτό ψάξε και τα παλιότερα, εγώ αυτό θα κάνω ευθείς αμέσως!




  • Το "Black Belvedere", το πρώτο δείγμα της νέας δουλειάς των Νορβηγών Le Corbeau, ήταν ο καλύτερος οιωνός, σε έψηνε άσχημα...Άγρια μαρσαρίσματα μηχανών, μπουκωμένες κιθάρες, φωνητικά υπερ-καπνιστή! Κάπως έτσι είναι το γενικότερο κλίμα σε όλη την διάρκεια του "Moth Of The Headlight", αν και για μένα ο άσσος στο μανίκι αυτού του δίσκου είναι η χρήση των πνευστών (βλέπε Yvette Rosemont, 1962, Remains, Drumming of Heavy Rain), δίνει μια άλλη γλύκα στο όλο αίσθημα της αποσύνθεσης. Δυνατό σημείο και το "Mizogumo (Head In the Trees)", το δεκάλεπτο instrumental βάσανο, που περιμένεις κάποια στιγμή να σε οδηγήσει στην λύτρωση αλλά σε αφήνει εκεί να σιγοκαίγεσαι χωρίς οίκτο. Δισκίο που απαιτεί γουισκάκι, χαμηλωμένα παντζούρια και κλειστά φώτα (μαύρη αμφίεση προαιρετική). Καλή διασκέδαση και καλό καλοκαίρι.....!



  • Ο Tom Morris (Τραγουδιστής των Her Name Is Calla) είχε ξεκινήσει πέρσι (αποτυχημένα δυστυχώς) ένα σόλο project, το οποίο ονόμασε Lupercal, και είχε σκοπό να κυκλοφορήσει περίπου πέντε ακουστικά (κυρίως) Ep, τα οποία μπορούσες να αποκτήσεις με την μορφή συνδρομής. Τελικά (για διάφορους λόγους) μόνο το πρώτο Εp ("One") πήρε σάρκα και οστά (και μόνο αυτό παραλάβαμε από τον ταχυδρόμο). Φέτος ο Tom αποφάσισε να κυκλοφορήσει και πάλι σόλο μουσική, αυτή τη φορά όμως κάτω από το όνομα του. Στις 6 Ιουνίου το λοιπόν κυκλοφορεί το "An Ocean is Enough to Love" Ep, παρακάτω μπορείς να πάρεις μια μικρή γεύση...(το mail που ήρθε πριν λίγες μέρες από τον Τom ευτυχώς αποζημιώνει τους συνδρομητές πλήρως, σε λίγες μέρες θα έχουμε στα χέρια μας (ψηφιακά τουλάχιστον) τα πέντε Lupercal Ep και επιπλέον το νέο του δωρεάν, οπότε μάλλον θα επανέλθουμε σ' αυτή την μοναδική φωνή).