Music will save us all

Music Diaries | Year 2011 | Memory # 1

2012-01-13T19:14:00.000+02:00

1. Lisabö - Animalia Lotsatuen Putzua (bIDEhUTS)

Αγαπημένομου ημερολόγιο από το 2011 θα ήθελα ναθυμάμαι : το δίσκο με την περισσότερηψυχή από τους προηγούμενους 99. Τον δίσκομε τον οποίο ταυτίζεσαι και νιώθεις σαννα είναι δικό σου δημιούργημα, τον δίσκοπου σε συγκινεί με την ειλικρίνεια καιτην γνησιότητα του, τον δίσκο που δενακολουθεί το ρεύμα και τους πολλούς,τον δίσκο που γυρίζει την πλάτη σεδισκογραφικά τερτίπια...θα μπορούσα νασυνεχίσω αλλά το πιάσατε το νόημα. ΟιLisaböείναιτο σημαντικότερο βασκικό συγκρότημακαι ένα από τα κορυφαία στον χώρο τουpost-hardcore.Κάνετην χάρη στον εαυτό σου και άκουσε τοAnimaliaLotsatuen Putzua, μόνοαυτό!

Music Diaries | Year 2011 | Memory # 2

2012-01-13T18:57:00.000+02:00

2. Snowman – Absence (Dot Dash)

Αγαπημένομου ημερολόγιο από το 2011 θα ήθελα ναθυμάμαι : την σπουδαιότερη πάσα που μουέγινε μέσα στην χρονιά (ευχαριστώ καιπάλι Raggedy Man). Απότην πρώτη στιγμή που άκουσα το Absenceήξερα ότι δεν θα μπορούσε να το ξεπεράσεικαμία άλλη δισκογραφική δουλειά (καιγια πολλούς μήνες έτσι και έγινε). Ηέκφραση μουσικό ψηφιδωτό έχει γραφείγια πολλούς δίσκους αλλά για αυτόναξίζει να επαναληφθεί, καθώς νομίζω τουταιριάζει περισσότερο. Είναι τόσεςπολλές οι επιροές που συναντάς καθώςτο ακούς που τελικά δεν ξέρεις τι ακριβώςάκουσες. Είναι indie;Είναιpost;Είναιelectronica;Μήπωςείναι όλα αυτά ή μήπως τίποτα από αυτά;Αφού ξεπεράσεις τα παραπάνω ανούσια ερωτήματαέρχεται το καλύτερο, γιατί τότε πραγματικάαπολαμβάνεις το μεγαλείο του. ΤοAbsence,πουέμελλε να είναι και το κύκνειο άσμα τωνSnowman,είναιπάνω και πέρα από ταμπέλες, είναι απλάένα αριστούργημα.

Music Diaries | Year 2011 | Memory # 3

2012-01-13T18:48:00.001+02:00

Αγαπημένομου ημερολόγιο από το 2011 θα ήθελα ναθυμάμαι : την μεγαλύτερη αδυναμία μουτα τελευταία δύο χρόνια. Την οποία δεν ήξερα ανέπρεπε να την βάλω στην φετινή μου λίστα ή όχι για δύο λόγους.

3. Chelsea Wolfe - Ἀποκάλυψις (Pendu Sound Recordings)

Πρώτοντο Ἀποκάλυψις (το δεύτερο άλμπουμ της)όπως μπορείς να δεις εδώ το είχα στουςαγαπημένους μου δίσκους για το 2010. Τότετο πρωτοάκουσα στο bandcampτης,τότε μου το έστειλε σε ψηφιακή μορφήκαι τότε το έλιωσα στις ακροάσεις.

3. Chelsea Wolfe - The Grime And The Glow (Pendu Sound Recordings)

Δεύτεροντο The Grime And The Glow (τοντεμπούτο της δηλαδή)ηεταιρία της του δίνει ημερομηνίακυκλοφορίας την 28η Δεκεμβρίου του 2010.Εγώ βέβαια το άκουσα μέσα στο 2011 αφούτο βινύλιο έφτασε περίπου στα μέσαΓενάρη. Από την άλλη μπορώ εύκολα ναψηφίσω και τα δύο άλμπουμ μιας και τοαμερικάνικο amazonταδίνει και τα δύο με ημερομηνία κυκλοφορίαςμέσα στο 2011 (11 Ιανουαρίου 2011 το The Grime And The Glow και 30 Αυγούστου 2011 το Ἀποκάλυψις). Όπως και να έχει η ChelseaWolfe είναιμεγάλη αποκάλυψη. Δείχνει να έχει πολλέςδυνατότητες καθώς κινήθηκε με μεγάληευκολία από το darkfolk/pop ήχοτου πρώτου δίσκου σε περισσότεροαγριεμένα και ηλεκτρισμένα μονοπάτιαστην δεύτερη δουλειά της. Δεν ξέρω τι μας επιφυλάσσει για την συνέχεια αλλάθα περιμένω με μεγάλη ανυπομονησία.

Music Diaries | Year 2011 | Memory # 4

2012-01-13T18:24:00.000+02:00

4. Mushy - Faded Heart (Mannequin)

Αγαπημένομου ημερολόγιο από το 2011 θα ήθελα ναθυμάμαι : την μεγαλύτερη ανακάλυψη τιςχρονιάς που έφυγε. Το κυνήγι των λινκμε οδήγησε στην γειτονική Ιταλία (μετάτην επίθεση των Ρώσων το 2010). SovietSoviet, The Death Of Anna Karina, Be Forest καιη μεγαλοπρεπέστατη Mushy.Ανκαι ασχολείται χρόνια με την μουσικήφέτος κατάφερε (νομίζω) να ξεφύγει απότα σύνορα της χώρας της. Τα παλιότεραcd-rτηςεξάλλου ήταν τόσο πειραματικά πουδύσκολα θα μπορούσαν να αγγίξουν έναμεγαλύτερο κοινό. Το FadedHeart όμωςείχε όλα τα προσόντα να κατακτήσει τονκόσμο, αν και δεν το έκανε (ακόμη...). Κάτιανάμεσα σε TropicOf Cancer καιZolaJesus (τηνπρώτης περιόδου), η Myshyμετο drummachine ναχτυπάει σε αργούς βασανιστικούς ρυθμούςκαι την φωνή της να σε μαγεύει σαν ερινύα,δημιουργεί ένα σπουδαίο (σκοτεινό)μουσικό σύνολο και αφήνει υποσχέσεις για ένα ακόμη πιο "λαμπρό" μέλλον!

Music Diaries | Year 2011 | Memory # 5

2012-01-13T18:15:00.001+02:00

5. The Men - Leave Home (Sacred Bones)

Αγαπημένομου ημερολόγιο από το 2011 θα ήθελα ναθυμάμαι : το soundtrackτωνξεσπασμάτων μου για την χρονιά πουέφυγε. Το 1999, όταν έμενα στην Ηλιούπολη(Θεσσαλονίκης), θυμάμαι ότι όποτε χρειαζόμουν να ξεδώσω, να ξεφύγω, ότανήθελα να χτυπήσω κάποιον αλλά δεν έπρεπε,έβαζα το Around the FurτωνDeftonesκαιχτυπιόμουν στους τοίχους του χολ (αςζητήσω τώρα συγνώμη από την κυρία Ελένηστο διπλανό διαμέρισμα, ποτέ δεν είναιαργά). Ε λοιπόν το 2011 όποτε βρισκόμουνσε μια από τις παραπάνω καταστάσειςέχωνα το LeaveHome καιχτυπιόμουν ασταμάτητα στο υπόγειο τουΜαρκόπουλου [Μεσογαίας, (εδώ να ζητήσωσυγνώμη από τον Μπάμπη και την Τζούλια,τους διπλανούς)]. Αυτό τον καιρό κρατιέμαι,θα ξεδώσω στο An!

