• Η μεγαλύτερη αδικία για τους Team Ghost είναι πως όπου και αν διαβάσεις γι' αυτούς θα αναφέρεται πάντα ότι ο Nicolas Fromageau είναι πρώην μέλος των M83. Κάπου εκεί μπαίνουν οι συγκρίσεις και χάνεται το παιχνίδι. Οι Team Ghost δε θα γίνουν ποτέ M83, δε θα καταφέρουν να δημιουργήσουν το ντόρο που κατάφεραν οι τελευταίοι με το "Hurry Up, We're Dreaming" και νομίζω ότι δεν ενδιαφέρονται για κάτι τέτοιο. Μετά τα δύο εκπληκτικά ep "You Never Did Anything Wrong To Me" και "Celebrate What You Can’t See" που παρουσίασαν το 2010 επιτέλους έχουν έτοιμο και το ντεμπούτο τους. Το "Rituals" θα κυκλοφορήσει τους πρώτους μήνες του 2013 και το "Dead Film Star" είναι το πρώτο δείγμα. Κλασικά κιθαριστικά shoegazy περάσματα και έντονη παρουσία πλήκτρων ντύνουν ιδανικά τη φωνή του Fromageau γι' ακόμη μια φορά. Το νέο τραγούδι έχει και creepy βιντεάκι ->


  • Τώρα ας πάρουμε μια άλλη περίπτωση. Του τύπου, όπου και να βάλει τη φωνή της αυτό το κορίτσι βγαίνει χρυσός ένα πράμα. Εδώ συμμετέχει σε τραγούδι του γνωστού ηλεκτρονικού / πειραματικού μουσικού Nosaj Thing και κάνει το "Eclipse/Blue" να ακούγεται λες και ήρθε απ' ευθείας από τον παράδεισο. Όσο δεν κυκλοφορεί μουσική με τους Blonde Redhead μας πληγώνει αλλά πάλι καλά που υπάρχουν και οι συνεργασίες.


  • Όπως στο TRST έτσι και στα δύο νέα τραγούδια των Trust, από το φρέσκο τους Ep "Dressed for Space", βρίσκω πράγματα που μπορώ να αγαπήσω και κάποια άλλα που με κάνουν να ρωτάω τον εαυτό μου "ρε συ μήπως αυτό είναι πολύ ηλεκτρονικό για σένα;" Αλλά μετά κολλάει το αυτί στο γαμημένο το synth μπαίνει και το πόδι στο ρυθμό του drum machine και κάπως όλα φαίνονται να είναι στη σωστή θέση.


  • Songs: Ohia, Magnolia Electric Co., Jason Molina, ότι και να πεις δεν θα είναι αρκετό. Αν είσαι λιγάκι "αισθηματίας", αν νιώθεις βρε παιδί μου, δεν υπάρχει περίπτωση να μην έχεις αγαπήσει κάτι στους 20 περίπου δίσκους που έχει κυκλοφορήσει ο Molina με τα παραπάνω σχήματα. Ένας γνήσιος τροβαδούρος, της αγάπης, του πόνου, του χωρισμού.... Τα τελευταία χρόνια παλεύει να απεξαρτητοποιηθεί από το αλκοόλ και δεν συμμετέχει ενεργά στα μουσικά δρώμενα. Το "Autumn Bird Songs", το οποίο κυκλοφορεί σε πέντε μέρες, γράφτηκε το 2009, τότε δηλαδή που άρχισε να εξαφανίζεται. Ναι, φυσικά και είναι στο στυλ κόβω φλέβες, γιατί νομίζεις ότι μου άρεσε, και πάλι...Πάρε τα 103 δευτερόλεπτα νέου πόνου από τον φανταστικό κύριο Molina!


