• 25. Peter Kernel – White Death Black Heart (African Tape Group)

    Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2011 θα ήθελα να θυμάμαι : το νέο διαμάντι των Peter Kernel. Μετά από το εκπληκτικό How To Perform A Funeral και το φανταστικό The Ticket Ep επέστρεψαν με δώδεκα φρέσκους δυναμίτες. Δεν ξέρω αν ο όρος art punk είναι αρκετός για να καταλάβεις τι ακριβώς σε περιμένει στο White Death Black Heart. Ξέρω όμως ότι σίγουρα θα λατρέψεις τα/τις ουρλιαχτά/τσιρίδες της Barbara Lehnhoff και θα απορήσεις ότι όλη αυτή η φασαρία προκαλείται μόνο από την κιθάρα του Aris Bassetti. Θα αγαπήσεις τις εναλλαγές στα φωνητικά μεταξύ της Barbara και του Aris και θα εντυπωσιαστείς με την δυναμική που κρύβει κάθε τραγούδι ξεχωριστά είτε είναι σε αργό τέμπο είτε σε γρήγορο. Αμέτρητα repeat!


  • 26. Be Forest – Cold (We Were Never Being Boring)

    Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2011 θα ήθελα να θυμάμαι : τον πρώτο Ιταλικό δίσκο που έλιωσα την φετινή χρονιά και την πρώτη σκοτεινή γυναικεία φωνή που συναντάμε στην ανασκόπηση. Μου θύμισαν αρκετά του Chimes & Bells οπότε το κόλλημα με το Cold ήταν σχεδόν ακαριαίο, η τριάδα από το Pesaro με είχε του χεριού της. Η αισθησιακή φωνή της Costanza Delle Rose συνδυάζεται άψογα με τις post punk/darkwave μελωδίες των Be Forest και το αποτέλεσμα είναι μαγευτικό.


  • 27. Dirty Beaches – Badlands (Zoo Music)   

    Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2011 θα ήθελα να θυμάμαι : μια συναυλία που πολλοί από τους παρευρισκόμενους [για λόγους που δεν θα καταλάβω ποτέ (αν εξαιρέσεις τον χώρο)] δεν θέλουν να θυμούνται. Εγώ τον Alex Zhang Hungtai τον συμπάθησα περισσότερο μετά από αυτήν την εμφάνισή, αγάπησα το Badlands ακόμη πιο πολύ και ευχαριστήθηκα όσο τίποτα την ζωντανή του απόδοση. Από τα τραγούδια που διάλεξε να παρουσιάσει, από τον τρόπο που τα παρουσίασε και γενικά από την όλη εικόνα. Το lo fi σε όλο του το μεγαλείο!


  • 28. Prurient – Bermuda Drain (Hydra Head Records)

    Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2011 θα ήθελα να θυμάμαι : ότι πιο αρρωστημένο άκουσα της φετινή χρονιά. Στην αρχή βέβαια σκόπελος την ακρόασης του Bermuda Drain στάθηκαν τα ουρλιαχτά του Dominick Fernow, αλλά μόλις το ξεπέρασα αυτό ο διαστροφικός του κόσμος μου ανοίχτηκε διάπλατα. Το Palm Tree Corpse το είχα για πολλές μέρες στο repeat, κολασμένο τραγούδι. Άκουσε τον δίσκο με ακουστικά, σε ένα δωμάτιο χωρίς φωτισμό και καλή τύχη!


  • 29. Ringo Deathstarr – Colour Trip (Club AC30)

    Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2011 θα ήθελα να θυμάμαι : όλα τα εξώφυλλα που έκαναν στο μυαλό μου οι Ringo Deathstarr, όλες οι εμφανίσεις τους σε γνωστές τηλεοπτικές εκπομπές στην Αμερική, όλα τα στάδια που γέμισαν ανά την υφήλιο, τις εκατοντάδες χιλιάδες πωλήσεις του Colour Trip. Σε έναν δίκαιο κόσμο όλα τα παραπάνω δεν θα συνέβαιναν μόνο στο μυαλό μου. Το Colour Trip είναι το ντεμπούτο που ήθελαν να κυκλοφορήσουν οι The Pains of Being Pure at Heart αλλά δεν μπόρεσαν γιατί ήταν ντροπαλά παιδιά. Οι Ringo Deathstarr όμως κατάφεραν να συνδυάσουν ιδανικά τους My Bloody Valentinve και τους A Place To Bury Strangers και βάζοντας μια pop πινελιά παρουσίασαν κάτι που ακούγεται φρέσκο και προσωπικό.


