• Οι Last Harbour επέστρεψαν φέτος, μετά το μέτριο "Never", με ένα εκπληκτικό άλμπουμ. To "Your Heart, It Carries The Sound" είναι ένας δίσκος που δε στηρίζεται μόνο, στην ούτως ή άλλως, εκπληκτική φωνή του Kevin Craig, αλλά στις εξαιρετικές συνθέσεις και στις έξυπνες ενορχηστρώσεις. Το "Replacements" είναι το δεύτερο σινγκλ, το οποίο περιέχει και τρεις ακουστικές εκτελέσεις, του ίδιου αλλά και δύο ακόμη τραγουδιών από το δίσκο. Μπορούν άραγε να γίνουν οι indie folk ήρωες που έψαχνες; Για εμένα γίνανε σίγουρα!


  • Την περίοδο 1995-2000 τα "Adrenaline", "Around the Fur" και "White Pony" ήταν τα άλμπουμ που έλιωναν στο cd player μου. Θέλεις τα λεφτά που δεν υπήρχαν για να προμηθευτώ τους δίσκους που ήθελα, θέλεις ο υπολογιστής που ποτέ δεν αγόρασα (για τον ίδιο λόγο) και δεν μπορούσα να ακούω mp3, θέλεις που οι γαμημένες κιθάρες των Deftones και οι κραυγές του Chino μου έλιωναν τον εγκέφαλο, ήταν το συγκρότημα που με συντρόφευε τις περισσότερες ώρες της μέρας, και από τα λίγα εκείνης της περιόδου που δεν ντρέπομαι να αναφέρω. Τα δύο τελευταία τους άλμπουμ τα άκουσα αρκετό καιρό μετά την κυκλοφορία τους αλλά το "Koi No Yokan" λέω να το τιμήσω στην ώρα του. Το πρώτο δείγμα, το "Leathers", είναι ένα κλασικό Deftoniκό τραγούδι, με τρελή ένταση και δυναμική και τον Chino να ξερνάει στο μικρόφωνο βεβαίως βεβαίως. Το επίσημο όμως πρώτο σινγκλ, το "Tempest", θυμίζει λίγο από τους παλιούς Deftones, αρκετά μελωδικό, με διακυμάνσεις, χωρίς να λείπουν όμως τα απαραίτητα ξεσπάσματα. Θα έλεγα ότι δεν είμαι πλέον και πολύ του genre, αλλά ποιον κοροϊδεύω, οι Deftones ήταν από πάντα ένα genre από μόνοι τους. Long time no see boys!



    ~ Chi, βάστα ρε μάγκα, βάστα γερά!

  • Τι πιο όμορφο από δύο αγαπημένα σου συγκροτήματα να προχωρούν σε μια κοινή κυκλοφορία. Αυτά και αν είναι Radio Sessions, ευχαριστούμε Part Time Punks για τούτο το δώρο. Το μόνο που θα με δυσκόλευε [και ευτυχώς (ή μήπως όχι) δεν ήμουν εγώ στη θέση αυτού που το αποφάσισε) θα ήταν να διαλέξω πιο συγκρότημα να μπει στην α' πλευρά και πιο στη β'. Όπως και να έχει, ο τρόπος με τον οποίο προσεγγίζουν το σκοτάδι τα δύο συγκροτήματα είναι τόσο "αξιαγάπητος" που και οι δύο πλευρές του θα είναι υπέροχες...

    Tracklist: 
    Side A (HTRK) 01. Fascinator 02. Synthetik 03. Poison 
    Side B (Tropic of Cancer) 01. More Alone 02. A Color 03. Temporary Vessels



  • H Mushy από το 2003 έως το 2010 (Analitica Dell’Immaginazione, Superfetazione) ασχολήθηκε αρκετά με τα σκοτεινά synth, τους drone θορύβους και τις χαοτικές φωνές. Το 2011 όμως, με το "Faded Heart", έκανε το ένα βήμα παραπάνω. Ουσιαστικά τραγούδησε καθαρά (και βασανιστικά) για πρώτη φορά, επικεντρώθηκε στις synth μελωδίες και άφησε λίγο πίσω τα drone περάσματα. Ε από τότε, έγινε περιζήτητη,  για μένα τουλάχιστον. Μετά τη θαυμάσια split κασέτα που κυκλοφόρησε νωρίτερα μέσα στη χρονιά με την Meddicine, βγάζει στη φόρα σε λίγες μέρες το 12" "My Life So Far", στο οποίο συνεργάστηκε με τους A.R Kane, και το αποτέλεσμα είναι περισσότερο minimal synth και ηλεκτρονικό.



    Μέσα στον Οκτώβριο όμως κυκλοφορεί και νέο 7" με τίτλο "1984". Στο b side "Crystal Chemistry" συναντάμε μια Mushy που κλείνει το μάτι της στο παρελθόν, βουτάει στα σκοτάδια και χρησιμοποιεί τη φωνή πάλι σαν μουσικό όργανο προσθέτοντας αιθέρια υπόκοσμα μουρμουρητά.


    Και φυσικά αυτό που αναμένουμε περισσότερο από την ίδια φέτος είναι ο νέος της δίσκος, "Breathless", ο οποίος φτάνει στα ράφια στις 19 Νοεμβρίου. Από αυτόν δυστυχώς έχουμε μόνο το εξώφυλλο του και όχι κάποιο μουσικό δείγμα, αλλά ακόμη και αυτό έχει το ενδιαφέρον του...



  • Δευτέρα // 1 Oct. 2012 // 19:00-21:00 // http://poplie.eu/