Music Diaries | Year 2011 | Memory # 6

2012-01-13T18:06:00.000+02:00

6. Screen Vinyl Image - Strange Behavior (Custom Made Music)

Αγαπημένομου ημερολόγιο από το 2011 θα ήθελα ναθυμάμαι : το πιο γαμάτο μουσικό ζευγάριπου υπάρχει εκεί έξω. Φυσικά ο λόγος γιατους Jake Reid και Kim Reid γνωστότερους ως ScreenVinyl Image. Μετάτο σπουδαίο Interceptorsτο ντουέτο επιστρέφει με το καταπληκτικόStrangeBehavior. Ηshoegazeβάσηπαραμένει αλλά εδώ οι κιθάρες πηγαίνουνένα βήμα πίσω και τα synthsδύοβήματα μπροστά. Περνάνε (μάλλον) τηνκαλύτερη φάση της ζωής τους και αυτόβγαίνει και στην μουσική που γράφουνε.Το StrangeBehavior ξεχειλίζειαπό συναισθήματα, ακούγεται τρελάελκυστικό και θελκτικό, σχεδόν σανερωτική εξομολόγηση και αν και πολύσκοτεινό διάολε εμένα μου φαντάζει τόσοαισιόδοξο!

Music Diaries | Year 2011 | Memory # 7

2012-01-13T17:45:00.000+02:00

7. Tim Hecker – Ravedeath 1972 (Kranky)

Αγαπημένομου ημερολόγιο από το 2011 θα ήθελα ναθυμάμαι : τον σπουδαιότερο ίσως“διαχειριστή θορύβου” της εποχής μας.Εκεί που οι άλλοι ακούν θόρυβο ο Heckerακούειαγνές μελωδίες, και ευτυχώς έχει τονμοναδικό τρόπο να βάζει αυτές τιςμελωδίες σε μια σειρά ώστε να ακούγονταικαι σε μας λογικές και ευχάριστες. Μηνμπερδευόμαστε όμως, το Ravedeath1972 δενείναι ένα εύκολο άκουσμα, κρύβει πολλέςπαγίδες και καραδοκεί να σε παγιδεύσειστον κόσμο του με την πρώτη ευκαιρία,το θέμα βέβαια είναι ότι αξίζει να τοδοκιμάσεις αψηφώντας κάθε κίνδυνο!

Music Diaries | Year 2011 | Memory # 8

2012-01-13T17:38:00.000+02:00

8. HTRK - Work (Work Work) (Ghostly)

Αγαπημένομου ημερολόγιο από το 2011 θα ήθελα ναθυμάμαι : το αποπνικτικό περιβάλλον τουWork(Work Work). Τόσοσκοτεινό, αργό, εφιαλτικό που αν κλείσειςτα μάτια σου καθώς το ακούς μπορείςεύκολα να μεταφερθείς στα τάρταρα καινα γίνεις αποδέκτης αποτρόπαιωνβασανιστηρίων. Κάπωςέτσι κυλά η κάθε ακρόαση του τελευταίουδίσκου (κύκνειου άσματος;) των HTRK,σαν μια μορφή βασανιστηρίου, που γίνεταιόμως με τόσο γλυκό τρόπο που σε μετατρέπεισε μαζοχιστή και ζητάς πάντα κι άλλο.

Music Diaries | Year 2011 | Memory # 9

2012-01-13T17:31:00.000+02:00

9. Esben And The Witch - Violet Cries (Matador Records)

Αγαπημένομου ημερολόγιο από το 2011 θα ήθελα ναθυμάμαι : ένα ντεμπούτο που περίμενακαιρό και δεν με απογοήτευσε διόλου.Είχε φανεί εξ' άλλου από το “33” Ep ότι μπορούν να δημιουργήσουν κάτι σπουδαίο οι EsbenAnd The Witch, και τα κατάφεραν.Το VioletCries είναιγεμάτο από βασανιστικές μελωδίες,αγωνιώδη ουρλιαχτά και εκρηκτικάξεσπάσματα. Και όλα αυτά κάτω από έναπέπλο γλυκιάς μελαγχολίας που δύσκολασε αφήνει ασυγκίνητο.

Music Diaries | Year 2011 | Memory # 10

2012-01-13T17:20:00.001+02:00

10. Belong – Common Era (Kranky)

Αγαπημένομου ημερολόγιο από το 2011 θα ήθελα ναθυμάμαι : και τα (σχεδόν) σαράντα δύολεπτά του CommonEra. Γιατίαρχίζεις να χτυπάς πόδι και να κουνάςκεφάλι με το που σκάει το “ComeSee” καιδεν μπορείς να σταματήσει πριν πέσει ηαυλαία με το “VeryCareful”. Τέτοιαδυναμική έχει, σε πιάνει με την μία απότα μαλλιά (αυτιά) και σε κάνει δικό του!

Music Diaries | Year 2011 | Memory # 11

2012-01-13T17:14:00.002+02:00

11. Implodes - Black Earth (Kranky)

Αγαπημένομου ημερολόγιο από το 2011 θα ήθελα ναθυμάμαι : τις δαιμονισμένες κιθάρες πουκατακλύζουν το BlackEarth. Επικάχαλιά βαβούρας, τσίτα reverb,ομιχλώδηφωνητικά και ο δρόμος της κολάσεως σουανοίγεται διάπλατα. Μια droneπεριπέτειαπου κρατάει το ενδιαφέρον σου αμείωτομέχρι το τέλος.

Music Diaries | Year 2011 | Memory # 12

2012-01-13T17:09:00.000+02:00

12. Crystal Stilts - In Love With Oblivion (Slumberland / Fortuna Pop!)

Αγαπημένομου ημερολόγιο από το 2011 θα ήθελα ναθυμάμαι : τον δυναμίτη “AlienRivers” καιτις υπόλοιπες δέκα χρονοκάψουλες τουInLove With Oblivion. Έναςδίσκος που κάνει βουτιά στους ήχους τουπαρελθόντος και σου προσφέρει απλόχερατην ευκαιρία να ταξιδέψεις και συ μαζί και να χαθείς στην λήθη του. Δεν χάνονται τέτοιες εμπειρίες!

Music Diaries | Year 2011 | Memory # 13

2012-01-08T18:52:00.001+02:00

13. Slug Guts – Howlin’ Gang (Sacred Bones)

Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2011 θα ήθελα να θυμάμαι : μια από τις πιο επιβλητικές φωνές που μας χάρισε η περασμένη χρονιά, αυτή του James Dalgleish. Ο βαρύτονος Dalgleish και η κλειστοφοβική μουσική υπόκρουση του ακατέργαστου post punk ήχου της παρέας του μας θύμισαν αρκετά τους Birthday Party και μας ταξίδεψαν στα σαράντα λεπτά που διαρκεί το Howlin' Gang σε τόπους σκοτεινούς, απόξενους και μελαγχολικούς. Για τον καιρό που έχουμε τις τελευταίες μέρες δεν θα μπορούσα να σκεφτώ ιδανικότερο soundtrack.

Music Diaries | Year 2011 | Memory # 14

2012-01-04T20:18:00.001+02:00

14. Heinali And Matt Finney - Ain't No Night (Paradigms Recordings)

Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2011 θα ήθελα να θυμάμαι : την μέρα που ο Matt μου έστειλε χωρίς πολλές σκέψεις το νέο τους δίσκο μήνες πριν κυκλοφορήσει, και το σοκ από την πρώτη ακρόαση. Οι απόκοσμες μελωδίες του Ουκρανού πολυοργανίστα Heinali ήρθαν και έδεσαν ΤΕΛΕΙΑ με τα σκοτεινά spoken words του Matt Finney. Εσωστρεφές και δύσκολο, μπορεί να λειτουργήσει είτε λυτρωτικά είτε αυτοκαταστροφικά, μπορεί να σε οδηγήσει στο φως αλλά νομίζω πως πιθανότερο είναι να σε βυθίσει στο απόλυτο σκοτάδι.