  • 30. EMA - Past Life Martyred Saints (Souterrain Transmissions)   

    Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2011 θα ήθελα να θυμάμαι : εκείνη την υπέροχη βραδιά που μας χάρισε η EMA στο Bios. Μια σχεδόν ερασιτεχνική εμφάνιση, με τεχνικά προβλήματα, με την πιτσιρίκα αδερφή της στα τύμπανα και όχι κάποιον φτασμένο μουσικό, αλλά όλα αυτά τα στοιχεία ήταν που την έκαναν αληθινή και ειλικρινή. Το Past Life Martyred Saints είναι ένας δίσκος στο οποίο η Erika M. Anderson κατάθεσε την ψυχή της, φαίνεται στο Grey Ship (το καλύτερο ίσως φετινό τραγούδι), στο California και στο Marked. "I’m just 22, I don’t mind dying" λέμε!


  • 31. Cold Cave - Cherish The Light Years (Matador)

    Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2011 θα ήθελα να θυμάμαι : τα πιο όμορφα και χαρακτηριστικά sythns της χρονιάς που σε λίγες ώρες φεύγει. Δεν είναι δυνατόν η φωνή του Wesley Eisol να μην σου φέρει στο μυαλό Ian Curtis και Robert Smit και η μουσική των Cold Cave να μην σου ξυπνήσει αναμνήσεις από τα συγκροτήματα των δύο παραπάνω τραγουδιστών. Καθαρή παραγωγή (σε ορισμένα σημεία μάλιστα πολύ καθαρή, λίγη βρωμιά θα την ήθελα), τα φωνητικά πάντα μπροστάρηδες και από κει και πέρα, πλήκτρα, drum machine και κιθάρες να πλαισιώνουν, πάντα με ένταση, τον Eison. Τι κι αν είμαι goth pop, μην με φοβάσαι!


  • 32. We Were Promised Jetpacks – In The Pit Of The Stomach (Fat Cat Records)

    Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2011 θα ήθελα να θυμάμαι : την αγαπημένο μου δίσκο από την Σκωτία για την φετινή χρονιά. Μπορείς να κολήσεις για πολλούς λόγους στους We Were Promised Jetpacks, ας πούμε πρώτα απ' όλα για τα υπέροχα φωνητικά (και την ιδιαίτερη σκωτσέζικη προφορά) του Adam Thompson, για τις εκρηκτικές κιθάρες του Michael Palmer ή για τα επιβλητικά τύμπανα του Darren Lackie. Το In The Pit Of The Stomach είναι γεμάτο με σπουδαίους indie rock ύμνους, οι οποίοι με μερικές πινελιές από post punk απογειώνονται!



  • 33. Odonis Odonis - Hollandaze (Fat Cat Records)

    Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2011 θα ήθελα να θυμάμαι : τις μουσικές αναζητήσεις του Dean Tzenos (πρώην Ten Kens) και το πως αυτές αποτυπώθηκαν στο Hollandaze. Δεν είναι εύκολο να βρεις ένα συγκρότημα (one man project αν θες) που καταφέρνει να ακούγεται μέσα σε ένα δίσκο λες και έβαλες στο μπλέντερ τους My Bloody Valentine, Jesus and Mary Chain, Sonic Youth, A Place To Bury Strangers. Surf κιθάρες, shoegaze ξεσπάσματα, κολασμένα τύμπανα, reverb στα κόκκινα και τον Tzenos να τα χώνει στο mic κάπου στο background, όαση!


