• Οι Deftones είναι ένα από τα (λίγα) αγαπημένα μου συγκροτήματα της εποχής Nu Metal, αν και για να πούμε και του στραβού το δίκιο δεν έπαιζαν ποτέ Nu Metal, απλά είχαν την "ατυχία" να σκάσουν την περίοδο που το είδος βρισκόταν σε "άνθηση". Πάντα μου άρεσε η φωνή του Chino και πάντα πορωνόμουν με τα απλά και κοφτά ριφάκια τους, απλά, όμορφα πράγματα. Οι Isis από την άλλη ήταν ένα από τα "αρκετά" συγκροτήματα που με κέρδισαν στην κλίκα του "σκληρού" (σκλερού κατά ράγκεντι) Post Metal. Όχι, δεν ξενέρωσα που διαλύθηκαν, εξάλλου για μένα η πορεία τους ολοκληρώθηκε στο Panopticon (2004). Οι Palms είναι ο Chino Moreno και οι τρεις Isis (χωρίς τον Michael Gallagher και τον Aaron Turner φυσικά). Όχι, οι Palms δεν είναι οι νέοι Isis με άλλα φωνητικά, περισσότερο δεύτεροι Deftones είναι, αν και τα ριφάκια τους σε σημεία Isisίζουν αρκετά. Δε θα σε τρελάνει το δισκίο, κακά τα ψέμματα, σίγουρα θα μελαγχολήσεις και θα βάλεις ν' ακούσεις Isis και Deftones (εγώ αυτό έκανα), αλλά για μένα τουλάχιστον είναι πάντα ευπρόσδεκτο νέο υλικό από μέλη συγκροτημάτων που αγάπησα (αγαπώ)!


  • Ο φίλος μου ο Δημήτρης το προηγούμενο Σαββατοκύριακο προσπαθούσε να με πείσει ότι κακώς το σταμάτησα το μπλογκ. Του έλεγα ότι δεν έχει νόημα πλέον, τα μουσικά μπλογκ έχουν πεθάνει και άλλα τέτοια όμορφα. Η αλήθεια είναι ότι πλέον δεν μπορώ να ακούσω (εύκολα) μουσική στο σπίτι, κυρίως στο δρόμο πλέον, όταν περπατάω. Δεν υπάρχει πολύ διάθεση, όλα πηγαίνουν σκατά, αποσύνθεση, μελαγχολία και απογοήτευση όπου και αν γυρίσω το κεφάλι μου, όποιο ακουστικό και να σηκώσω, όποια συζήτηση και να ξεκινήσω. Πραγματικά νιώθω να σαπίζω. Από μέσα προς τα έξω. Τώρα πλέον όμως έχει φτάσει πολύ έξω, και μου φαίνεται, με προδίδουν όλα. Μόνο το αλκοόλ δίνει τη λύση του, προσωρινή βέβαια, μη νομίζεις. Δύο τρεις μπύρες, μερικά τζήν τόνικ, αλκοόλ γενικά. Αποχαύνωση, αμερικάνικα σκουπίδια που κατεβαίνουν σαν τρελά από τα τορεντάδικα, κάτι να με κάνει να ξεχνάω, να μη σκέφτομαι. Στα 32. Και το μόνο που θέλω είναι να μη σκέφτομαι, τίποτα....


    What do you want from me
    you push me away
    and now you're pulling me back
    yeah you threw us away
    and now you're calling me back

    are you sure you are done on your lonely run
    are you sure you are done with the other one

    well you took your time
    you took your sweet ass time
    and I still break a sweat
    at the thought that we might just yeah
    take another bite

    we could reunite
    second chance dreams

    seven years
    its taken seven long years
    and I'm still getting wet
    at the thought that we might just yeah
    get to run around again

    second chance dreams
    what do you want
    what do you want from me

    Υπο άλλες συνθήκες τώρα θα έλεγα πόσο γαμάτο είναι το "It's Up To Emma" (που είναι) και το πόσο θεά είναι η Scout Niblett (που είναι), αλλά δε νιώθω τη φάση, με καταλαβαίνεις ε;