• Ένα, δύο.....ένα δύο....τεστ τεστ.....


    Διακόπτουμε το πρόγραμμα μας, και την ησυχία των τριών αναγνωστών (ε; αφού δε γράφεις για ποιους αναγνώστες μιλάς;) του ιστολογίου για μια μικρή αναφορά σε δύο αγαπημένα συγκροτήματα από τη γείτονα Ιταλία. Οι Be Forest λοιπόν ετοιμάζουν το νέο τους δισκίο το οποίο θα ακούει στο όνομα Earthbeat, και το πρώτο δείγμα από αυτό είναι το τραγούδι Captured Heart. Χαλαρή dream pop με ολίγη από shoegaze όπως ακριβώς μας χάρισαν απλόχερα  και στο ντεμπούτο τους.



    Από την άλλη πλευρά το αγαπημένο post punk τρίο επιτέλους (δε θα μας βγάλει την ψυχή με ακόμη ένα ep) σε λίγες μέρες θα κυκλοφορήσει το ντεμπούτο του, το οποίο τιτλοφορείται Fate. Από αυτό, ακροαζόμαστε το Together, που είναι ακριβώς αυτό που περιμέναμε, στρωτό, ευκολοχώνευτο post punk. Τι κι αν σε μερικούς οι Soviet Soviet ακούγονται σαν κακιά κόπια συγκροτημάτων του παρελθόντος...εγώ δε χαλιέμαι να ακούω σύγχρονα ονόματα να μου πασάρουν (με φρέσκο αέρα) τον ήχο που αγάπησαν οι 40+ στα νιάτα τους..... 


    Τσεκ τσεκ....και τώρα συνεχίστε το πρόγραμμά σας....αντίο!

  • Οι Deftones είναι ένα από τα (λίγα) αγαπημένα μου συγκροτήματα της εποχής Nu Metal, αν και για να πούμε και του στραβού το δίκιο δεν έπαιζαν ποτέ Nu Metal, απλά είχαν την "ατυχία" να σκάσουν την περίοδο που το είδος βρισκόταν σε "άνθηση". Πάντα μου άρεσε η φωνή του Chino και πάντα πορωνόμουν με τα απλά και κοφτά ριφάκια τους, απλά, όμορφα πράγματα. Οι Isis από την άλλη ήταν ένα από τα "αρκετά" συγκροτήματα που με κέρδισαν στην κλίκα του "σκληρού" (σκλερού κατά ράγκεντι) Post Metal. Όχι, δεν ξενέρωσα που διαλύθηκαν, εξάλλου για μένα η πορεία τους ολοκληρώθηκε στο Panopticon (2004). Οι Palms είναι ο Chino Moreno και οι τρεις Isis (χωρίς τον Michael Gallagher και τον Aaron Turner φυσικά). Όχι, οι Palms δεν είναι οι νέοι Isis με άλλα φωνητικά, περισσότερο δεύτεροι Deftones είναι, αν και τα ριφάκια τους σε σημεία Isisίζουν αρκετά. Δε θα σε τρελάνει το δισκίο, κακά τα ψέμματα, σίγουρα θα μελαγχολήσεις και θα βάλεις ν' ακούσεις Isis και Deftones (εγώ αυτό έκανα), αλλά για μένα τουλάχιστον είναι πάντα ευπρόσδεκτο νέο υλικό από μέλη συγκροτημάτων που αγάπησα (αγαπώ)!