  • 34. Two Step Horror - Living Room Music (Outlier Records)

    Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2011 θα ήθελα να θυμάμαι : τον πρώτο σκοτεινό δίσκο από την λευκή Ισλανδία που συναντάμε στην φετινή ανασκόπηση (ναι ακολουθούν και άλλοι σε ψηλότερες θέσεις). Η Anna Margrét Björnsson (αδερφή του Henrik Björnsson των Singapore Sling/Dead Skeletons/The Go-Go Darkness) αφού προσέφερε απλόχερα φωνητικά στις δουλειές των Singapore Sling είπε με τον Thordur Grímsson (γκόμενος;) να στήσουν το δικό τους Project και γεννήθηκαν οι Two Step Horror. To Living Room Music είναι βουτηγμένο στην βρωμιά, από τα αινιγματικά πλήκτρα μέχρι τους ήχους από τα "σκουριασμένα" τάστα και τα βαριά φωνητικά. Πολλοί αναφέρουν ότι η μουσική τους μοιάζει να ξεπετάχτηκε απ' ευθείας από το Twin Peaks, νομίζω ότι έχουν απόλυτο δίκιο.


  • 35. Alps - Alps of New South Wails (Past Futures) 

    Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2011 θα ήθελα να θυμάμαι : το κλείσιμο της τριλογίας (;) των Alps του Αυστραλού Chris Hearn. Ένας δίσκος που με άφησε με ανοιχτό το στόμα καθώς κινείται μουσικά από το punk στην pop και από το lo-fi στο post punk και το noise rock με τέτοια ευκολία που απορείς αν ακούς το ίδιο συγκρότημα. Κρατάει μόνο τριάντα λεπτά οπότε το repeat είναι αναπόφευκτο. Είναι σπουδαίο μουσικό μυαλό ο Hearn, το αποδεικνύει περίτρανα στο Alps Of New South Wails και εγώ περιμένω πως και πως το επόμενο βήμα του.
     

  • 36. Peter Broderick – Music For Confluence (Erased Tapes Records)

    Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2011 θα ήθελα να θυμάμαι : την μεγαλειώδη επιστροφή αυτού του σημαντικού καλλιτέχνη. Του ανθρώπου που με τόση μεγάλη ευκολία μπορεί να γράψει μια σύνθεση στο πιάνο και να σε στείλει στον αγύριστο. Με την μουσική του Peter Broderick ταξιδεύεις, σκέφτεσαι, ονειρεύεσαι, ερωτεύεσαι, συγκινείσαι, χαίρεσαι, γελάς, κλαις....Είναι πολύ εντυπωσιακό ότι αυτές οι γαλήνιες συνθέσεις κρύβουν τόση πολύ δύναμη μέσα τους, τόσα έντονα συναισθήματα. Ο κόσμος του Peter Broderick σε περιμένει, πέρνα μια βόλτα!


  • 37 (1). Grouper - A I A : Alien Observer (Yellowelectric)


    37 (2). Grouper - A I A : Dream Loss (Yellowelectric)

    Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2011 θα ήθελα να θυμάμαι : τις αργές, βασανιστικές και πολλές φορές τρομαχτικές μελωδίες της Liz Harris, στο διπλό της φετινό χτύπημα. Αν προσθέσεις τις δουλειές της Alicia Merz και της Julianna Barwick φτιάχνεις έναν υπέροχο μουσικό κόσμο στον οποίο κυριαρχούν το reverb, τα drones, οι αργόσυρτες κιθάρες και για κερασάκι ένα layer από φωνητικά/μουρμουρητά. Δύσκολο άκουσμα, πολλές φορές απόκοσμο, σίγουρα εσωστρεφές αλλά απαραίτητο!



  • 38. The Pains Of Being Pure At Heart – Belong (Slumberland)

    Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2011 θα ήθελα να θυμάμαι : τον δίσκο που πολλοί μάλλον ξέχασαν (χωρίς να καταλαβαίνω τον λόγο) και δεν έβαλαν στις λίστες τους. Το περίεργο μάλιστα είναι ότι το Belong πήρε ένα μεγαλοπρεπέστατο 8.2 από την indie βίβλο. Όταν με το 8.4 που πήρε το ντεμπούτο τους κατάφερε να τρυπώσει σε όλες σχεδόν τις λίστες με τα αγαπημένα άλμπουμ θα περίμενε κανείς ότι και το Belong θα κατάφερνε κάτι αντίστοιχο, έτσι δεν είναι; Οκ, λείπουν οι shoegaze κιθάρες, αλλά όλα τα υπόλοιπα είναι εκεί, και οι μελωδίες, και οι πιασάρικες συνθέσεις, και  τα κολλητικά ρεφρέν. Τι κι αν είμαι ποπ, μην με φοβάσαι!