Music Diaries | Year 2011 | Memory # 15

2012-01-04T19:33:00.001+02:00

15. Le Corbeau - Moth On The Headlight (Fysisk Format)

Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2011 θα ήθελα να θυμάμαι : την μηχανή που παίρνει μπροστά και αρχίζει να μαρσάρει στο "Black Belvedere", το πρώτο δείγμα του Moth On The Headlight, από τότε ήξερα ότι ετοιμάζουν κάτι σπουδαίο oι Le Corbeau, από τότε έφαγα το κόλλημα. Βέβαια το μεγάλο κόλλημα ήρθε με το που έσκασαν οι πρώτοι ήχοι από το σαξόφωνο, αυτό το γαμημένο το σαξόφωνο, και φυσικά η κολασμένη φωνή του Oystein Sandsdalen και οι διαολεμένες κιθάρες. Αργόσυρτο, σκοτεινό, μυστηριώδες και ύπουλο!

Music Diaries | Year 2011 | Memory # 16

2012-01-04T19:08:00.000+02:00

16. Dead Skeletons - Dead Magick (A Records)

Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2011 θα ήθελα να θυμάμαι : το τρίτο σκονισμένο Ισλανδικό διαμαντάκι της φετινής πενηντάδας, το πολυαναμενόμενο ντεμπούτο των Dead Skeletons. Στο Dead Magick τα δύο μεγάλα (αρρωστημένα) μουσικά μυαλά, ο Henrik Björnsson και ο Anton Νewcombe, ενώνουν τις δυνάμεις τους και δημιουργούν μια ψυχεδελική βόμβα μεγατόνων. "It is a symphonic work; it must be experienced end-to-end – from side a, song one, to side d, song twelve – in order to fully appreciate its profundity."

Music Diaries | Year 2011 | Memory # 17

2012-01-04T18:19:00.000+02:00

17. Sex Church - Growing Over (Load)

Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2011 θα ήθελα να θυμάμαι : την ημέρα που (ευτυχώς) πήρε το μάτι μου το tweet του @Soul_Auctioneer που έλεγε "Ρε μαλάκες κατεβάστε την δισκάρα των Sex Church να νιώσετε λίγο". Εγώ φυσικά κατέβασα, και ναι, ένιωσα. Δεν είναι δυνατόν να μην χαθείς στον σκοτεινό κόσμο του Growing Over. Δεν είναι δυνατόν να μην ανατριχιάσεις με τα στοιχειωμένα φωνητικά, τις garage κιθάρες και τo post punk/θεριστή μπάσο.

Music Diaries | Year 2011 | Memory # 18

2012-01-02T12:24:00.000+02:00

18. Other Lives - Tamer Animals (TBD Records)

Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2011 θα ήθελα να θυμάμαι : το soundtrack του φετινού καλοκαιριού. Καστριανή-Κούνδουρος, διαδρομή περίπου σαράντα λεπτών, όσο κρατάει δηλαδή και το Tamer Animals, δέκα μέρες, πρωί-απόγευμα, κολλημένο στο cd player του αυτοκινήτου, η δική μου Οκλαχόμα στα ξεραμένα τοπία της Τζιάς, ο απόλυτος φολκ δίσκος της χρονιάς που έφυγε, ο Jesse Tabish στις καλύτερες ερμηνείες του, οι Other Lives στην κορυφαία τους στιγμή μέχρι και σήμερα.

Music Diaries | Year 2011 | Memory # 19

2012-01-02T11:14:00.000+02:00

19. Wild Beasts – Smother (Domino)

Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2011 θα ήθελα να θυμάμαι : την εμφάνιση των Wild Beasts στο Pitchfork Festival στο Παρίσι. Αν είχες αγαπήσει το Smother τότε στην ζωντανή του εκτέλεση θα το λάτρευες. Άλλο να ακούς τα φαλτσέτα του Hayden Thorpe στο δωμάτιο σου και άλλο από κοντά. Είναι απίθανος ο τρόπος με τον οποίο δένει την φωνή του μαζί με αυτή του Tom Fleming, είναι σαν να χρησιμοποιούν ένα επιπλέον όργανο, για την ακρίβεια είναι λες και μετατρέπουν τις φωνές τους σε μουσικό όργανο. Ένας δίσκος γεμάτος μαγικές στιγμές!

Music Diaries | Year 2011 | Memory # 20

2012-01-02T11:01:00.000+02:00

20. TheAntlers - Burst Apart (Frenchkiss)

Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2011 θα ήθελα να θυμάμαι : την νέα μαγευτική δουλειά των αγαπημένων μου The Antlers. Η φωνή του Peter Silberman είναι ιδιαίτερη, εύθραυστη, επιβλητική και οι ζεστές μελωδίες του συγκροτήματος την πλαισιώνουν αρμονικά. Μπορεί το Burst Apart να μην ήταν τόσο πλούσιο σε συναισθήματα όσο ο προκάτοχός του Hospice, αλλά είχε μερικές από τις καλύτερες indie συνθέσεις της φετινής χρονιάς.

Music Diaries | Year 2011 | Memory # 21

2012-01-02T10:42:00.001+02:00

21. 93MillionMilesFromTheSun - Northern Sky (In At The Eye Records)

Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2011 θα ήθελα να θυμάμαι : το πιο ολοκληρωμένο καθαρόαιμο shoegaze άλμπουμ για την χρονιά που έφυγε. Μπορεί να έπεσε την τελευταία στιγμή (από το μοναδικό συγκρότημα που το απειλούσε) από την εικοσάδα αλλά αυτό δεν μειώνει διόλου την αξία του. Μάλιστα θα είχε πολύ ενδιαφέρον να κυκλοφορούσαν και οι A Place To Bury Strangers φέτος δίσκο και να τους βάζαμε αντιμέτωπους, πολύ θα ήθελα να δω το αποτέλεσμα.

Music Diaries | Year 2011 | Memory # 22

2012-01-02T10:28:00.000+02:00

22. Singapore Sling - Never Forever (Outlier Records)

Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2011 θα ήθελα να θυμάμαι : τον έκτο δίσκο (δεύτερο μέσα σε έξι μήνες) των αγαπημένων Singapore Sling, και τον πρώτο της ανασκόπησης στον οποίο συμμετέχει ο κύριος Henrik Björnsson. Στο νέο τους δίσκο οι Ισλανδοί ρίχνουν λίγο πίσω τις κιθάρες και βάζουν λίγο πιο μπροστά τα synths. Ο Björnsson είναι τρομερό μουσικό μυαλό και η κίνηση αυτή (για μένα τουλάχιστον) του βγαίνει σε καλό. Το σκοτάδι παραμένει και οι Singapore Sling συνεχίζουν να είναι το συγκρότημα της βρώμικης υπόγας αποκτώντας ταυτόχρονα μια πιο μυστικιστική χροιά.

Music Diaries | Year 2011 | Memory # 23

2012-01-01T13:57:00.000+02:00

23. 2L8 - New Battles Without Honor And Humanity (No More Happy Music Productions)

Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2011 θα ήθελα να θυμάμαι : την ημέρα που για ακόμη μια φορά η εκπομπή Music Will Save Us All φιλοξενούνταν στα headquarters της Utopia, στον σπίτι του Δημήτρη δηλαδή στη Βούλγαρη. Το μπουκάλι Metaxa άδειαζε απειλητικά, η εκπομπή έφτανε στο τέλος της και κάπου εκεί ήρθε και ο Κώστας, ο οποίος φυσικά μας συνόδεψε στο κονιάκ. Πάνω στην "μεθυσμένη" μας συζήτηση έπεσε και η ιδέα "ρε συ γιατί δεν βγάζετε το νέο άλμπουμ μέσω pledge". Κάπως έτσι ξεκίνησε το όλο εγχείρημα και μερικούς μήνες μετά κυκλοφόρησε ο πρώτος δίσκος στην Ελλάδα που στηρίχτηκε αποκλειστικά στην οικονομική βοήθεια των οπαδών του συγκροτήματος. Το New Battles Without Honor And Humanity πατάει με το ένα πόδι στο ωμό Armed Angels, Frustrated Youth, The Art Of Self Deceit And Music Industry και με το άλλο στο λυρικό He & She, Angry enough to keep Loving in the Dark Ages, μιλάει με οργή, με πάθος, αναφέρεται σε νέες μάχες, στην απώλεια, στην καταστροφή, στην αναγέννηση, μιλάει για χίλια δυο πράγματα που δεν μπορούν να σε αφήσουν αδιάφορο, εξάλλου το στιχουργικό κομμάτι ήταν πάντα ένα από τα δυνατά όπλα των 2L8. Fight λοιπόν!