  • Σύνθια, επαναλαμβανόμενο drum machine, κλασική cold wave μπασογραμμή και μια βαρύτονη φωνή, δεν χρειάζεσαι και πολλά για να φτιάξεις κάτι ουσιαστικό και όμορφο. Τους BLACK MARBLE μπορεί να τους θυμάσαι από το Weight Against the Door EP, το οποίο κυκλοφόρησε τους πρώτους μήνες του 2012 και έδωσε αρκετούς πόντους στο ντουέτο από το Brooklyn. Αρχές Οκτωβρίου κυκλοφορεί το ντεμπούτο τους, με τίτλο "A Different Arrangement", οι minimal ήχοι του οποίου προβλέπεται να μας συντροφεύσουν το φετινό χειμώνα. Προς το παρόν απολαμβάνουμε τα δύο πρώτα δείγματά του.



  • Το "The Waves", η πρώτη δισκογραφική δουλειά της Tamaryn, ήταν πάρα πολύ αξιόλογη, όμως της έλειπε κάτι για να την κάνει σπουδαία. Έλειπε αυτό που είχαν τα πρώιμα της 7" και τα Ep. Αυτόν τον ακατέργαστο ήχο, τις μικρές ατέλειες της παραγωγής, το σκοτάδι που κυριαρχούσε στις συνθέσεις της. Το "Heavenly Bodies" αλλά και το "I'm Gone", που ακούσαμε στις αρχές του καλοκαιριού, μαρτυρούν ότι το Tender New Signs, το οποίο κυκλοφορεί στα μέσα του Οκτώβρη, θα έχει λίγη από τη στόφα με την οποία μας πρωτοπαρουσιάστηκε η Tamaryn το 2009. Και φυσικά αυτό μόνο καλό μπορεί να είναι....



  • Λατρεμένοι Ισλανδοί. Πόσο ωραία χειρίζεστε τη βρωμιά. Σας αγαπάω. Αν σκεφτείς μάλιστα ότι το Bad Sides & Rejects περιέχει τραγούδια που δεν κατάφεραν να τρυπώσουν στο εξαιρετικό τους ντεμπούτο, Living Room Music, και μερικά ακόμη που γράφτηκαν λίγο αργότερα, το κάνει ακόμη πιο σπουδαίο. Το δισκίο ανοίγει με ένα εξάλεπτο drone σλας ambient θόρυβο και πιστεύεις ότι θα σκάσει βαριά πειραματικούρα και θα πάει άπατο. Αμέσως μετά όμως ακολουθεί το Psychedelic Slut, και όλα μπαίνουν στη θέση τους. Αργό drum machine, μυστηριώδη πλήκτρα, πένθιμο μπάσο και σκονισμένα, ψυχεδελικά ριφάκια πλαισιώνουν τη φωνή της Anna, η οποία πότε μας ψιθυρίζει και πότε μας αποτελειώνει με λάγνες κραυγές. Στην επόμενη συννεφιά, ομίχλη, νεροποντή whatever φόρτωσε το στον player και θα με θυμηθείς.


  • Ξέρω τι πρέπει να γράψω γι' αυτό το δίσκο, βασικά όχι να γράψω, να δώσω αυτό και αυτό το λινκ, και να πω μια από τα ίδια πάλι φέτος. Δηλαδή αριστούργημα. Αλλά ας προσθέσω δύο παπαριές επιπλέον. Ο πιο ολοκληρωμένος τους δίσκος μέχρι σήμερα, κλισέ αλλά ισχύει. Συμπαγείς συνθέσεις, δαιμονιώδη ξεσπάσματα, εύθραυστα αλλά και βαρβάτα φωνητικά. Σίγουρα περισσότερο σκοτεινός, το καταλαβαίνεις από το πρώτο τραγούδι "Death In The Family", το οποίο είναι ένας μεγαλειώδης, κλειστοφοβικός, ambient παιάνας μέχρι το τέταρτο λεπτό και μετά εξελίσσεται στο χειρότερο εφιάλτη σου. Και κάπως έτσι συνεχίζει μέχρι το τέλος, η μία έκπληξη διαδέχεται την άλλη, απλά υπέροχος! Μερικές σκόρπιες προτάσεις από το πως παρουσιάζουν οι ίδιοι οι Ten Kens το Namesake :

    "At its core, ‘Namesake’ is the thinking man’s stoner rock - an abstract art-piece constructed from the remains of decaying genres. Without delusion and with grounded ambition, Ten Kens present an epic auditory narrative of life, death, and all the sounds in-between."