  • 39. Lanterns On The Lake - Gracious Tide Take Me Home (Bella Union)

    Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2011 θα ήθελα να θυμάμαι : τις φανταστικές μελωδίες του σεξτέτου από την Αγγλία καθώς επίσης και τα εύθραυστα φωνητικά της Hazel και του Adam. Τα δύο Ep τους είχαν θέσει τον πήχη πολύ ψηλά αλλά οι Lanterns On The Lake τα κατάφεραν περίφημα στο ντεμπούτο τους. Ένα σπουδαίο δείγμα indie rock γραφής, με πανέξυπνες συνθέσεις και εκπληκτικές ερμηνείες. Όταν μια μουσική δουλειά παρουσιάζεται με τέτοιο αριστοτεχνικό τρόπο δεν έχεις παρά να της βγάλεις το καπέλο και να την απολαύσεις.


  • 40. Gazelle Twin - The Entire City (Anti-Ghost Moon Ray Records)

    Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2011 θα ήθελα να θυμάμαι : την μεγαλύτερη αδικημένη της φετινής χρονιάς, την σπουδαία Elizabeth Walling. Τα έχουμε πει για την κυρία Gazelle Twin, και θα τα λέμε μέχρι να κερδίσει την θέση που της αξίζει. Είμαι σίγουρος ότι αν το The Entire City κυκλοφορούσε φέτος κάτω από το όνομα Fever Ray ή The Knife κόσμος και κοσμάκης θα έτρεχε να το βάλει στις λίστες του και θα μιλούσε για "δισκάρα". Όσο λοιπόν θα περιμένετε να την δείτε στα εξώφυλλα περιοδικών και στο pitchfork (που μάλλον δεν θα γίνει και ποτέ) για να της δώσετε σημασία εμείς θα χανόμαστε στα ηλεκτρονικά της παραμύθια. Απλά υπέροχη!


  • 41. M83 - Hurry Up, We're Dreaming (Naïve)

    Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2011 θα ήθελα να θυμάμαι : την στιγμή που άκουσα το intro του Hurry Up, We're Dreaming. Δεν είναι λίγο να ακούς την Zola Jesus σε εναρκτήριο τραγούδι δίσκου (που δεν είναι δικός της), αυτό ήταν, δεν χρειαζόταν πολύ προσπάθεια για να με κατακτήσει το μεγαλειώδες (ομολογουμένως) εγχείρημα του Anthony Gonzalez. Δεν το περίμενα ότι θα μπορούσαν να μου προσφέρουν τα synth (μόνα τους) τόσο υπέροχο μουσικό ταξίδι, και όμως το κατάφεραν. Απλά στο λέω Anthony εδώ, στα ίσα, αν κάποια στιγμή το πάρει απόφαση και κυκλοφορήσει δίσκο ο (πρώην;) κολλητός σου Nicolas Fromageau με τους Team Ghost, δεν έχεις καμιά ελπίδα, αλλά καμία...


  • 42. Acid Baby Jesus – Acid Baby Jesus LP (Slovenly Recordings)

    Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2011 θα ήθελα να θυμάμαι : την επική βραδιά της 15 Απριλίου 2011 στο No Central. Ο φίλος Δημήτρης βρίσκεται στην Αθήνα και εγώ πρέπει να κανονίσω κάτι για βράδυ παρασκευής, δύσκολα πράγματα. The Twilight Singers από την μία στο Gagarin, Acid Baby Jesus από την άλλη στο No Central. Ποιος τρέχει τώρα στο Gagarin, θα πάμε κέντρο, οκ; Μέσα. Και εκεί ήρθε το χάος! Τους Bazooka τους είχα ξαναδεί ζωντανά και περίπου ήξερα τι να περιμένω αλλά τους Jesus δεν τους είχαν καν ακούσει. Μετά την επική είσοδο των πρώτων ήρθε η τετράδα να τα ισοπεδώσει όλα. Ξύλο, σπασμένα όργανα, τρύπες στους τοίχους, σκόνη, ιδρώτας, και άλλος ιδρώτας, ζωντάνια, φρεσκάδα, ρημαγμένες χορδές, όνειρο!