Music Diaries | Year 2011 | Memory # 24

2012-01-01T12:01:00.000+02:00

24. Gravitysays_i - The Figures of Enormous Grey and The Patterns of Fraud (Restless Wind)

Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2011 θα ήθελα να θυμάμαι : την πρώτη εμφάνιση των Gravitysays_i στον Nixon. Συγκλονιστική εμπειρία. Δεν μπορώ να περιγράψω με λόγια αυτό που ένιωσα όταν ξεκίνησε το δεύτερο μέρος της συναυλίας (στο οποίο παρουσίασαν τον νέο δίσκο) και ακούστηκαν οι πρώτες μελωδίες από το σαντούρι, η επιβλητική φωνή του Μάνου και η χορωδία που σε έσπρωχνε να σιγοτραγουδήσεις μαζί της. Το The Figures of Enormous Grey and The Patterns of Fraud είναι ένα έργο μοναδικής σύλληψης, ιδιαίτερο και ξεχωριστό, με μόνο μειονέκτημα (ίσως) την μικρή του διάρκεια, λόγος που δεν το βρίσκετε στην κορυφή της φετινής μου λίστας (αν και νιώθω ότι το αδικώ).

Music Diaires | Year 2011 | Memory # 25

2011-12-31T20:36:00.000+02:00

25. Peter Kernel – White Death Black Heart (African Tape Group)

Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2011 θα ήθελα να θυμάμαι : το νέο διαμάντι των Peter Kernel. Μετά από το εκπληκτικό How To Perform A Funeral και το φανταστικό The Ticket Ep επέστρεψαν με δώδεκα φρέσκους δυναμίτες. Δεν ξέρω αν ο όρος art punk είναι αρκετός για να καταλάβεις τι ακριβώς σε περιμένει στο White Death Black Heart. Ξέρω όμως ότι σίγουρα θα λατρέψεις τα/τις ουρλιαχτά/τσιρίδες της Barbara Lehnhoff και θα απορήσεις ότι όλη αυτή η φασαρία προκαλείται μόνο από την κιθάρα του Aris Bassetti. Θα αγαπήσεις τις εναλλαγές στα φωνητικά μεταξύ της Barbara και του Aris και θα εντυπωσιαστείς με την δυναμική που κρύβει κάθε τραγούδι ξεχωριστά είτε είναι σε αργό τέμπο είτε σε γρήγορο. Αμέτρητα repeat!

Music Diaries | Year 2011 | Memory # 26

2011-12-31T19:34:00.000+02:00

26. Be Forest – Cold (We Were Never Being Boring)

Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2011 θα ήθελα να θυμάμαι : τον πρώτο Ιταλικό δίσκο που έλιωσα την φετινή χρονιά και την πρώτη σκοτεινή γυναικεία φωνή που συναντάμε στην ανασκόπηση. Μου θύμισαν αρκετά του Chimes & Bells οπότε το κόλλημα με το Cold ήταν σχεδόν ακαριαίο, η τριάδα από το Pesaro με είχε του χεριού της. Η αισθησιακή φωνή της Costanza Delle Rose συνδυάζεται άψογα με τις post punk/darkwave μελωδίες των Be Forest και το αποτέλεσμα είναι μαγευτικό.

Music Diaries | Year 2011 | Memory # 27

2011-12-31T19:14:00.000+02:00

27. Dirty Beaches – Badlands (Zoo Music)

Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2011 θα ήθελα να θυμάμαι : μια συναυλία που πολλοί από τους παρευρισκόμενους [για λόγους που δεν θα καταλάβω ποτέ (αν εξαιρέσεις τον χώρο)] δεν θέλουν να θυμούνται. Εγώ τον Alex Zhang Hungtai τον συμπάθησα περισσότερο μετά από αυτήν την εμφάνισή, αγάπησα το Badlands ακόμη πιο πολύ και ευχαριστήθηκα όσο τίποτα την ζωντανή του απόδοση. Από τα τραγούδια που διάλεξε να παρουσιάσει, από τον τρόπο που τα παρουσίασε και γενικά από την όλη εικόνα. Το lo fi σε όλο του το μεγαλείο!

Music Diaries | Year 2011 | Memory # 28

2011-12-31T18:55:00.001+02:00

28. Prurient – Bermuda Drain (Hydra Head Records)

Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2011 θα ήθελα να θυμάμαι : ότι πιο αρρωστημένο άκουσα της φετινή χρονιά. Στην αρχή βέβαια σκόπελος την ακρόασης του Bermuda Drain στάθηκαν τα ουρλιαχτά του Dominick Fernow, αλλά μόλις το ξεπέρασα αυτό ο διαστροφικός του κόσμος μου ανοίχτηκε διάπλατα. Το Palm Tree Corpse το είχα για πολλές μέρες στο repeat, κολασμένο τραγούδι. Άκουσε τον δίσκο με ακουστικά, σε ένα δωμάτιο χωρίς φωτισμό και καλή τύχη!

Music Diaries | Year 2011 | Memory # 29

2011-12-31T18:23:00.000+02:00

29. Ringo Deathstarr – Colour Trip (Club AC30)

Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2011 θα ήθελα να θυμάμαι : όλα τα εξώφυλλα που έκαναν στο μυαλό μου οι Ringo Deathstarr, όλες οι εμφανίσεις τους σε γνωστές τηλεοπτικές εκπομπές στην Αμερική, όλα τα στάδια που γέμισαν ανά την υφήλιο, τις εκατοντάδες χιλιάδες πωλήσεις του Colour Trip. Σε έναν δίκαιο κόσμο όλα τα παραπάνω δεν θα συνέβαιναν μόνο στο μυαλό μου. Το Colour Trip είναι το ντεμπούτο που ήθελαν να κυκλοφορήσουν οι The Pains of Being Pure at Heart αλλά δεν μπόρεσαν γιατί ήταν ντροπαλά παιδιά. Οι Ringo Deathstarr όμως κατάφεραν να συνδυάσουν ιδανικά τους My Bloody Valentinve και τους A Place To Bury Strangers και βάζοντας μια pop πινελιά παρουσίασαν κάτι που ακούγεται φρέσκο και προσωπικό.

Music Diaries | Year 2011 | Memory # 30

2011-12-31T17:59:00.000+02:00

30. EMA - Past Life Martyred Saints (Souterrain Transmissions)

Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2011 θα ήθελα να θυμάμαι : εκείνη την υπέροχη βραδιά που μας χάρισε η EMA στο Bios. Μια σχεδόν ερασιτεχνική εμφάνιση, με τεχνικά προβλήματα, με την πιτσιρίκα αδερφή της στα τύμπανα και όχι κάποιον φτασμένο μουσικό, αλλά όλα αυτά τα στοιχεία ήταν που την έκαναν αληθινή και ειλικρινή. Το Past Life Martyred Saints είναι ένας δίσκος στο οποίο η Erika M. Anderson κατάθεσε την ψυχή της, φαίνεται στο Grey Ship (το καλύτερο ίσως φετινό τραγούδι), στο California και στο Marked. "I’m just 22, I don’t mind dying" λέμε!

Music Diaries | Year 2011 | Memory # 31

2011-12-31T17:24:00.000+02:00

31. Cold Cave - Cherish The Light Years (Matador)

Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2011 θα ήθελα να θυμάμαι : τα πιο όμορφα και χαρακτηριστικά sythns της χρονιάς που σε λίγες ώρες φεύγει. Δεν είναι δυνατόν η φωνή του Wesley Eisol να μην σου φέρει στο μυαλό Ian Curtis και Robert Smit και η μουσική των Cold Cave να μην σου ξυπνήσει αναμνήσεις από τα συγκροτήματα των δύο παραπάνω τραγουδιστών. Καθαρή παραγωγή (σε ορισμένα σημεία μάλιστα πολύ καθαρή, λίγη βρωμιά θα την ήθελα), τα φωνητικά πάντα μπροστάρηδες και από κει και πέρα, πλήκτρα, drum machine και κιθάρες να πλαισιώνουν, πάντα με ένταση, τον Eison. Τι κι αν είμαι goth pop, μην με φοβάσαι!

