• Η ταμπέλα δίπλα από τον τίτλο του τραγουδιού στο soudcloud έγραφε Dance. Είπα από μέσα μου "που πας να μπλέξεις τώρα ρε συ ζευγολέητορ; προσπέρνα" (γνωστός κομπλεξικός με τέτοια ακούσματα), αλλά τελικά (ευτυχώς) το πάτησα το ρημάδι. Και αυτό ήταν, κόλλησα από τα πρώτα δευτερόλεπτα. Λίγο τα περίεργα κρουστά, λίγο το noise χαλάκι, λίγο τα ιδιαίτερα φωνητικά, λίγο απ' όλα δηλαδή. No Wave-Industrial-Noise μπέρδεμα και έδεσε η συνταγή, και αυτά τα κρουστά τα ρημάδια, πάντα εκεί, να γρονθοκοπούν. Οι YVETTE είναι ένα ντουέτο από το Brooklyn. Δεν έχουν κυκλοφορήσει άλμπουμ μέχρι σήμερα (ένα 7" βρήκα και ένα Ep, και τα δύο τα ακούς εδώ) αλλά το "Radiation", το νέο τους single, είναι ο προπομπός του ολοκληρομένου τους δίσκου, ο οποίο κατά πάσα πιθανότητα θα κυκλοφορήσει το επόμενο έτος. Επίσης όσο ωραία και να είναι η πρώτη πλευρά του 7", η δεύτερη πλευρά, αυτή που περιέχει το "Scrape It Off", (απλά) σπέρνει μάνες....Βγάλτε το δίσκο Τ Ω Ρ Α !


  • Οι Last Harbour επέστρεψαν φέτος, μετά το μέτριο "Never", με ένα εκπληκτικό άλμπουμ. To "Your Heart, It Carries The Sound" είναι ένας δίσκος που δε στηρίζεται μόνο, στην ούτως ή άλλως, εκπληκτική φωνή του Kevin Craig, αλλά στις εξαιρετικές συνθέσεις και στις έξυπνες ενορχηστρώσεις. Το "Replacements" είναι το δεύτερο σινγκλ, το οποίο περιέχει και τρεις ακουστικές εκτελέσεις, του ίδιου αλλά και δύο ακόμη τραγουδιών από το δίσκο. Μπορούν άραγε να γίνουν οι indie folk ήρωες που έψαχνες; Για εμένα γίνανε σίγουρα!


  • Την περίοδο 1995-2000 τα "Adrenaline", "Around the Fur" και "White Pony" ήταν τα άλμπουμ που έλιωναν στο cd player μου. Θέλεις τα λεφτά που δεν υπήρχαν για να προμηθευτώ τους δίσκους που ήθελα, θέλεις ο υπολογιστής που ποτέ δεν αγόρασα (για τον ίδιο λόγο) και δεν μπορούσα να ακούω mp3, θέλεις που οι γαμημένες κιθάρες των Deftones και οι κραυγές του Chino μου έλιωναν τον εγκέφαλο, ήταν το συγκρότημα που με συντρόφευε τις περισσότερες ώρες της μέρας, και από τα λίγα εκείνης της περιόδου που δεν ντρέπομαι να αναφέρω. Τα δύο τελευταία τους άλμπουμ τα άκουσα αρκετό καιρό μετά την κυκλοφορία τους αλλά το "Koi No Yokan" λέω να το τιμήσω στην ώρα του. Το πρώτο δείγμα, το "Leathers", είναι ένα κλασικό Deftoniκό τραγούδι, με τρελή ένταση και δυναμική και τον Chino να ξερνάει στο μικρόφωνο βεβαίως βεβαίως. Το επίσημο όμως πρώτο σινγκλ, το "Tempest", θυμίζει λίγο από τους παλιούς Deftones, αρκετά μελωδικό, με διακυμάνσεις, χωρίς να λείπουν όμως τα απαραίτητα ξεσπάσματα. Θα έλεγα ότι δεν είμαι πλέον και πολύ του genre, αλλά ποιον κοροϊδεύω, οι Deftones ήταν από πάντα ένα genre από μόνοι τους. Long time no see boys!



    ~ Chi, βάστα ρε μάγκα, βάστα γερά!

  • Τι πιο όμορφο από δύο αγαπημένα σου συγκροτήματα να προχωρούν σε μια κοινή κυκλοφορία. Αυτά και αν είναι Radio Sessions, ευχαριστούμε Part Time Punks για τούτο το δώρο. Το μόνο που θα με δυσκόλευε [και ευτυχώς (ή μήπως όχι) δεν ήμουν εγώ στη θέση αυτού που το αποφάσισε) θα ήταν να διαλέξω πιο συγκρότημα να μπει στην α' πλευρά και πιο στη β'. Όπως και να έχει, ο τρόπος με τον οποίο προσεγγίζουν το σκοτάδι τα δύο συγκροτήματα είναι τόσο "αξιαγάπητος" που και οι δύο πλευρές του θα είναι υπέροχες...

    Tracklist: 
    Side A (HTRK) 01. Fascinator 02. Synthetik 03. Poison 
    Side B (Tropic of Cancer) 01. More Alone 02. A Color 03. Temporary Vessels



  • H Mushy από το 2003 έως το 2010 (Analitica Dell’Immaginazione, Superfetazione) ασχολήθηκε αρκετά με τα σκοτεινά synth, τους drone θορύβους και τις χαοτικές φωνές. Το 2011 όμως, με το "Faded Heart", έκανε το ένα βήμα παραπάνω. Ουσιαστικά τραγούδησε καθαρά (και βασανιστικά) για πρώτη φορά, επικεντρώθηκε στις synth μελωδίες και άφησε λίγο πίσω τα drone περάσματα. Ε από τότε, έγινε περιζήτητη,  για μένα τουλάχιστον. Μετά τη θαυμάσια split κασέτα που κυκλοφόρησε νωρίτερα μέσα στη χρονιά με την Meddicine, βγάζει στη φόρα σε λίγες μέρες το 12" "My Life So Far", στο οποίο συνεργάστηκε με τους A.R Kane, και το αποτέλεσμα είναι περισσότερο minimal synth και ηλεκτρονικό.