  • 43. WU LYF - Go Tell Fire To The Mountain (LYF Recordings)

    Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2011 θα ήθελα να θυμάμαι : τον δίσκο που έκανε το listening του proficiency να φαντάζει παιχνιδάκι. Είναι γεγονός βέβαια ότι οι εκπληκτικές κιθάρες του Go Tell Fire To The Mountain δεν σου αφήνανε και πολλά περιθώρια να σκεφτείς κάτι άλλο πέρα από το να ριχτείς σε ένα ξέφρενο χοροπηδητό ακολουθώντας τα ριφάκια. Είναι επίσης γεγονός ότι δεν καταλαβαίνω λέξη από τους στίχους, ειδικά όταν τραγουδάνε οι τρεις από τους τέσσερις....αυτό όμως δεν μειώνει καθόλου την ποιότητα και την αξία του πονήματος των WU LYF, δοκίμασε το, έχει πλάκα.


  • 44. Pink Playground - Destination Ecstasy (Mexican Summer)

    Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2011 θα ήθελα να θυμάμαι : το χαλάκι φασαρίας που σε συντροφεύει σε ολόκληρο το Destination Ecstasy και την αιθέρια φωνή της Tara Tyson που με κάποιο μαγικό τρόπο ξεχωρίζει μέσα στην όλη φασαρία. Ναι ξέρω τι θα μου πεις, reverb, distortion, noise κιθάρες, synths, το έχουν κάνει συγκροτήματα πριν από τριάντα χρόνια, ναι ξέρω ότι θα συμπληρώσεις πως το κάνανε και με καλύτερο τρόπο. Δεν βαριέσαι, άκου εσύ αυτά που ξέρεις, εγώ θέλω να ακούω φρέσκα πράγματα και ας πατάνε με το ενάμιση πόδι στο παρελθόν....


  • 45. S.C.U.M - Again Into Eyes (Mute Artists)

    Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2011 θα ήθελα να θυμάμαι : το ομορφότερο εξώφυλλο της φετινής χρονιάς. Ευτυχώς μάλιστα αυτή η καλαίσθητη εικόνα συνοδεύτηκε και από ένα αξιόλογο μουσικό πακέτο. Γιατί αν και κάποιος μπορεί να αμφισβητήσει το πόσο post punk είναι ο ήχος του συγκροτήματος από το Λονδίνο σίγουρα δεν μπορεί να αμφισβητήσει την ποιότητα των "Summon the Sound", "Whitechapel", "Paris" και "Faith Unfolds" ας πούμε.


  • 46. Still Corners - Creatures of an Hour (Sub Pop Records)

    Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2011 θα ήθελα να θυμάμαι : την ανατριχίλα που ένιωσα όταν άκουσα για πρώτη φορά την φωνή της Tessa Murray. Οι Still Corners μαζί με τους Widowspeak κυκλοφόρησαν φέτος δύο δίσκους ότι πιο κοντινό σε Mazzy Star, και φυσικά αυτό (για μένα τουλάχιστον) μόνο καλό μπορεί να είναι. Οι μελωδίες του Creatures Of An Hour σε βάζουν σε μια χρονοκάψουλα και σε μεταφέρουν πίσω στο παρελθόν, δίνοντας σου την δυνατότητα να γευτείς μουσικά μια εποχή που δεν είχες την ευκαιρία (πιθανότατα) να ζήσεις.


  • 47 . Youth Lagoon - The Year Of Hibernation (Fat Possum)

    Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2011 θα ήθελα να θυμάμαι : τον πιο εύθραυστο dream pop δίσκο που κυκλοφόρησε μέσα στην χρονιά. Το γεγονός μάλιστα ότι γράφτηκε από ένα άνθρωπο μόλις 22 ετών τον κάνει ακόμη πιο σημαντικό. Είναι εντυπωσιακός ο τρόπος με τον οποίο ο Trevor Powers καταφέρνει να αποτυπώσει στα 42 λεπτά του The Year Of Hibernation τόσα συναισθήματα. Σε κερδίζει από τις πρώτες μελωδίες του "posters" και συνεχίζει να σε συγκινεί μέχρι το τελευταίο "ghost to me", χωρίς να κάνει την παραμικρή κοιλιά και χωρίς να σε αφήνει ούτε για μια στιγμή αδιάφορο.