Music Diaries | Year 2011 | Memory # 32

2011-12-31T11:44:00.001+02:00

32. WeWere Promised Jetpacks – InThe Pit Of The Stomach (Fat Cat Records)

Αγαπημένομου ημερολόγιο από το 2011 θα ήθελα ναθυμάμαι : την αγαπημένο μου δίσκο απότην Σκωτία για την φετινή χρονιά. Μπορείςνα κολήσεις για πολλούς λόγους στους WeWere Promised Jetpacks, ας πούμε πρώτα απ' όλα γιατα υπέροχα φωνητικά (και την ιδιαίτερησκωτσέζικη προφορά) του Adam Thompson, γιατις εκρηκτικές κιθάρες του Michael Palmerή για τα επιβλητικά τύμπανα του DarrenLackie. Το In ThePit Of The Stomach είναι γεμάτο με σπουδαίουςindie rock ύμνους, οι οποίοι με μερικέςπινελιές από post punk απογειώνονται!

Music Diaries | Year 2011 | Memory # 33

2011-12-31T11:24:00.000+02:00

33. Odonis Odonis - Hollandaze (Fat Cat Records)

Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2011 θα ήθελα να θυμάμαι : τις μουσικές αναζητήσεις του Dean Tzenos (πρώην Ten Kens) και το πως αυτές αποτυπώθηκαν στο Hollandaze. Δεν είναι εύκολο να βρεις ένα συγκρότημα (one man project αν θες) που καταφέρνει να ακούγεται μέσα σε ένα δίσκο λες και έβαλες στο μπλέντερ τους My Bloody Valentine, Jesus and Mary Chain, Sonic Youth, A Place To Bury Strangers. Surf κιθάρες, shoegaze ξεσπάσματα, κολασμένα τύμπανα, reverb στα κόκκινα και τον Tzenos να τα χώνει στο mic κάπου στο background, όαση!

Music Diaries | Year 2011 | Memory # 34

2011-12-30T21:40:00.000+02:00

34. Two Step Horror - Living Room Music (Outlier Records)

Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2011 θα ήθελα να θυμάμαι : τον πρώτο σκοτεινό δίσκο από την λευκή Ισλανδία που συναντάμε στην φετινή ανασκόπηση (ναι ακολουθούν και άλλοι σε ψηλότερες θέσεις). Η Anna Margrét Björnsson (αδερφή του Henrik Björnsson των Singapore Sling/Dead Skeletons/The Go-Go Darkness) αφού προσέφερε απλόχερα φωνητικά στις δουλειές των Singapore Sling είπε με τον Thordur Grímsson (γκόμενος;) να στήσουν το δικό τους Project και γεννήθηκαν οι Two Step Horror. To Living Room Music είναι βουτηγμένο στην βρωμιά, από τα αινιγματικά πλήκτρα μέχρι τους ήχους από τα "σκουριασμένα" τάστα και τα βαριά φωνητικά. Πολλοί αναφέρουν ότι η μουσική τους μοιάζει να ξεπετάχτηκε απ' ευθείας από το Twin Peaks, νομίζω ότι έχουν απόλυτο δίκιο.

Music Diaries | Year 2011 | Memory # 35

2011-12-30T15:31:00.000+02:00

35. Alps- Alps of New South Wails (Past Futures)

Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2011 θα ήθελα να θυμάμαι : το κλείσιμο της τριλογίας (;) των Alps του Αυστραλού Chris Hearn. Ένας δίσκος που με άφησε με ανοιχτό το στόμα καθώς κινείται μουσικά από το punk στην pop και από το lo-fi στο post punk και το noise rock με τέτοια ευκολία που απορείς αν ακούς το ίδιο συγκρότημα. Κρατάει μόνο τριάντα λεπτά οπότε το repeat είναι αναπόφευκτο. Είναι σπουδαίο μουσικό μυαλό ο Hearn, το αποδεικνύει περίτρανα στο Alps Of New South Wails και εγώ περιμένω πως και πως το επόμενο βήμα του.

Music Diaries | Year 2011 | Memory # 36

2011-12-30T15:00:00.000+02:00

36. Peter Broderick – Music For Confluence (Erased Tapes Records)

Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2011 θα ήθελα να θυμάμαι : την μεγαλειώδη επιστροφή αυτού του σημαντικού καλλιτέχνη. Του ανθρώπου που με τόση μεγάλη ευκολία μπορεί να γράψει μια σύνθεση στο πιάνο και να σε στείλει στον αγύριστο. Με την μουσική του Peter Broderick ταξιδεύεις, σκέφτεσαι, ονειρεύεσαι, ερωτεύεσαι, συγκινείσαι, χαίρεσαι, γελάς, κλαις....Είναι πολύ εντυπωσιακό ότι αυτές οι γαλήνιες συνθέσεις κρύβουν τόση πολύ δύναμη μέσα τους, τόσα έντονα συναισθήματα. Ο κόσμος του Peter Broderick σε περιμένει, πέρνα μια βόλτα!

Music Diaries | Year 2011 | Memory # 37

2011-12-30T14:16:00.003+02:00

37 (1). Grouper - A I A : Alien Observer (Yellowelectric)

37 (2). Grouper - A I A : Dream Loss (Yellowelectric)

Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2011 θα ήθελα να θυμάμαι : τις αργές, βασανιστικές και πολλές φορές τρομαχτικές μελωδίες της Liz Harris, στο διπλό της φετινό χτύπημα. Αν προσθέσεις τις δουλειές της Alicia Merz και της Julianna Barwick φτιάχνεις έναν υπέροχο μουσικό κόσμο στον οποίο κυριαρχούν το reverb, τα drones, οι αργόσυρτες κιθάρες και για κερασάκι ένα layer από φωνητικά/μουρμουρητά. Δύσκολο άκουσμα, πολλές φορές απόκοσμο, σίγουρα εσωστρεφές αλλά απαραίτητο!

Grouper - I Saw A Ray by Brendan.23

Music Diaries | Year 2011 | Memory # 38

2011-12-30T13:45:00.002+02:00

38. The Pains Of Being Pure At Heart – Belong (Slumberland)

Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2011 θα ήθελα να θυμάμαι : τον δίσκο που πολλοί μάλλον ξέχασαν (χωρίς να καταλαβαίνω τον λόγο) και δεν έβαλαν στις λίστες τους. Το περίεργο μάλιστα είναι ότι το Belong πήρε ένα μεγαλοπρεπέστατο 8.2 από την indie βίβλο. Όταν με το 8.4 που πήρε το ντεμπούτο τους κατάφερε να τρυπώσει σε όλες σχεδόν τις λίστες με τα αγαπημένα άλμπουμ θα περίμενε κανείς ότι και το Belong θα κατάφερνε κάτι αντίστοιχο, έτσι δεν είναι; Οκ, λείπουν οι shoegaze κιθάρες, αλλά όλα τα υπόλοιπα είναι εκεί, και οι μελωδίες, και οι πιασάρικες συνθέσεις, και τα κολλητικά ρεφρέν. Τι κι αν είμαι ποπ, μην με φοβάσαι!

Music Diaries | Year 2011 | Memory # 39

2011-12-30T13:26:00.000+02:00

39. Lanterns On The Lake - Gracious Tide Take Me Home (Bella Union)

Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2011 θα ήθελα να θυμάμαι : τις φανταστικές μελωδίες του σεξτέτου από την Αγγλία καθώς επίσης και τα εύθραυστα φωνητικά της Hazel και του Adam. Τα δύο Ep τους είχαν θέσει τον πήχη πολύ ψηλά αλλά οι Lanterns On The Lake τα κατάφεραν περίφημα στο ντεμπούτο τους. Ένα σπουδαίο δείγμα indie rock γραφής, με πανέξυπνες συνθέσεις και εκπληκτικές ερμηνείες. Όταν μια μουσική δουλειά παρουσιάζεται με τέτοιο αριστοτεχνικό τρόπο δεν έχεις παρά να της βγάλεις το καπέλο και να την απολαύσεις.