    Μέσα στον Οκτώβριο όμως κυκλοφορεί και νέο 7" με τίτλο "1984". Στο b side "Crystal Chemistry" συναντάμε μια Mushy που κλείνει το μάτι της στο παρελθόν, βουτάει στα σκοτάδια και χρησιμοποιεί τη φωνή πάλι σαν μουσικό όργανο προσθέτοντας αιθέρια υπόκοσμα μουρμουρητά.


    Και φυσικά αυτό που αναμένουμε περισσότερο από την ίδια φέτος είναι ο νέος της δίσκος, "Breathless", ο οποίος φτάνει στα ράφια στις 19 Νοεμβρίου. Από αυτόν δυστυχώς έχουμε μόνο το εξώφυλλο του και όχι κάποιο μουσικό δείγμα, αλλά ακόμη και αυτό έχει το ενδιαφέρον του...



  • Δευτέρα // 1 Oct. 2012 // 19:00-21:00 // http://poplie.eu/

  • Η μεγαλύτερη αδικία για τους Team Ghost είναι πως όπου και αν διαβάσεις γι' αυτούς θα αναφέρεται πάντα ότι ο Nicolas Fromageau είναι πρώην μέλος των M83. Κάπου εκεί μπαίνουν οι συγκρίσεις και χάνεται το παιχνίδι. Οι Team Ghost δε θα γίνουν ποτέ M83, δε θα καταφέρουν να δημιουργήσουν το ντόρο που κατάφεραν οι τελευταίοι με το "Hurry Up, We're Dreaming" και νομίζω ότι δεν ενδιαφέρονται για κάτι τέτοιο. Μετά τα δύο εκπληκτικά ep "You Never Did Anything Wrong To Me" και "Celebrate What You Can’t See" που παρουσίασαν το 2010 επιτέλους έχουν έτοιμο και το ντεμπούτο τους. Το "Rituals" θα κυκλοφορήσει τους πρώτους μήνες του 2013 και το "Dead Film Star" είναι το πρώτο δείγμα. Κλασικά κιθαριστικά shoegazy περάσματα και έντονη παρουσία πλήκτρων ντύνουν ιδανικά τη φωνή του Fromageau γι' ακόμη μια φορά. Το νέο τραγούδι έχει και creepy βιντεάκι ->


  • Τώρα ας πάρουμε μια άλλη περίπτωση. Του τύπου, όπου και να βάλει τη φωνή της αυτό το κορίτσι βγαίνει χρυσός ένα πράμα. Εδώ συμμετέχει σε τραγούδι του γνωστού ηλεκτρονικού / πειραματικού μουσικού Nosaj Thing και κάνει το "Eclipse/Blue" να ακούγεται λες και ήρθε απ' ευθείας από τον παράδεισο. Όσο δεν κυκλοφορεί μουσική με τους Blonde Redhead μας πληγώνει αλλά πάλι καλά που υπάρχουν και οι συνεργασίες.


  • Όπως στο TRST έτσι και στα δύο νέα τραγούδια των Trust, από το φρέσκο τους Ep "Dressed for Space", βρίσκω πράγματα που μπορώ να αγαπήσω και κάποια άλλα που με κάνουν να ρωτάω τον εαυτό μου "ρε συ μήπως αυτό είναι πολύ ηλεκτρονικό για σένα;" Αλλά μετά κολλάει το αυτί στο γαμημένο το synth μπαίνει και το πόδι στο ρυθμό του drum machine και κάπως όλα φαίνονται να είναι στη σωστή θέση.


  • Songs: Ohia, Magnolia Electric Co., Jason Molina, ότι και να πεις δεν θα είναι αρκετό. Αν είσαι λιγάκι "αισθηματίας", αν νιώθεις βρε παιδί μου, δεν υπάρχει περίπτωση να μην έχεις αγαπήσει κάτι στους 20 περίπου δίσκους που έχει κυκλοφορήσει ο Molina με τα παραπάνω σχήματα. Ένας γνήσιος τροβαδούρος, της αγάπης, του πόνου, του χωρισμού.... Τα τελευταία χρόνια παλεύει να απεξαρτητοποιηθεί από το αλκοόλ και δεν συμμετέχει ενεργά στα μουσικά δρώμενα. Το "Autumn Bird Songs", το οποίο κυκλοφορεί σε πέντε μέρες, γράφτηκε το 2009, τότε δηλαδή που άρχισε να εξαφανίζεται. Ναι, φυσικά και είναι στο στυλ κόβω φλέβες, γιατί νομίζεις ότι μου άρεσε, και πάλι...Πάρε τα 103 δευτερόλεπτα νέου πόνου από τον φανταστικό κύριο Molina!


  • Σύνθια, επαναλαμβανόμενο drum machine, κλασική cold wave μπασογραμμή και μια βαρύτονη φωνή, δεν χρειάζεσαι και πολλά για να φτιάξεις κάτι ουσιαστικό και όμορφο. Τους BLACK MARBLE μπορεί να τους θυμάσαι από το Weight Against the Door EP, το οποίο κυκλοφόρησε τους πρώτους μήνες του 2012 και έδωσε αρκετούς πόντους στο ντουέτο από το Brooklyn. Αρχές Οκτωβρίου κυκλοφορεί το ντεμπούτο τους, με τίτλο "A Different Arrangement", οι minimal ήχοι του οποίου προβλέπεται να μας συντροφεύσουν το φετινό χειμώνα. Προς το παρόν απολαμβάνουμε τα δύο πρώτα δείγματά του.