  • 48 . Yann Tiersen - Skyline (Mute Artists) 

    Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2011 θα ήθελα να θυμάμαι : ότι για ακόμη μια χρονιά ο Yann ήρθε στην Ελλάδα αλλά εγώ δεν κατάφερα να παραβρεθώ στην συναυλία του. Τον συμπαθώ για πολλούς λόγους τον συγκεκριμένο καλλιτέχνη. Κυρίως γιατί μετά την επιτυχία της Amelie δεν έκανε αυτό που θα έκαναν πάρα πολλοί στην θέση του, να βγάζει δηλαδή κάθε δύο χρόνια μια άλλη "Amelie". Δεν το έκανε γιατί δεν ήταν εξ' αρχής ο στόχος του τα λεφτά και οι πωλήσεις, φάνηκε τόσο στο Dust Lane όσο και στο φετινό Skyline. Οι συνθέσεις του είναι εξαιρετικές (για ακόμη μια φορά), χρησιμοποιεί με μαεστρία πλειάδα μουσικών οργάνων, κλείνει το μάτι στο post rock ενώ σε αρκετά σημεία τα ηλεκτρονικά στοιχεία βγαίνουν από την μουσική του φαρέτρα.


  • 49. Zola Jesus - Conatus (Sacred Bones Records)

    Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2011 θα ήθελα να θυμάμαι : τις ξεχωριστές στιγμές του Conatus. Μπορεί να μην ήταν πολλές, μπορεί να μην ήταν το ίδιο ποιοτικές με αυτές που συναντήσαμε στα The Spoils και Stridulum II, μπορεί να μην ήταν τόσο σκοτεινές όσο θα "έπρεπε", αλλά υπήρχαν. Εξάλλου είναι φορές που απλά θέλω να ακούσω την φωνή της Nika Roza Danilova χωρίς να με ενδιαφέρει πως θα είναι ντυμένη μουσικά, μου αρκεί να την ακούω.


  • 50. Montreal On Fire – Anima Mvndi (Muzikom)   

    Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2011 θα ήθελα να θυμάμαι : τον δεύτερο εκπληκτικό δίσκο των Γάλλων Montreal On Fire. Όπως το 2009 έτσι και φέτος δεν θα μπορούσαν να λείπουν από αυτή εδώ την λίστα. Γιατί; Μα φυσικά για τις κιθάρες τους, για τον ήχο τους (που τόσο πολύ αγάπησα πριν από αρκετά χρόνια και θέλω κάπου κάπου κάποιος να μου τον ξαναθυμίζει), για τα γεμάτα ψυχή φωνητικά του Adrien, γιατί ξέρουν να γράφουν μουσική γεμάτη συναίσθημα και οργή ταυτόχρονα. 

  • 51. Misuse – April (Puzzlemusik / Spinalonga)


    "Γιατί απέδειξαν ότι το post rock δεν είπε την τελευταία του κουβέντα"

    52. Bon Iver – Bon Iver (Jagjaguwar)


    "Γιατί ούτε και αυτός μετά από την υπέροχη εμφάνιση του στο Παρίσι δεν θα μπορούσε να λείπει από αυτή την λίστα"

    53. Anne – Dream Punx (A389 Recordings) 

    "Γιατί συνδύασαν το shegaze και την dream pop με τον ιδανικότερο τρόπο"   
    54. Florence And The Machine – Ceremonials (Universal Republic) 


    "Γιατί η πεταλούδα βγήκε από το κουκούλι της"
    55. Girls Names - Dead to Me (Slumberland Records)


    "Γιατί είναι μελαγχολικοί και ξεσηκωτικοί ταυτόχρονα"

    56. The Death Of Anna Karina - Lacrima / Pantera (Unhip Records)


    "Γιατί αυτές οι κραυγές με οδηγούν στην λύτρωση"