Music Diaries | Year 2011 | Memory # 40

2011-12-30T12:46:00.000+02:00

40. Gazelle Twin - The Entire City (Anti-GhostMoon Ray Records)

Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2011 θα ήθελα να θυμάμαι : την μεγαλύτερη αδικημένη της φετινής χρονιάς, την σπουδαία Elizabeth Walling. Τα έχουμε πει για την κυρία Gazelle Twin, και θα τα λέμε μέχρι να κερδίσει την θέση που της αξίζει. Είμαι σίγουρος ότι αν το The Entire City κυκλοφορούσε φέτος κάτω από το όνομα Fever Ray ή The Knife κόσμος και κοσμάκης θα έτρεχε να το βάλει στις λίστες του και θα μιλούσε για "δισκάρα". Όσο λοιπόν θα περιμένετε να την δείτε στα εξώφυλλα περιοδικών και στο pitchfork (που μάλλον δεν θα γίνει και ποτέ) για να της δώσετε σημασία εμείς θα χανόμαστε στα ηλεκτρονικά της παραμύθια. Απλά υπέροχη!

Music Diaries | Year 2011 | Memory # 41

2011-12-30T12:32:00.001+02:00

41. M83 - Hurry Up, We're Dreaming (Naïve)

Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2011 θα ήθελα να θυμάμαι : την στιγμή που άκουσα το intro του Hurry Up, We're Dreaming. Δεν είναι λίγο να ακούς την Zola Jesus σε εναρκτήριο τραγούδι δίσκου (που δεν είναι δικός της), αυτό ήταν, δεν χρειαζόταν πολύ προσπάθεια για να με κατακτήσει το μεγαλειώδες (ομολογουμένως) εγχείρημα του Anthony Gonzalez. Δεν το περίμενα ότι θα μπορούσαν να μου προσφέρουν τα synth (μόνα τους) τόσο υπέροχο μουσικό ταξίδι, και όμως το κατάφεραν. Απλά στο λέω Anthony εδώ, στα ίσα, αν κάποια στιγμή το πάρει απόφαση και κυκλοφορήσει δίσκο ο (πρώην;) κολλητός σου Nicolas Fromageau με τους Team Ghost, δεν έχεις καμιά ελπίδα, αλλά καμία...

Music Diaries | Year 2011 | Memory # 42

2011-12-30T12:06:00.000+02:00

42. Acid Baby Jesus – Acid Baby Jesus LP (Slovenly Recordings)

Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2011 θα ήθελα να θυμάμαι : την επική βραδιά της 15 Απριλίου 2011 στο No Central. Ο φίλος Δημήτρης βρίσκεται στην Αθήνα και εγώ πρέπει να κανονίσω κάτι για βράδυ παρασκευής, δύσκολα πράγματα. The Twilight Singers από την μία στο Gagarin, Acid Baby Jesus από την άλλη στο No Central. Ποιος τρέχει τώρα στο Gagarin, θα πάμε κέντρο, οκ; Μέσα. Και εκεί ήρθε το χάος! Τους Bazooka τους είχα ξαναδεί ζωντανά και περίπου ήξερα τι να περιμένω αλλά τους Jesus δεν τους είχαν καν ακούσει. Μετά την επική είσοδο των πρώτων ήρθε η τετράδα να τα ισοπεδώσει όλα. Ξύλο, σπασμένα όργανα, τρύπες στους τοίχους, σκόνη, ιδρώτας, και άλλος ιδρώτας, ζωντάνια, φρεσκάδα, ρημαγμένες χορδές, όνειρο!

Acid Baby Jesus - Live @ Shea Stadium by LiveatSheaStadium

Music Diaries | Year 2011 | Memory # 43

2011-12-30T11:39:00.000+02:00

43. WU LYF - Go Tell Fire To The Mountain (LYF Recordings)

Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2011 θα ήθελα να θυμάμαι : τον δίσκο που έκανε το listening του proficiency να φαντάζει παιχνιδάκι. Είναι γεγονός βέβαια ότι οι εκπληκτικές κιθάρες του Go Tell Fire To The Mountain δεν σου αφήνανε και πολλά περιθώρια να σκεφτείς κάτι άλλο πέρα από το να ριχτείς σε ένα ξέφρενο χοροπηδητό ακολουθώντας τα ριφάκια. Είναι επίσης γεγονός ότι δεν καταλαβαίνω λέξη από τους στίχους, ειδικά όταν τραγουδάνε οι τρεις από τους τέσσερις....αυτό όμως δεν μειώνει καθόλου την ποιότητα και την αξία του πονήματος των WU LYF, δοκίμασε το, έχει πλάκα.

Music Diaries | Year 2011 | Memory # 44

2011-12-30T11:13:00.000+02:00

44. Pink Playground - Destination Ecstasy (Mexican Summer)

Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2011 θα ήθελα να θυμάμαι : το χαλάκι φασαρίας που σε συντροφεύει σε ολόκληρο το Destination Ecstasy και την αιθέρια φωνή της Tara Tyson που με κάποιο μαγικό τρόπο ξεχωρίζει μέσα στην όλη φασαρία. Ναι ξέρω τι θα μου πεις, reverb, distortion, noise κιθάρες, synths, το έχουν κάνει συγκροτήματα πριν από τριάντα χρόνια, ναι ξέρω ότι θα συμπληρώσεις πως το κάνανε και με καλύτερο τρόπο. Δεν βαριέσαι, άκου εσύ αυτά που ξέρεις, εγώ θέλω να ακούω φρέσκα πράγματα και ας πατάνε με το ενάμιση πόδι στο παρελθόν....

Music Diaries | Year 2011 | Memory # 45

2011-12-30T10:01:00.000+02:00

45. S.C.U.M - Again Into Eyes (Mute Artists)

Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2011 θα ήθελα να θυμάμαι : το ομορφότερο εξώφυλλο της φετινής χρονιάς. Ευτυχώς μάλιστα αυτή η καλαίσθητη εικόνα συνοδεύτηκε και από ένα αξιόλογο μουσικό πακέτο. Γιατί αν και κάποιος μπορεί να αμφισβητήσει το πόσο post punk είναι ο ήχος του συγκροτήματος από το Λονδίνο σίγουρα δεν μπορεί να αμφισβητήσει την ποιότητα των "Summon the Sound", "Whitechapel", "Paris" και "Faith Unfolds" ας πούμε.

Music Diaries | Year 2011 | Memory # 46

2011-12-29T09:27:00.000+02:00

46. Still Corners - Creatures of an Hour (Sub Pop Records)

Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2011 θα ήθελα να θυμάμαι : την ανατριχίλα που ένιωσα όταν άκουσα για πρώτη φορά την φωνή της Tessa Murray. Οι Still Corners μαζί με τους Widowspeak κυκλοφόρησαν φέτος δύο δίσκους ότι πιο κοντινό σε Mazzy Star, και φυσικά αυτό (για μένα τουλάχιστον) μόνο καλό μπορεί να είναι. Οι μελωδίες του Creatures Of An Hour σε βάζουν σε μια χρονοκάψουλα και σε μεταφέρουν πίσω στο παρελθόν, δίνοντας σου την δυνατότητα να γευτείς μουσικά μια εποχή που δεν είχες την ευκαιρία (πιθανότατα) να ζήσεις.