  • Το "The Waves", η πρώτη δισκογραφική δουλειά της Tamaryn, ήταν πάρα πολύ αξιόλογη, όμως της έλειπε κάτι για να την κάνει σπουδαία. Έλειπε αυτό που είχαν τα πρώιμα της 7" και τα Ep. Αυτόν τον ακατέργαστο ήχο, τις μικρές ατέλειες της παραγωγής, το σκοτάδι που κυριαρχούσε στις συνθέσεις της. Το "Heavenly Bodies" αλλά και το "I'm Gone", που ακούσαμε στις αρχές του καλοκαιριού, μαρτυρούν ότι το Tender New Signs, το οποίο κυκλοφορεί στα μέσα του Οκτώβρη, θα έχει λίγη από τη στόφα με την οποία μας πρωτοπαρουσιάστηκε η Tamaryn το 2009. Και φυσικά αυτό μόνο καλό μπορεί να είναι....



  • Λατρεμένοι Ισλανδοί. Πόσο ωραία χειρίζεστε τη βρωμιά. Σας αγαπάω. Αν σκεφτείς μάλιστα ότι το Bad Sides & Rejects περιέχει τραγούδια που δεν κατάφεραν να τρυπώσουν στο εξαιρετικό τους ντεμπούτο, Living Room Music, και μερικά ακόμη που γράφτηκαν λίγο αργότερα, το κάνει ακόμη πιο σπουδαίο. Το δισκίο ανοίγει με ένα εξάλεπτο drone σλας ambient θόρυβο και πιστεύεις ότι θα σκάσει βαριά πειραματικούρα και θα πάει άπατο. Αμέσως μετά όμως ακολουθεί το Psychedelic Slut, και όλα μπαίνουν στη θέση τους. Αργό drum machine, μυστηριώδη πλήκτρα, πένθιμο μπάσο και σκονισμένα, ψυχεδελικά ριφάκια πλαισιώνουν τη φωνή της Anna, η οποία πότε μας ψιθυρίζει και πότε μας αποτελειώνει με λάγνες κραυγές. Στην επόμενη συννεφιά, ομίχλη, νεροποντή whatever φόρτωσε το στον player και θα με θυμηθείς.


  • Ξέρω τι πρέπει να γράψω γι' αυτό το δίσκο, βασικά όχι να γράψω, να δώσω αυτό και αυτό το λινκ, και να πω μια από τα ίδια πάλι φέτος. Δηλαδή αριστούργημα. Αλλά ας προσθέσω δύο παπαριές επιπλέον. Ο πιο ολοκληρωμένος τους δίσκος μέχρι σήμερα, κλισέ αλλά ισχύει. Συμπαγείς συνθέσεις, δαιμονιώδη ξεσπάσματα, εύθραυστα αλλά και βαρβάτα φωνητικά. Σίγουρα περισσότερο σκοτεινός, το καταλαβαίνεις από το πρώτο τραγούδι "Death In The Family", το οποίο είναι ένας μεγαλειώδης, κλειστοφοβικός, ambient παιάνας μέχρι το τέταρτο λεπτό και μετά εξελίσσεται στο χειρότερο εφιάλτη σου. Και κάπως έτσι συνεχίζει μέχρι το τέλος, η μία έκπληξη διαδέχεται την άλλη, απλά υπέροχος! Μερικές σκόρπιες προτάσεις από το πως παρουσιάζουν οι ίδιοι οι Ten Kens το Namesake :

    "At its core, ‘Namesake’ is the thinking man’s stoner rock - an abstract art-piece constructed from the remains of decaying genres. Without delusion and with grounded ambition, Ten Kens present an epic auditory narrative of life, death, and all the sounds in-between."

    "The effectiveness with which Ten Kens stage these songs, play with them, allow them their much needed space and still let everything fall back into pieces again, shows stylistic parallels to their golden age forefathers Bauhaus, The Pixies and Radiohead."

    "With a newly found musical aesthetic and rich psychedelic spirit, Ten Kens forge a brave new world that is as captivating as it is reclusive."





  • Τους λάτρεψα στο "Friend and Foe", με δυσκόλεψαν λιγάκι στο "Mines", αλλά τελικά με ανάγκασαν να τους βγάλω το καπέλο. Στο "Moms" όμως μάλλον θα τους προσκυνήσω. Το δισκάκι έχει διαρρεύσει, οκ, δεν πρόλαβα να το τσεκάρω ακόμη όμως. Ακούω λίγη ώρα τώρα τα τρία τραγούδια που έσπρωξαν πριν την επίσημη κυκλοφορία, η οποία είναι η 18η Σεπτεμβρίου, και το χαμόγελο δεν μπορεί να σβήσει με τίποτα. Αγαπώ κάθε νότα από το πιάνο στο "Heavy Is As Heavy Does", κάθε γρατζούνισμα κιθάρας στο "Capsule" και τα υπέροχα τύμπανα στο "Pique". Α, ναι, για τους Menomena η υπέρμετρη ετούτη αγάπη...