    57. Anna Calvi – Anna Calvi (Domino Records)


    "Γιατί καμιά φορά το hype δεν δημιουργείται χωρίς λόγο"

    58. May Roosevelt – Haunted (Self Release)


    "Γιατί είναι ένα πανέξυπνο μουσικό μυαλό"

    59. Blueneck – Repetitions (Denovali Records)


    "Γιατί αυτός είναι ο καλύτερος δίσκος της καριέρας τους"

    60. Lykke Li - Wounded Rhymes (Atlantic) 


    "Γιατί το i follow rivers με έκανε να την μισήσω αλλά η σκοτεινή της εμφάνιση στο Παρίσι με έκανε να την αγαπήσω"
    61. Gem Club – Breakers (Hardly Art)


    "Γιατί είναι από τα πιο ουσιαστικά δείγματα pop μουσικής της χρονιάς που φεύγει"

    62. Craft Spells – Idle Labor (PID) 


    "Γιατί όταν νιώθεις εύθραυστος μπορεί να σου κρατήσει την καλύτερη συντροφιά"
    63. And You Will Know Us By The Trail Of Dead – Tao Of The Dead (Superball )


    "Γιατί πίστευα ότι δεν θα ξαναβρούν ποτέ τον χαμένο τους εαυτό"

    64. The Megaphonic Thrift – Decay Decoy (Sonic Unyon)


    "Γιατί θυμίζουν διαολεμένα Sonic Youth και αυτό δεν είναι καθόλου κακό" 
     65. I Break Horses – Hearts (Cooperative Music)


    "Γιατί είναι indie pop και shoegaze και electronic μαζί"
    66. Nils Frahm – Felt (Erased Tapes)


    "Γιατί βάζει και αυτός σιγά σιγά το λιθαράκι του στο κεφάλαιο σύγχρονη κλασική μουσική"
    67. Tv Ghost – Mass Dream (In the Red Records)


    "Γιατί είναι ωμό, ακατέργαστο και βίαιο"

    68. Hauschka – Salon Des Amateurs (Fat Cat) 


    "Γιατί συνδυάζει σύγχρονους κλασικούς ήχους με ηλεκτρονικά στοιχεία, και το κάνει πετυχημένα"   

    69. Vessels – Helioscope (Cuckundoo)

    "Γιατί ερωτεύτηκα τα τύμπανα τους και γενικά τις πανέξυπνες ενορχηστρώσεις τους"

    70. 65daysofstatic – Silent Running (Dustpunk Records)

    "Γιατί έβαλαν ένα στοίχημα και το κέρδισαν. Έγραψαν ένα εξαιρετικό soundtrack"

    71. Dustin O'Halloran – Lumiere (Fat Cat)    

    "Γιατί ο Dustin O'Halloran δεν χρειάζεται τις συνεργασίες για να αποδείξει πόσο εξαιρετικός συνθέτης είναι"
    72. Your Hand In Mine – The Garden Novels (Inner Ear Records)

    "Γιατί για ακόμη μια φορά έγραψαν ένα δίσκο που ξεχειλίζει από συναισθήματα"
    73. Widowspeak – Widowspeak (Captured Tracks)

    "Γιατί είναι όμορφο να έχει και η σημερινή γενιά τους Mazy Star της"

    74. A Winged Victory For The Sullen – A Winged Victory For The Sullen (Kranky)

    "Γιατί η συνεργασία του Dustin O'Halloran και του Adam Wiltzie έφερε στον κόσμο ένα διαμαντάκι της σύγχρονης κλασικής μουσικής"
    75. Thurston Moore – Demolished Thoughts (Matador Records)

    "Γιατί ο χωρισμός είναι πάντα δημιουργικός"








    76. Girls - Father, Son, Holy Ghost (True Panther Sounds)

    "Γιατί το Vomit με γονάτισε κυριολεκτικά"
    77. Austra – Feel It Break (Domino Records)

    "Γιατί είναι η ηλεκτρονική Zola Jesus"

    78. Sisters Of Your Sunshine Vapor – Spectra Spirit (New Fortune Records)

    "Γιατί η ψυχεδέλεια δεν είναι ποτέ αρκετή"