Music Diaires | Year 2011 | Memory # 47

2011-12-28T20:06:00.000+02:00

47 . Youth Lagoon - The Year Of Hibernation (Fat Possum)

Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2011 θα ήθελα να θυμάμαι : τον πιο εύθραυστο dream pop δίσκο που κυκλοφόρησε μέσα στην χρονιά. Το γεγονός μάλιστα ότι γράφτηκε από ένα άνθρωπο μόλις 22 ετών τον κάνει ακόμη πιο σημαντικό. Είναι εντυπωσιακός ο τρόπος με τον οποίο ο Trevor Powers καταφέρνει να αποτυπώσει στα 42 λεπτά του The Year Of Hibernation τόσα συναισθήματα. Σε κερδίζει από τις πρώτες μελωδίες του "posters" και συνεχίζει να σε συγκινεί μέχρι το τελευταίο "ghost to me", χωρίς να κάνει την παραμικρή κοιλιά και χωρίς να σε αφήνει ούτε για μια στιγμή αδιάφορο.

Music Diaries | Year 2011 | Memory # 48

2011-12-24T14:51:00.000+02:00

48 . Yann Tiersen - Skyline (Mute Artists)

Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2011 θα ήθελα να θυμάμαι : ότι για ακόμη μια χρονιά ο Yann ήρθε στην Ελλάδα αλλά εγώ δεν κατάφερα να παραβρεθώ στην συναυλία του. Τον συμπαθώ για πολλούς λόγους τον συγκεκριμένο καλλιτέχνη. Κυρίως γιατί μετά την επιτυχία της Amelie δεν έκανε αυτό που θα έκαναν πάρα πολλοί στην θέση του, να βγάζει δηλαδή κάθε δύο χρόνια μια άλλη "Amelie". Δεν το έκανε γιατί δεν ήταν εξ' αρχής ο στόχος του τα λεφτά και οι πωλήσεις, φάνηκε τόσο στο Dust Lane όσο και στο φετινό Skyline. Οι συνθέσεις του είναι εξαιρετικές (για ακόμη μια φορά), χρησιμοποιεί με μαεστρία πλειάδα μουσικών οργάνων, κλείνει το μάτι στο post rock ενώ σε αρκετά σημεία τα ηλεκτρονικά στοιχεία βγαίνουν από την μουσική του φαρέτρα.

Music Diaries | Year 2011 | Memory # 49

2011-12-23T16:54:00.000+02:00

49. Zola Jesus - Conatus (Sacred Bones Records)

Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2011 θα ήθελα να θυμάμαι : τις ξεχωριστές στιγμές του Conatus. Μπορεί να μην ήταν πολλές, μπορεί να μην ήταν το ίδιο ποιοτικές με αυτές που συναντήσαμε στα The Spoils και Stridulum II, μπορεί να μην ήταν τόσο σκοτεινές όσο θα "έπρεπε", αλλά υπήρχαν. Εξάλλου είναι φορές που απλά θέλω να ακούσω την φωνή της Nika Roza Danilova χωρίς να με ενδιαφέρει πως θα είναι ντυμένη μουσικά, μου αρκεί να την ακούω.

Music Diaries | Year 2011 | Memory # 50

2011-12-21T11:58:00.000+02:00

50. Montreal On Fire – Anima Mvndi (Muzikom)

Αγαπημένο μου ημερολόγιο από το 2011 θα ήθελα να θυμάμαι : τον δεύτερο εκπληκτικό δίσκο των Γάλλων Montreal On Fire. Όπως το 2009 έτσι και φέτος δεν θα μπορούσαν να λείπουν από αυτή εδώ την λίστα. Γιατί; Μα φυσικά για τις κιθάρες τους, για τον ήχο τους (που τόσο πολύ αγάπησα πριν από αρκετά χρόνια και θέλω κάπου κάπου κάποιος να μου τον ξαναθυμίζει), για τα γεμάτα ψυχή φωνητικά του Adrien, γιατί ξέρουν να γράφουν μουσική γεμάτη συναίσθημα και οργή ταυτόχρονα.

Music Diaries | Year 2011 | Memories # 51-100

2011-12-17T13:48:00.001+02:00

51. Misuse – April (Puzzlemusik / Spinalonga)

"Γιατί απέδειξαν ότι το post rock δεν είπε την τελευταία του κουβέντα"

52. Bon Iver – Bon Iver (Jagjaguwar)

"Γιατί ούτε και αυτός μετά από την υπέροχη εμφάνιση του στο Παρίσι δεν θα μπορούσε να λείπει από αυτή την λίστα"

53. Anne – Dream Punx (A389 Recordings)

"Γιατί συνδύασαν το shegaze και την dream pop με τον ιδανικότερο τρόπο"

54. FlorenceAnd The Machine – Ceremonials (Universal Republic)

"Γιατί η πεταλούδα βγήκε από το κουκούλι της"

55. Girls Names - Dead to Me (Slumberland Records)

"Γιατί είναι μελαγχολικοί και ξεσηκωτικοί ταυτόχρονα"

56. The Death Of Anna Karina - Lacrima / Pantera (Unhip Records)

"Γιατί αυτές οι κραυγές με οδηγούν στην λύτρωση"

57. Anna Calvi – Anna Calvi (Domino Records)

"Γιατί καμιά φορά το hype δεν δημιουργείται χωρίς λόγο"

58. May Roosevelt – Haunted (Self Release)

"Γιατί είναι ένα πανέξυπνο μουσικό μυαλό"

59. Blueneck – Repetitions (Denovali Records)

"Γιατί αυτός είναι ο καλύτερος δίσκος της καριέρας τους"

60. LykkeLi - Wounded Rhymes (Atlantic)

"Γιατί το i follow rivers με έκανε να την μισήσω αλλά η σκοτεινή της εμφάνιση στο Παρίσι με έκανε να την αγαπήσω"

61. Gem Club – Breakers (Hardly Art)

"Γιατί είναι από τα πιο ουσιαστικά δείγματα pop μουσικής της χρονιάς που φεύγει"

62. CraftSpells – Idle Labor (PID)

"Γιατί όταν νιώθεις εύθραυστος μπορεί να σου κρατήσει την καλύτερη συντροφιά"

63. And You Will Know Us By The Trail Of Dead – Tao Of The Dead (Superball )

"Γιατί πίστευα ότι δεν θα ξαναβρούν ποτέ τον χαμένο τους εαυτό"

64. TheMegaphonic Thrift – Decay Decoy (Sonic Unyon)

"Γιατί θυμίζουν διαολεμένα Sonic Youth και αυτό δεν είναι καθόλου κακό"

65. IBreak Horses – Hearts (Cooperative Music)

"Γιατί είναι indie pop και shoegaze και electronic μαζί"

66. Nils Frahm – Felt (Erased Tapes)

"Γιατί βάζει και αυτός σιγά σιγά το λιθαράκι του στο κεφάλαιο σύγχρονη κλασική μουσική"

67. Tv Ghost – Mass Dream (In the Red Records)

"Γιατί είναι ωμό, ακατέργαστο και βίαιο"

68. Hauschka – Salon Des Amateurs (Fat Cat)

"Γιατί συνδυάζει σύγχρονους κλασικούς ήχους με ηλεκτρονικά στοιχεία, και το κάνει πετυχημένα"

69. Vessels – Helioscope (Cuckundoo)

"Γιατί ερωτεύτηκα τα τύμπανα τους και γενικά τις πανέξυπνες ενορχηστρώσεις τους"

70. 65daysofstatic – Silent Running (Dustpunk Records)

"Γιατί έβαλαν ένα στοίχημα και το κέρδισαν. Έγραψαν ένα εξαιρετικό soundtrack"

71. Dustin O'Halloran – Lumiere (Fat Cat)

"Γιατί ο Dustin O'Halloran δεν χρειάζεται τις συνεργασίες για να αποδείξει πόσο εξαιρετικός συνθέτης είναι"

72. Your Hand In Mine – The Garden Novels (Inner Ear Records)

"Γιατί για ακόμη μια φορά έγραψαν ένα δίσκο που ξεχειλίζει από συναισθήματα"

73. Widowspeak – Widowspeak (Captured Tracks)

"Γιατί είναι όμορφο να έχει και η σημερινή γενιά τους Mazy Star της"