  • Οι Σουηδοί ξανάχτυπούν! Το ντουέτο (πλέον) έρχεται για να μας ξεβουλώσει τ' αυτιά. Να μας βγάλει βρε παιδί μου λίγο από την πεπατημένη του indie ξέρω γω. Πρώτα χτύπησαν οι Swans, τώρα αυτοί και περιμένω τις δουλειές των Neurosis και Amen Ra. Δεν νομίζω να χρειάζομαι μεγαλύτερη δόση από το "σκληρό" ήχο. Το doom metal των Switchblade είναι μοναδικής ομορφιάς, δηλαδή πιάνει + ∞ χαλαρά! Αυτά τα αργόσυρτα τύμπανα, οι ξεψυχισμένες κιθάρες, τα απότομα σκασίματα, τα ξελαρυγγιάσματα, δεμένα μεταξύ τους σαν μια γροθιά. Άκου το δεκάλεπτο Movement II από το επερχόμενο έκτο τους, "ομότιτλο", δίσκο και θα καταλάβεις.




  • Η αγάπη μου για τους Efterklang δεν είναι μυστικό, βλέπεις εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώεδώ, εδώ και εδώ. Το ξεκίνημα με τα δύο ep και τις ηλεκτρονικές τους προεκτάσεις, το πέρασμα από πειραματισμούς και αριστοτεχνικές ενορχηστρώσεις δεκάδων (κυριολεκτικά) μουσικών οργάνων, μέχρι και το πρόσφατο, περισσότερο straight indie δίσκο τους Magic Chairs, στην 4AD, με έβρισκαν πάντα σύμφωνο, φάνταζαν οι σωστές επιλογές στο σωστό χρόνο. Το Piramida, ο νέος τους δίσκος, συνεχίζει ακριβώς από κει που μας άφησε το προηγούμενο άλμπουμ. Τα δύο τουλάχιστον τραγούδια που μας χάρισαν για ακρόαση, αρχικά το Hollow Mountain και τώρα το Apples, είναι αρκετά κοντά, ηχητικά, στο Magic Chairs. Στο πρώτο παρατηρούμε λίγο περισσότερα κρουστά σε σχέση με τα συνηθισμένα και στο δεύτερο πλούσια συμμετοχή πνευστών. Προάγγελοι μιας ακόμη μουσικής πανδαισίας από τους αγαπημένους Δανούς.



  • Αν δεν σε κάλυψε το νέο πόνημα των Liars (που νομίζω ότι σε κάλυψε δηλαδή) με τίτλο WIXIW, σου δίνεται ακόμη μια ευκαιρία να τους βγάλεις το καπέλο ή τους δίνεται ακόμη μια ευκαιρία να σε πείσουν. Ήρθε η σειρά του Angus και της παρέας του να συνδράμουν στη σειρά με τα σινγκλάκια "Adult Swim Singles Series", με μια ηλεκτρονική χειροβομβίδα. Το "Point Your Pistols To The Sigh" είναι γεμάτο με σκοτεινά beats, glitches και παραμορφωμένα φωνητικά. Θα μπορούσε άνετα να επενδύσει μουσικά ένα videogame με πολύ πιστολίδι και κυνήγι.


  • Motorama, η επιστροφή. Δύο χρόνια μετά το καταπληκτικό "Alps" οι Ρώσοι μας ξαναχτυπούν την πόρτα. Το "To The South" (το οποίο μας παρουσίασαν τον περασμένο Μάιο σ' ένα υπέροχο βίντεο) είναι το πρώτο επίσημο τραγούδι μέσα από το επερχόμενο "Calendar". Η κλασική γρήγορη κιθάρα, τα μελαγχολικά φωνητικά και η dremy ατμόσφαιρα εντοπίζονται και πάλι στη νέα σύνθεση, μια συνταγή που τους ταιριάζει γάντι και δεν έχουν κανένα λόγω να απαρνηθούν. Εξάλλου αυτός ο χαρακτηριστικός ήχος τους έκανε αγαπητούς (ιδιαίτερα στη χώρα μας). Αυτή τη φορά δεν ξέρω αν το δισκάκι θα προσφέρεται δωρεάν, αφού δεν θα το κυκλοφορήσουν μόνοι τους αλλά σε εταιρία, την Talitres. Όπως και να έχει θα το αποκτήσουμε με κάθε δυνατό τρόπο....γιατί το μόνο σίγουρο είναι πως θα αξίζει τον κόπο....



  • Ήταν Σεπτέμβριος του 2010 όταν το ντεμπούτο της Sophie Hutchings έριξε τις σκοτεινές του αχτίδες και μας πλημμύρισε με μελαγχολία. Ακριβώς δύο χρόνια μετά, η Αυστραλέζα πιανίστρια επιστρέφει με το Night Sky, ένα μουσικό μπουκέτο αποτελούμενο από οκτώ, μοναδικά και ιδιαίτερα, μαύρα τριαντάφυλλα. Το καθένα κρύβει μια απόξενη, ζοφερή αλλά συνάμα ζεστή και οικεία ιστορία, την οποία η Sophie διηγείται με τον αγαπημένο της τρόπο, με τις ευαίσθητες μελωδίες του πιάνου. Ένα πιάνο το οποίο πλαισιώνεται από απόκοσμους θορύβους, σπαραχτικά έγχορδα, αινιγματικούς ψιθύρους και ήχους της καθημερινότητας. Και όλα αυτά, δένουν με αριστοτεχνική μαεστρία, εδραιώνοντας πλέον την Sophie ανάμεσα στους κορυφαίους  νεοκλασικούς συνθέτες.


  • Το έχω στο repeat μισή ώρα τώρα. Αυτά τα εξήμισι λεπτά σε λούπα. Κουνάω το κεφάλι σε κάθε beat, μαγνητίζομαι από τα χαοτικά synths και παράλληλα μια κιθάρα στο βάθος με βασανίζει σταθερά ενώ ταυτόχρονα δεν μπορώ να ξεκολλήσω τα αυτιά μου από την επιβλητική φωνή του Freddie F. Σκοτεινό, βρώμικο, επαναστατικό, οργισμένο, μπορώ να βρω χίλιες λέξεις για να το περιγράψω αλλά δεν έχει νόημα. Πάτησε το play γιατί τα πολλά λόγια είναι φτώχεια....