    "The effectiveness with which Ten Kens stage these songs, play with them, allow them their much needed space and still let everything fall back into pieces again, shows stylistic parallels to their golden age forefathers Bauhaus, The Pixies and Radiohead."

    "With a newly found musical aesthetic and rich psychedelic spirit, Ten Kens forge a brave new world that is as captivating as it is reclusive."





  • Τους λάτρεψα στο "Friend and Foe", με δυσκόλεψαν λιγάκι στο "Mines", αλλά τελικά με ανάγκασαν να τους βγάλω το καπέλο. Στο "Moms" όμως μάλλον θα τους προσκυνήσω. Το δισκάκι έχει διαρρεύσει, οκ, δεν πρόλαβα να το τσεκάρω ακόμη όμως. Ακούω λίγη ώρα τώρα τα τρία τραγούδια που έσπρωξαν πριν την επίσημη κυκλοφορία, η οποία είναι η 18η Σεπτεμβρίου, και το χαμόγελο δεν μπορεί να σβήσει με τίποτα. Αγαπώ κάθε νότα από το πιάνο στο "Heavy Is As Heavy Does", κάθε γρατζούνισμα κιθάρας στο "Capsule" και τα υπέροχα τύμπανα στο "Pique". Α, ναι, για τους Menomena η υπέρμετρη ετούτη αγάπη...




  • Οι Σουηδοί ξανάχτυπούν! Το ντουέτο (πλέον) έρχεται για να μας ξεβουλώσει τ' αυτιά. Να μας βγάλει βρε παιδί μου λίγο από την πεπατημένη του indie ξέρω γω. Πρώτα χτύπησαν οι Swans, τώρα αυτοί και περιμένω τις δουλειές των Neurosis και Amen Ra. Δεν νομίζω να χρειάζομαι μεγαλύτερη δόση από το "σκληρό" ήχο. Το doom metal των Switchblade είναι μοναδικής ομορφιάς, δηλαδή πιάνει + ∞ χαλαρά! Αυτά τα αργόσυρτα τύμπανα, οι ξεψυχισμένες κιθάρες, τα απότομα σκασίματα, τα ξελαρυγγιάσματα, δεμένα μεταξύ τους σαν μια γροθιά. Άκου το δεκάλεπτο Movement II από το επερχόμενο έκτο τους, "ομότιτλο", δίσκο και θα καταλάβεις.




  • Η αγάπη μου για τους Efterklang δεν είναι μυστικό, βλέπεις εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώεδώ, εδώ και εδώ. Το ξεκίνημα με τα δύο ep και τις ηλεκτρονικές τους προεκτάσεις, το πέρασμα από πειραματισμούς και αριστοτεχνικές ενορχηστρώσεις δεκάδων (κυριολεκτικά) μουσικών οργάνων, μέχρι και το πρόσφατο, περισσότερο straight indie δίσκο τους Magic Chairs, στην 4AD, με έβρισκαν πάντα σύμφωνο, φάνταζαν οι σωστές επιλογές στο σωστό χρόνο. Το Piramida, ο νέος τους δίσκος, συνεχίζει ακριβώς από κει που μας άφησε το προηγούμενο άλμπουμ. Τα δύο τουλάχιστον τραγούδια που μας χάρισαν για ακρόαση, αρχικά το Hollow Mountain και τώρα το Apples, είναι αρκετά κοντά, ηχητικά, στο Magic Chairs. Στο πρώτο παρατηρούμε λίγο περισσότερα κρουστά σε σχέση με τα συνηθισμένα και στο δεύτερο πλούσια συμμετοχή πνευστών. Προάγγελοι μιας ακόμη μουσικής πανδαισίας από τους αγαπημένους Δανούς.