  • Ο φίλος μου ο Δημήτρης το προηγούμενο Σαββατοκύριακο προσπαθούσε να με πείσει ότι κακώς το σταμάτησα το μπλογκ. Του έλεγα ότι δεν έχει νόημα πλέον, τα μουσικά μπλογκ έχουν πεθάνει και άλλα τέτοια όμορφα. Η αλήθεια είναι ότι πλέον δεν μπορώ να ακούσω (εύκολα) μουσική στο σπίτι, κυρίως στο δρόμο πλέον, όταν περπατάω. Δεν υπάρχει πολύ διάθεση, όλα πηγαίνουν σκατά, αποσύνθεση, μελαγχολία και απογοήτευση όπου και αν γυρίσω το κεφάλι μου, όποιο ακουστικό και να σηκώσω, όποια συζήτηση και να ξεκινήσω. Πραγματικά νιώθω να σαπίζω. Από μέσα προς τα έξω. Τώρα πλέον όμως έχει φτάσει πολύ έξω, και μου φαίνεται, με προδίδουν όλα. Μόνο το αλκοόλ δίνει τη λύση του, προσωρινή βέβαια, μη νομίζεις. Δύο τρεις μπύρες, μερικά τζήν τόνικ, αλκοόλ γενικά. Αποχαύνωση, αμερικάνικα σκουπίδια που κατεβαίνουν σαν τρελά από τα τορεντάδικα, κάτι να με κάνει να ξεχνάω, να μη σκέφτομαι. Στα 32. Και το μόνο που θέλω είναι να μη σκέφτομαι, τίποτα....


    What do you want from me
    you push me away
    and now you're pulling me back
    yeah you threw us away
    and now you're calling me back

    are you sure you are done on your lonely run
    are you sure you are done with the other one

    well you took your time
    you took your sweet ass time
    and I still break a sweat
    at the thought that we might just yeah
    take another bite

    we could reunite
    second chance dreams

    seven years
    its taken seven long years
    and I'm still getting wet
    at the thought that we might just yeah
    get to run around again

    second chance dreams
    what do you want
    what do you want from me

    Υπο άλλες συνθήκες τώρα θα έλεγα πόσο γαμάτο είναι το "It's Up To Emma" (που είναι) και το πόσο θεά είναι η Scout Niblett (που είναι), αλλά δε νιώθω τη φάση, με καταλαβαίνεις ε;


  • Ένα άλλο τραγούδι το οποίο παίζει ασταμάτητα σήμερα είναι το νεο-ψυχεδελικο-ποστπανκίζον In Apathy, των Δανών Tales Of Murder And Dust. Θα περιλαμβάνεται στο επερχόμενο Ep τους, Skeleton Flowers, μαζί με άλλα τρία τραγούδια και προβλέπεται να είναι απλά λουκουμάκι....


  • Έχει παίξει τόσες πολλές φορές σήμερα στο repeat και είπα να το ανεβάσω και εδώ. Έφτανε μία πάσα του Sound Injections στο Soundlcoud, για να γνωρίσω και να χαθώ στο μουσικό κόσμο των VUM, για την ύπαρξη των οποίων δεν είχα την παραμικρή ιδέα. Εδώ μπορείς να ακούσεις όλες τις κολασμένες τους μελωδίες. Δεν θα χρειαστείς πολύ ώρα να αγαπήσεις το σκοτεινό τους μεγαλείο και να ερωτευτείς τη φωνή της Jennifer Pearl, μόνο αγάπη λέμε... 

    Ο ύμνος της ημέρας....


     Και ένα εξτραδάκι, με ένα όνομα που λέει πολλά....


    Ο ύμνος έχει και βίντεο...

    .

  • Mauro Remiddi: In September, I started recording my new album and the first thing I decided to do was sell all of my instruments. I didn’t want this record to sound anything like Strange Weekend so, to avoid any temptation, I sold almost everything…and got few new things. Most importantly, I got a modular synth.
    I was spending my days recording a new record in the studio, and at nights found myself jamming on the modular more and more, obsessively recording everything I was doing.
    I remember reading the sentence “Language is often a defense” and wanting to follow it, like a game.
    The result of these late night sessions is an instrumental EP called Silent Speech, I hope you enjoy it. x