    Υ.Γ Το άλμπουμ των MECH▲NIMAL θα κυκλοφορήσει μέσα στους επόμενους μήνες από την Inner Ear.


  • Στο πρωινό επισκεπτήριο των μουσικών blogs έπεσα πάνω σ΄ αυτό το εξώφυλλο και μου τράβηξε το ενδιαφέρον με τη μία. Μετά είδα τα tags Canada-Post Punk και είπα εδώ είμαστε. Το κουιντέτο των Departures μας έρχεται από το Winnipeg [πολύ το αγαπάω (χωρίς να ξέρω γιατί) αυτό το όνομα] του Καναδά, τρέφει μεγάλη αγάπη για τις κιθάρες των 90's (βρωμάει Sonic Youth ο ήχος τους) αλλά και για τα σκοτάδια του Post Punk (ότι πρέπει δηλαδή). Το Pillars είναι το πρώτο σινγκλάκι από το ντεμπούτο τους, Still and Moving Lines, το οποίο κυκλοφορεί αρχές του Οκτώβρη. Στο bandcamp τους έχει και μια Unmastered version του Being There (θα περιλαμβάνεται επίσης στο δίσκο), το οποίο ζέχνει όμορφες κιθάρομελωδίες!






  • Μπορεί να έχουν περάσει τέσσερα χρόνια από την κυκλοφορία του, εξαιρετικού ομολογουμένως, 'With Our Arms Wide Open We March Towards the Burning Sea' των Glissando, αλλά σίγουρα δεν έχεις ξεχάσει την αιθέρια φωνή της Elly May Irving και τις ονειρικές μελωδίες του Richard Knox. Τα νέα που περιμέναμε τόσο καιρό σκάσανε πριν κάποιες μέρες. Το ντουέτο το πήρε απόφαση και θα κυκλοφορήσει τελικά το νέο δίσκο του, 'The World Without Us', στις αρχές του Νοέμβρη. Ένας δίσκος που σίγουρα θα περιέχει πλούσιες ενορχηστρώσεις, με τα έγχορδα να παίρνουν φωτιά και την Irving να μας υπνωτίζει με τα λάγνα φωνητικά της. 

    Και για του λόγου το αληθές :

    Elly May Irving (voice, piano)
    Richard Knox (gtr, organ, drones, field recordings, piano, voice, drums)
    Angela Chan (cello, viola, violin, glockenspiel, erhu)
    Lidwine (voice, harp)
    Frederic D. Oberland (reed organ, harmonium, bells, space echo, bowed pantophone, fender rhodes)
    Aaron Martin (cello, bowed banjo, bowl)
    Tim Hay (gtr, bass, voice)
    Paul Elam (gtr)
    Alistair Hay (drums)


  • Hello blogger! Long time no see. Δεν ξέρω αν έχει νόημα. Δεν ξέρω αν θα συνεχίσει αλλά δε βαριέσαι. Buzz Kull το λοιπόν. Τους είχε ποστάρει κάποια στιγμή ο Sound Injections και από τότε με κέρδισαν. Δίδυμο (αγόρι + κορίτσι) από την Αυστραλία, που ερωτοτροπεί με τα σκοτεινά σύνθια και τα κολασμένα drum machines. Χωρίς δισκογραφία προς το παρόν. Σκόρπια σινγκλάκια και μερικά ντέμο. Το τελευταίο τους άσμα ακούει στο όνομα Bloom. Παρ' όλο που η λέξη σε παραπέμπει σε κάτι φωτεινό και αισιόδοξο το ύφος του τραγουδιού είναι ακριβώς το αντίθετο, πιο dark δεν πάει. Εάν το ντεμπούτο τους περιλαμβάνει τραγούδια σαν αυτά που έχουν παρουσιάσει μέχρι σήμερα θα μιλάμε για ένα δίσκο που θα ακούγεται στο repeat!



  • Το Vent, το προηγούμενο πόνημα των The You And What Army Faction, με ταξίδεψε σε ένα βρώμικο, σκοτεινό υπόγειο όπου η μούχλα σου έκλεινε τα πνευμόνια και μέσα στις κάπνες διέκρινες, αχνά, φιγούρες να κοπανάνε μουσικά όργανα και να σιγοτραγουδάνε. Το Silk διατηρεί το σκοτεινό, γνώριμο ύφος αλλά είναι περισσότερο εσωστρεφές.  Καθώς το ακούς (ιδιαίτερα με ακουστικά) σε ωθεί σε μια ιεροτελεστία. Πρώτα κλείνεις την πόρτα του δωματίου που βρίσκεσαι, στη συνέχεια το παντζούρι, έπειτα τα φώτα και τελικά σε αναγκάζει να κλειστείς στον ίδιο σου τον εαυτό και σε ρίχνει σε μια αέναη λούπα. Νιώθεις την αγωνία, το άγχος, τον ιδρώτα να κυλά αργά αλλά σταθερά στην πλάτη, ψάχνεις για διέξοδο μανιωδώς, αλλά δεν υπάρχει. Το κορμί σου βρίσκεται σε σοκ, ξαφνικά νιώθεις σαν πρεζάκι που δεν έχει πάρει τη δόση του για μέρες, ανήμπορος και αβοήθητος, ακριβώς όπως ακούγονται τα τρεμάμενα φωνητικά που ντύνουν το Silk, ακριβώς όπως σκούζει από το βάθος η κιθάρα στο "Drag What's Left Of My Body In The Mud". Τον καιρό που ο κόσμος ψάχνει ένα πάτημα σε τροβαδούρους της αγάπης, εγώ νιώθω τυχερός που αντλώ δύναμη από τους τροβαδούρους του θανάτου.