  • Αν δεν σε κάλυψε το νέο πόνημα των Liars (που νομίζω ότι σε κάλυψε δηλαδή) με τίτλο WIXIW, σου δίνεται ακόμη μια ευκαιρία να τους βγάλεις το καπέλο ή τους δίνεται ακόμη μια ευκαιρία να σε πείσουν. Ήρθε η σειρά του Angus και της παρέας του να συνδράμουν στη σειρά με τα σινγκλάκια "Adult Swim Singles Series", με μια ηλεκτρονική χειροβομβίδα. Το "Point Your Pistols To The Sigh" είναι γεμάτο με σκοτεινά beats, glitches και παραμορφωμένα φωνητικά. Θα μπορούσε άνετα να επενδύσει μουσικά ένα videogame με πολύ πιστολίδι και κυνήγι.


  • Motorama, η επιστροφή. Δύο χρόνια μετά το καταπληκτικό "Alps" οι Ρώσοι μας ξαναχτυπούν την πόρτα. Το "To The South" (το οποίο μας παρουσίασαν τον περασμένο Μάιο σ' ένα υπέροχο βίντεο) είναι το πρώτο επίσημο τραγούδι μέσα από το επερχόμενο "Calendar". Η κλασική γρήγορη κιθάρα, τα μελαγχολικά φωνητικά και η dremy ατμόσφαιρα εντοπίζονται και πάλι στη νέα σύνθεση, μια συνταγή που τους ταιριάζει γάντι και δεν έχουν κανένα λόγω να απαρνηθούν. Εξάλλου αυτός ο χαρακτηριστικός ήχος τους έκανε αγαπητούς (ιδιαίτερα στη χώρα μας). Αυτή τη φορά δεν ξέρω αν το δισκάκι θα προσφέρεται δωρεάν, αφού δεν θα το κυκλοφορήσουν μόνοι τους αλλά σε εταιρία, την Talitres. Όπως και να έχει θα το αποκτήσουμε με κάθε δυνατό τρόπο....γιατί το μόνο σίγουρο είναι πως θα αξίζει τον κόπο....



  • Ήταν Σεπτέμβριος του 2010 όταν το ντεμπούτο της Sophie Hutchings έριξε τις σκοτεινές του αχτίδες και μας πλημμύρισε με μελαγχολία. Ακριβώς δύο χρόνια μετά, η Αυστραλέζα πιανίστρια επιστρέφει με το Night Sky, ένα μουσικό μπουκέτο αποτελούμενο από οκτώ, μοναδικά και ιδιαίτερα, μαύρα τριαντάφυλλα. Το καθένα κρύβει μια απόξενη, ζοφερή αλλά συνάμα ζεστή και οικεία ιστορία, την οποία η Sophie διηγείται με τον αγαπημένο της τρόπο, με τις ευαίσθητες μελωδίες του πιάνου. Ένα πιάνο το οποίο πλαισιώνεται από απόκοσμους θορύβους, σπαραχτικά έγχορδα, αινιγματικούς ψιθύρους και ήχους της καθημερινότητας. Και όλα αυτά, δένουν με αριστοτεχνική μαεστρία, εδραιώνοντας πλέον την Sophie ανάμεσα στους κορυφαίους  νεοκλασικούς συνθέτες.


  • Το έχω στο repeat μισή ώρα τώρα. Αυτά τα εξήμισι λεπτά σε λούπα. Κουνάω το κεφάλι σε κάθε beat, μαγνητίζομαι από τα χαοτικά synths και παράλληλα μια κιθάρα στο βάθος με βασανίζει σταθερά ενώ ταυτόχρονα δεν μπορώ να ξεκολλήσω τα αυτιά μου από την επιβλητική φωνή του Freddie F. Σκοτεινό, βρώμικο, επαναστατικό, οργισμένο, μπορώ να βρω χίλιες λέξεις για να το περιγράψω αλλά δεν έχει νόημα. Πάτησε το play γιατί τα πολλά λόγια είναι φτώχεια....

    Υ.Γ Το άλμπουμ των MECH▲NIMAL θα κυκλοφορήσει μέσα στους επόμενους μήνες από την Inner Ear.