  • February 20, 1967 – April 5, 1994

    Ε Υ Χ Α Ρ Ι Σ Τ Ω   Π Ο Υ  Υ Π Η Ρ Ξ Ε Σ


  • Singles, Ep's, καιρός ήταν νομίζω η Λονδρέζικη τριπλέτα να κυκλοφορήσει το πρώτο της άλμπουμ και να αποδείξει τι μπορεί να πιάσει, και νομίζω ότι με το "Youth & Immortality" έπιασε πολλά!
    Δε θα γίνει χαμός με δαύτους σε πίτσφορκ και σε αγγλικά μμε, όπως ας πούμε με τους "Savages", αλλά να ξέρετε, οι Phosphor αξίζουν περισσότερο σαματά, κι ας μην τον εισπράξουν ποτέ, από μένα τον έχουν πάντως....


    Στο "Youth & Immortality" κυριαρχούν τα εντυπωσιακά και σκοτεινά φωνητικά της Nathalie, το το αργό γρονθοκόπημα του drum machine και φυσικά τα ανατριχιαστικά synths. Μου είναι τόσο οικείος αυτός ο πένθιμος ήχος, μου ταιριάζει απίστευτα, ειδικά αυτήν τη ζοφερή περίοδο της ζωή μου (μας), καμία αισιοδοξία, κανένα φωτεινό στοιχείο, κανένα χαρμόσυνο νέο, μόνο μαυρίλα. Γιατί είπαμε ότι η μουσική θα μας σώσει, αλλά ποιος είπε ότι πρέπει να είναι χαρούμενη για να τα καταφέρει.....

      
    Στο site της Desire Records, όπου μπορείς να προμηθευτείς το πανέμορφο λευκό βινύλιο, τα γράφει καλύτερα και με απλά λόγια : Debut album Youth And Immortality, released by desire, was inspired by the confusion and desolation of living in the city, constant battles with the troubled mind and an obsession with beautifully dark sounding music. Creating a bitter, melancholy atmosphere whilst morphing menacing synths into something of great pop beauty.




  • Jason Molina (December 16, 1973 – March 16, 2013)

    Α Ξ Ε Π Ε Ρ Α Σ Τ Ο Σ








  • Το blog έχει βγάλει αράχνες, η λίστα με τις αγαπημένες κυκλοφορίες του 2012 δε βλέπω να έρχεται, τουλάχιστον σε πολλαπλά ποστ, το πιθανότερο είναι να ρίξω ένα και καλό, ούτε λόγια, ούτε εικόνες, ούτε τίποτα, σαπίλα...Η καλή μουσική ξεκίνησε να διακινείται για το 2013 από τον πρώτο κιόλας μήνα, χρόνος και διάθεση να υπήρχε να την ακούσουμε καλά θα ήταν, απόγνωση....Σε δαύτα τα πιτσιρίκια όμως από την γειτονική Ιταλία είπα πως θα σταθώ από την αρχή και θα τους αφιερώσω μερικές αράδες. Αρχικά με τράβηξε ο τίτλος του δίσκου και το εξώφυλλο, μαυρίλα....και στη συνέχεια οι πρώτες νότες που έβαλα ν' ακούσω. Σχεδόν τελειώνω με την πρώτη ολοκληρωμένη ακρόαση του, είπαμε μ' αρέσει να γράφω πάνω στον ενθουσιασμό κι ας είναι η κρίση μου βιαστική. Τους γουστάρω πολύ το λοιπόν τους Weird., μπορεί να μετράνε κάνα δύο χρόνια στο κουρμπέτι αλλά το ντεμπούτο τους με κέρδισε. Σωστές αναλογίες reverb, μελαγχολικών φωνητικών, απαραίτητων ξεσπασμάτων. Lo fi, noise, newgaze, ένα ζεστό, γνώριμο χαρμάνι που παίζει με το μυαλό σου και το γεμίζει με μεθυστικές μελωδίες, ικανές να σε συντροφεύουν για καιρό.