  • NnnnnOoooooIiiiiiiiiSssssssEeeeee! Οκ, δεν ήρθε και από το πουθενά, έπρεπε να το περιμένω. Μετά από ένα βαρβάτο ξεκίνημα με το My Beatific Vision EP και το Split με τους Others In Conversation η συνέχεια ήταν αναμενόμενη. Το ντεμπούτο των Γερμανών The Lost Rivers δεν είναι δυναμίτης αλλά ατομική βόμβα. Πενήντα πέντε λεπτά γεμάτα βρωμιά, εκκωφαντικό distortion αλλά και μελωδικά περάσματα. Είναι η φάση που λέει κανείς "ο μαθητής ξεπέρασε το δάσκαλο", και αν βάλεις δίπλα δίπλα να παίζουν τραγούδια των A Place To Bury Strangers και τραγούδια από το Sin and Lostness όντως τα πρώτα θα ακούγονται λες και είναι "ντέμο". Μεγάλα λόγια; Δεν ξέρω, μπορεί. Πάντως είναι ο δίσκος που κατάφερε να με σηκώσει από τον ΠΑΤΟ των τελευταίων δέκα ημερών. Για όσο κρατήσει......








  • ARROW” τιτλοφορείται το πρώτο single από το πολυαναμενόμενο δεύτερο άλμπουμ των Irrepressibles, “NUDE”, προβάλλοντας τη νέα τους μουσική κατεύθυνση που θα συνδυάζει σκοτεινή electronica με οργανικές ενορχηστρώσεις, προσπαθώντας έτσι να εξηγήσει την πολυπλοκότητα της ζωής.


    Εδώ ο McDermott αφηγείται την ιστορία ενός αδέξιου αγοριού που καθώς ενηλικιώνεται ανακαλύπτει -στην αναταραχή της εφηβείας του- την διαφορετικότητά του, μέσα από την αγάπη του για ένα άλλο αγόρι. Ένα βαθιά ποιητικό κομμάτι για την ομορφιά του ανθρώπινου πνεύματος και ταυτόχρονα την τρυφερή και εύθραυστη φύση του. Συνδυάζοντας τους εξομολογητικούς στίχους του McDermott και την ουράνια φωνή του με την δραματικότητα των ενορχηστρώσεων στο στυλ των Fassbinder / Kenneth Anger και μια σκοτεινή Ευρωπαϊκή electro, το κομμάτι οδηγείται τελικά σε μια εκρηκτική απελευθέρωση.

    Στις 28 Μαΐου θα μπορείτε να δείτε το βίντεο που σκηνοθέτησε ο McDermott στην ιστοσελίδα των Irrepressibles όπως και στο http://www.youtube.com/theirrepressibles, ενώ θα είναι επίσης διαθέσιμο από το iTunes. Την ίδια μέρα οι Irrepressibles θα ανακοινώσουν στην ιστοσελίδα τους την ημερομηνία κυκλοφορίας του "NUDE" που θα είναι διαθέσιμο για προπαραγγελία.


    ARROW
    Lyrics by Jamie McDermott 2008
    (Taken from The Irrepressibles forthcoming album "NUDE")

    When you were the age 15 they shot the arrow at you...
    You put that arrow in...
    became an angel too...
    But you were proud to be you...

    When you made a pact with him...
    a secret that you'd keep...
    That you'd forget that sin...
    could be so warm, so free!
    That you could find such release.

    My dear St Sebastian, in every breath we complete....

    The meaning of our truth...
    the meaning of our design...
    That I could be a son...
    and someone's son I'd find...
    To be the one, to be the one, man, man of mine.
    From a boy, from a son, into the man, man of mine.

    E-oh e-oh, e-oh e-oh, he'll sow his seeds into mine,
    and we will grow, and we will grow just as our bodies entwine.
    E-oh e-oh, e-oh e-oh!

    We wouldn't fail but be anything else but real.



  • Ξεσηκωτικό drum machine, shoegaze κιθαριές, αιθέρια-λάγνα γυναικεία φωνητικά όλο μυστήριο και οι SPC ECO (Space Echo) συνεχίζουν εντυπωσιακά με ένα ακόμη Ep γεμάτο διαμαντάκια.





  • Παρουσιάζουν γι' ακόμη μία φορά το emo/screamo που λατρεύω. Συκώτια στο μικρόφωνο με μέγιστη ειλικρίνεια, σύντομες επελάσεις, στίχοι αγριεμένος ποταμός, υπέροχα ριφάκια, σκίζει λέμε ο νέος οχετός των The Saddest Landscape!



  • Η φωνάρα της Dana Schechter ντυμένη με σκοτεινές, μελαγχολικές μελωδίες. Τι ε και; Δεν ψαρώνεις ε; Ο πρώτος δίσκος τους δίσκος What’s Mine is Yours κυκλοφόρησε στη Neurot Recordings. Ψήθηκες καθόλου τώρα; Καλά, δώσε του μια αυτιά και περιμένω σχόλια!






  • Πέρσι ήταν η χρονιά των Βάσκων Lisabö και φέτος, προς το παρόν τουλάχιστον, είναι η σειρά των Γάλλων Aussitôt Mort να κερδίσουν τις εντυπώσεις στο χώρο του post-hardcore.