    79. Devotchka – 100 Lovers (Anti) 

    "Γιατί εδώ τα χάλκινα κάνουν ξέφρενο όργιο"
    80. Deleyaman - Fourth, Part Two (Equilibrium Music)

    "Γιατί τα φωνητικά της Beatrice και του Aret είναι συγκλονιστικά" 
    81. Birds Of Passage + Leonardo Rosado – Dear And Unfamiliar (Denovali)

    "Γιατί η Alicia Merz θα πρωταγωνιστεί με όλα τα project της στο παρόν και στο μέλλον"

    82. Blanck Mass – Blanck Mass (Rock Action Records)

    "Γιατί ο Benjamin John Power δημιούργησε ένα χαοτικό μουσικό ψηφιδωτό"
    83. Julianna Barwick - Magic Place (Asthmatic Kitty)

    "Γιατί οι μελωδίες της σε οδηγούν πραγματικά σε ένα μαγικό μέρος"

    84. Yuck – Yuck (Fat Possum)

    "Γιατί ο alternative ήχος μου έχει λείψει"

    85. Einar Stray – Chiaroscuro (Spoon Train Audio) 

    "Γιατί έχει και η Σουηδία τους Sigur Ros  της"
    86. Møn – Sikfor Harenstrüp in 326 Øllegårt (Self Release)

    "Γιατί αυτός ο δίσκος κάποτε θα παρουσιάζεται στα Μουσικά Μέγαρα ανά τον κόσμο.

    87. Bodies Of Water - Twist Again (Secretly Canadian Records)

    "Γιατί άλλαξαν το μουσικό τους ύφος αλλά δεν έριξαν την ποιότητα των συνθέσεών τους"
    88. The Middle East – I Want That You Are Always Happy (Play It Again Sam)  

    "Γιατί το κύκνειο άσμα τους είναι απλά υπέροχο"
    89. Beirut – The Rip Tide (Pompeii)

    "Γιατί ο Zach είναι ένας σπουδαίος τραγουδοποιός"

    90. Mogwai – Hardcore Will Never Die (Rock Action Records)

    "Γιατί όρισαν ένα ολόκληρο μουσικό είδος" 
    91. Marissa Nadler - Marissa Nadler (Box of Cedar)

    "Γιατί κάθε δίσκος της Marissa έχει κάτι ουσιαστικό να πει"  

    92. St. Vincent – Strange Mercy (4ad Records) 

    "Γιατί γρατζουνάει την κιθάρα της με υπέροχο τρόπο και είναι απρόβλεπτη στις ζωντανές εμφανίσεις"
    93. Gauntlet Hair – Gauntlet Hair (Dead Oceans)

    "Γιατί αν και θυμίζουν Animal Collective αυτούς καταφέρνω να τους ακούσω και στο σπίτι"

    94. Washed Out – Within And Without (Weird World)

    "Γιατί ο ρυθμός του 98. μπορεί να μην είναι αρκετός"
    95. Laura – Twelve Hundread Times (Laura – Twelve Hundread Times)

    "Γιατί οι κιθάρες στους σκάνε στα αυτιά σου σαν να μην υπάρχει αύριο"
    96. Conquering Animal Sound – Kammerspiel (Gizeh Records)

    "Γιατί η φωνή της Anneke είναι αυτομάτως ερωτεύσιμη"
    97. SPC ECO – You Tell Me (Xd Records)

    "Γιατί έχει κιθάρες, γυναικεία φωνητικά και καλογυαλισμένα τύμπανα"
    98. Cults – Cults (Columbia)

    "Γιατί καμιά φορά (λέμε τώρα) χρειάζεσαι λίγο ρυθμό στην ζωή σου"
    99. Jeniferever – Silesia (Monotreme Records)

    "Γιατί η προσπάθεια να εδραιωθείς σε ένα μουσικό είδος σε οδηγεί τελικά στην επιτυχία"


    100. Maybeshewill - I Was Here For A Moment, Then I Was Gone (Function Records)

    "Γιατί πολλές φορές η ουσία κρύβεται στην μουσική και όχι στους στίχους"