  • Οι Ιταλοί επέστρεψαν με νέο Ep το οποίο, όπως και το πρώτο, κινείται στα αγαπημένα pop/shoegaze μονοπάτια τους, αφού το κάνουν καλά γιατί ν' αλλάξουν άλλωστε!






  • Dream pop μαγικές μελωδίες! 








  • 1. Lisabö - Animalia Lotsatuen Putzua (bIDEhUTS)

    Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2011 θα ήθελα να θυμάμαι : το δίσκο με την περισσότερη ψυχή από τους προηγούμενους 99. Τον δίσκο με τον οποίο ταυτίζεσαι και νιώθεις σαν να είναι δικό σου δημιούργημα, τον δίσκο που σε συγκινεί με την ειλικρίνεια και την γνησιότητα του, τον δίσκο που δεν ακολουθεί το ρεύμα και τους πολλούς, τον δίσκο που γυρίζει την πλάτη σε δισκογραφικά τερτίπια...θα μπορούσα να συνεχίσω αλλά το πιάσατε το νόημα. Οι Lisabö είναι το σημαντικότερο βασκικό συγκρότημα και ένα από τα κορυφαία στον χώρο του post-hardcore. Κάνε την χάρη στον εαυτό σου και άκουσε το Animalia Lotsatuen Putzua, μόνο αυτό!


  • 2. Snowman – Absence (Dot Dash)

    Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2011 θα ήθελα να θυμάμαι : την σπουδαιότερη πάσα που μου έγινε μέσα στην χρονιά (ευχαριστώ και πάλι Raggedy Man). Από την πρώτη στιγμή που άκουσα το Absence ήξερα ότι δεν θα μπορούσε να το ξεπεράσει καμία άλλη δισκογραφική δουλειά (και για πολλούς μήνες έτσι και έγινε). Η έκφραση μουσικό ψηφιδωτό έχει γραφεί για πολλούς δίσκους αλλά για αυτόν αξίζει να επαναληφθεί, καθώς νομίζω του ταιριάζει περισσότερο. Είναι τόσες πολλές οι επιροές που συναντάς καθώς το ακούς που τελικά δεν ξέρεις τι ακριβώς άκουσες. Είναι indie; Είναι post; Είναι electronica; Μήπως είναι όλα αυτά ή μήπως τίποτα από αυτά; Αφού ξεπεράσεις τα παραπάνω ανούσια ερωτήματα έρχεται το καλύτερο, γιατί τότε πραγματικά απολαμβάνεις το μεγαλείο του. Το Absence, που έμελλε να είναι και το κύκνειο άσμα των Snowman, είναι πάνω και πέρα από ταμπέλες, είναι απλά ένα αριστούργημα.


  • Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2011 θα ήθελα να θυμάμαι : την μεγαλύτερη αδυναμία μου τα τελευταία δύο χρόνια. Την οποία δεν ήξερα αν έπρεπε να την βάλω στην φετινή μου λίστα ή όχι για δύο λόγους.


    3. Chelsea Wolfe -  Ἀποκάλυψις (Pendu Sound Recordings)

    Πρώτον το Ἀποκάλυψις (το δεύτερο άλμπουμ της) όπως μπορείς να δεις εδώ το είχα στους αγαπημένους μου δίσκους για το 2010. Τότε το πρωτοάκουσα στο bandcamp της, τότε μου το έστειλε σε ψηφιακή μορφή και τότε το έλιωσα στις ακροάσεις.


    3. Chelsea Wolfe - The Grime And The Glow (Pendu Sound Recordings)

    Δεύτερον το The Grime And The Glow (το ντεμπούτο της δηλαδή) η εταιρία της του δίνει ημερομηνία κυκλοφορίας την 28η Δεκεμβρίου του 2010. Εγώ βέβαια το άκουσα μέσα στο 2011 αφού το βινύλιο έφτασε περίπου στα μέσα Γενάρη. Από την άλλη μπορώ εύκολα να ψηφίσω και τα δύο άλμπουμ μιας και το αμερικάνικο amazon τα δίνει και τα δύο με ημερομηνία κυκλοφορίας μέσα στο 2011 (11 Ιανουαρίου 2011 το The Grime And The Glow και 30 Αυγούστου 2011 το Ἀποκάλυψις). Όπως και να έχει η Chelsea Wolfe είναι μεγάλη αποκάλυψη. Δείχνει να έχει πολλές δυνατότητες καθώς κινήθηκε με μεγάλη ευκολία από το dark folk/pop ήχο του πρώτου δίσκου σε περισσότερο αγριεμένα και ηλεκτρισμένα μονοπάτια στην δεύτερη δουλειά της. Δεν ξέρω τι μας επιφυλάσσει για την συνέχεια αλλά θα περιμένω με μεγάλη ανυπομονησία.




  • 4. Mushy - Faded Heart (Mannequin)

    Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2011 θα ήθελα να θυμάμαι : την μεγαλύτερη ανακάλυψη τις χρονιάς που έφυγε. Το κυνήγι των λινκ με οδήγησε στην γειτονική Ιταλία (μετά την επίθεση των Ρώσων το 2010). Soviet Soviet, The Death Of Anna Karina, Be Forest και η μεγαλοπρεπέστατη Mushy. Αν και ασχολείται χρόνια με την μουσική φέτος κατάφερε (νομίζω) να ξεφύγει από τα σύνορα της χώρας της. Τα παλιότερα cd-r της εξάλλου ήταν τόσο πειραματικά που δύσκολα θα μπορούσαν να αγγίξουν ένα μεγαλύτερο κοινό. Το Faded Heart όμως είχε όλα τα προσόντα να κατακτήσει τον κόσμο, αν και δεν το έκανε (ακόμη...). Κάτι ανάμεσα σε Tropic Of Cancer και Zola Jesus (την πρώτης περιόδου), η Myshy με το drum machine να χτυπάει σε αργούς βασανιστικούς ρυθμούς και την φωνή της να σε μαγεύει σαν ερινύα, δημιουργεί ένα σπουδαίο (σκοτεινό) μουσικό σύνολο και αφήνει υποσχέσεις για ένα ακόμη πιο "λαμπρό" μέλλον!


  • 5. The Men - Leave Home (Sacred Bones)

    Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2011 θα ήθελα να θυμάμαι : το soundtrack των ξεσπασμάτων μου για την χρονιά που έφυγε. Το 1999, όταν έμενα στην Ηλιούπολη (Θεσσαλονίκης), θυμάμαι ότι όποτε χρειαζόμουν να ξεδώσω, να ξεφύγω, όταν ήθελα να χτυπήσω κάποιον αλλά δεν έπρεπε, έβαζα το Around the Fur των Deftones και χτυπιόμουν στους τοίχους του χολ (ας ζητήσω τώρα συγνώμη από την κυρία Ελένη στο διπλανό διαμέρισμα, ποτέ δεν είναι αργά). Ε λοιπόν το 2011 όποτε βρισκόμουν σε μια από τις παραπάνω καταστάσεις έχωνα το Leave Home και χτυπιόμουν ασταμάτητα στο υπόγειο του Μαρκόπουλου [Μεσογαίας, (εδώ να ζητήσω συγνώμη από τον Μπάμπη και την Τζούλια, τους διπλανούς)]. Αυτό τον καιρό κρατιέμαι, θα ξεδώσω στο An!


  • 6. Screen Vinyl Image - Strange Behavior (Custom Made Music)

    Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2011 θα ήθελα να θυμάμαι : το πιο γαμάτο μουσικό ζευγάρι που υπάρχει εκεί έξω. Φυσικά ο λόγος για τους Jake Reid και Kim Reid γνωστότερους ως Screen Vinyl Image. Μετά το σπουδαίο Interceptors το ντουέτο επιστρέφει με το καταπληκτικό Strange Behavior. Η shoegaze βάση παραμένει αλλά εδώ οι κιθάρες πηγαίνουν ένα βήμα πίσω και τα synths δύο βήματα μπροστά. Περνάνε (μάλλον) την καλύτερη φάση της ζωής τους και αυτό βγαίνει και στην μουσική που γράφουνε. Το Strange Behavior ξεχειλίζει από συναισθήματα, ακούγεται τρελά ελκυστικό και θελκτικό, σχεδόν σαν ερωτική εξομολόγηση και αν και πολύ σκοτεινό διάολε εμένα μου φαντάζει τόσο αισιόδοξο!


  • 7. Tim Hecker – Ravedeath 1972 (Kranky)

    Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2011 θα ήθελα να θυμάμαι : τον σπουδαιότερο ίσως “διαχειριστή θορύβου” της εποχής μας. Εκεί που οι άλλοι ακούν θόρυβο ο Hecker ακούει αγνές μελωδίες, και ευτυχώς έχει τον μοναδικό τρόπο να βάζει αυτές τις μελωδίες σε μια σειρά ώστε να ακούγονται και σε μας λογικές και ευχάριστες. Μην μπερδευόμαστε όμως, το Ravedeath 1972 δεν είναι ένα εύκολο άκουσμα, κρύβει πολλές παγίδες και καραδοκεί να σε παγιδεύσει στον κόσμο του με την πρώτη ευκαιρία, το θέμα βέβαια είναι ότι αξίζει να το δοκιμάσεις αψηφώντας κάθε κίνδυνο!


  • 8. HTRK - Work (Work Work) (Ghostly)

    Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2011 θα ήθελα να θυμάμαι : το αποπνικτικό περιβάλλον του Work (Work Work). Τόσο σκοτεινό, αργό, εφιαλτικό που αν κλείσεις τα μάτια σου καθώς το ακούς μπορείς εύκολα να μεταφερθείς στα τάρταρα και να γίνεις αποδέκτης αποτρόπαιων βασανιστηρίων. Κάπως έτσι κυλά η κάθε ακρόαση του τελευταίου δίσκου (κύκνειου άσματος;) των HTRK, σαν μια μορφή βασανιστηρίου, που γίνεται όμως με τόσο γλυκό τρόπο που σε μετατρέπει σε μαζοχιστή και ζητάς πάντα κι άλλο.


  • 9. Esben And The Witch - Violet Cries (Matador Records)

    Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2011 θα ήθελα να θυμάμαι : ένα ντεμπούτο που περίμενα καιρό και δεν με απογοήτευσε διόλου. Είχε φανεί εξ' άλλου από το “33” Ep ότι μπορούν να δημιουργήσουν κάτι σπουδαίο οι Esben And The Witch, και τα κατάφεραν. Το Violet Cries είναι γεμάτο από βασανιστικές μελωδίες, αγωνιώδη ουρλιαχτά και εκρηκτικά ξεσπάσματα. Και όλα αυτά κάτω από ένα πέπλο γλυκιάς μελαγχολίας που δύσκολα σε αφήνει ασυγκίνητο.


  • 10. Belong – Common Era (Kranky)

    Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2011 θα ήθελα να θυμάμαι : και τα (σχεδόν) σαράντα δύο λεπτά του Common Era. Γιατί αρχίζεις να χτυπάς πόδι και να κουνάς κεφάλι με το που σκάει το “Come See” και δεν μπορείς να σταματήσει πριν πέσει η αυλαία με το “Very Careful”. Τέτοια δυναμική έχει, σε πιάνει με την μία από τα μαλλιά (αυτιά) και σε κάνει δικό του!