74. A Winged Victory For The Sullen – A Winged Victory For The Sullen (Kranky)

"Γιατί η συνεργασία του Dustin O'Halloran και του Adam Wiltzie έφερε στον κόσμο ένα διαμαντάκι της σύγχρονης κλασικής μουσικής"

75. Thurston Moore – Demolished Thoughts (Matador Records)

"Γιατί ο χωρισμός είναι πάντα δημιουργικός"

76. Girls - Father, Son, Holy Ghost (True Panther Sounds)

"Γιατί το Vomit με γονάτισε κυριολεκτικά"

77. Austra – Feel It Break (Domino Records)

"Γιατί είναι η ηλεκτρονική Zola Jesus"

78. Sisters Of Your Sunshine Vapor – Spectra Spirit (New Fortune Records)

"Γιατί η ψυχεδέλεια δεν είναι ποτέ αρκετή"

79. Devotchka – 100Lovers (Anti)

"Γιατί εδώ τα χάλκινα κάνουν ξέφρενο όργιο"

80. Deleyaman - Fourth, Part Two (Equilibrium Music)

"Γιατί τα φωνητικά της Beatrice και του Aret είναι συγκλονιστικά"

81. Birds Of Passage + Leonardo Rosado – Dear And Unfamiliar (Denovali)

"Γιατί η Alicia Merz θα πρωταγωνιστεί με όλα τα project της στο παρόν και στο μέλλον"

82. Blanck Mass –Blanck Mass (Rock Action Records)

"Γιατί ο Benjamin John Power δημιούργησε ένα χαοτικό μουσικό ψηφιδωτό"

83. Julianna Barwick - Magic Place (Asthmatic Kitty)

"Γιατί οι μελωδίες της σε οδηγούν πραγματικά σε ένα μαγικό μέρος"

84. Yuck – Yuck (Fat Possum)

"Γιατί ο alternative ήχος μου έχει λείψει"

85. Einar Stray –Chiaroscuro (Spoon Train Audio)

"Γιατί έχει και η Σουηδία τους Sigur Ros της"

86. Møn – Sikfor Harenstrüp in 326 Øllegårt (Self Release)

"Γιατί αυτός ο δίσκος κάποτε θα παρουσιάζεται στα Μουσικά Μέγαρα ανά τον κόσμο.

87. BodiesOf Water - Twist Again (Secretly Canadian Records)

"Γιατί άλλαξαν το μουσικό τους ύφος αλλά δεν έριξαν την ποιότητα των συνθέσεών τους"

88. The Middle East –I Want That You Are Always Happy (Play It Again Sam)

"Γιατί το κύκνειο άσμα τους είναι απλά υπέροχο"

89. Beirut – The Rip Tide (Pompeii)

"Γιατί ο Zach είναι ένας σπουδαίος τραγουδοποιός"

90. Mogwai – HardcoreWill Never Die (Rock Action Records)

"Γιατί όρισαν ένα ολόκληρο μουσικό είδος"

91. Marissa Nadler - Marissa Nadler (Box of Cedar)

"Γιατί κάθε δίσκος της Marissa έχει κάτι ουσιαστικό να πει"

92. St.Vincent – Strange Mercy (4ad Records)

"Γιατί γρατζουνάει την κιθάρα της με υπέροχο τρόπο και είναι απρόβλεπτη στις ζωντανές εμφανίσεις"

93. Gauntlet Hair – Gauntlet Hair (Dead Oceans)

"Γιατί αν και θυμίζουν Animal Collective αυτούς καταφέρνω να τους ακούσω και στο σπίτι"

94. Washed Out – Within And Without (Weird World)

"Γιατί ο ρυθμός του 98. μπορεί να μην είναι αρκετός"

95. Laura – Twelve Hundread Times (Laura – Twelve Hundread Times)

"Γιατί οι κιθάρες στους σκάνε στα αυτιά σου σαν να μην υπάρχει αύριο"

96. Conquering Animal Sound – Kammerspiel (Gizeh Records)

"Γιατί η φωνή της Anneke είναι αυτομάτως ερωτεύσιμη"

97. SPC ECO – You Tell Me (Xd Records)

"Γιατί έχει κιθάρες, γυναικεία φωνητικά και καλογυαλισμένα τύμπανα"

98. Cults – Cults (Columbia)

"Γιατί καμιά φορά (λέμε τώρα) χρειάζεσαι λίγο ρυθμό στην ζωή σου"

99. Jeniferever – Silesia (Monotreme Records)

"Γιατί η προσπάθεια να εδραιωθείς σε ένα μουσικό είδος σε οδηγεί τελικά στην επιτυχία"

100. Maybeshewill - I Was Here For A Moment, Then I Was Gone (FunctionRecords)

"Γιατί πολλές φορές η ουσία κρύβεται στην μουσική και όχι στους στίχους"

The Death Of Anna Karina

2011-11-23T11:44:00.001+02:00

Στην αρχή ήμουν σίγουρος ότι άκουγα καταλανικά αλλά με λίγο περισσότερη προσοχή κατάλαβα ότι πρόκειται για ιταλικά. Κάπου εκεί σκέφτομαι αν έχω ακούσει άλλο δίσκο στα ιταλικά, όχι από ιταλικό συγκρότημα αλλά με ιταλικό στίχο, η απάντηση ήταν όχι. Αλλά γουστάρω τόσο πολύ καθώς προχωράει ο δίσκος, τόσο πολύ.....

Το Lacrima-Pantera των The Death Of Anna Karina θα μπορούσε να είχε ξεπηδήσει από την bIDEhUTS. Συνδυασμός screamo/punk/hardcore που σου φέρνει στο μυαλό διαολεμένα τους Lisabö, δηλαδή ότι πιο ποιοτικό έχω ακούσει στον συγκεκριμένο χώρο τα τελευταία χρόνια. Έξυπνα και εκρηκτικά συνάμα ριφ που σηκώνουν και νεκρό από τον τάφο και φωνητικά που δεν μπορούν να σε αφήσουν ασυγκίνητο (εκτός αν δεν νιώθεις βρε αδερφέ). Το ακούω στο μετρό, άδειες θέσεις αρκετές δεξιά και αριστερά αλλά δεν μπορώ να καθίσω, δεν με αφήνουν τα ξεσπάσματα, οι οργισμένες (ειλικρινείς) κραυγές, και ας μην καταλαβαίνω λέξη (αυτό εξάλλου πότε δεν στάθηκε εμπόδιο στο να ερωτευτώ τα συγκροτήματα της bIDEhUTS). Κρατάει και πολύ το ρημάδι, σχεδόν πενήντα λεπτά, βράζει το αίμα σου, το νιώθεις να κυλάει στις φλέβες σου, λες να μην κατέβω στην επόμενη στάση; Δεν θέλω να το σταματήσω, βασικά δεν μπορώ.....

ΔΙΑΟΛΕ, ΠΟΣΟ ΜΟΥ ΕΧΟΥΝ ΛΕΙΨΕΙ ΟΙ ΚΙΘΑΡΕΣ!!!

Δι Εξ

2011-10-23T11:28:00.001+03:00

Κάποια στιγμή τον Μάρτιο του 2005........................

-Δημήτρης : Το βράδυ λέω να πάω στους The Ex.
-Zeugolator : Χμμ, δεν τους ξέρω.
-Δημήτρης : Ένα παλιό συγκρότημα από την Ολλανδία είναι που παίζει ενδιαφέρον πανκ.
-Zeugolator : Πφφφ, παλιό ε; Ποιος ασχολείται με παππούδια, δεν θα έρθω......

Κάποια στιγμή τον Οκτώβριο του 2011....................

-Zeugolator : Ανεβαίνω το σ/κ για Mogwai, θα πας ε;
-Δημήτρης : Έτσι λέω.
-Zeugolator : Θα έρθει και ο Κώστας;
-Δημήτρης : Αυτός θα πάει σίγουρα The Ex.
-Zeugolator : Πφφφ, πάλι τα παππούδια μπροστά μου; Καλά, εμείς θα πάμε Mogwai, μπορείς να πάρεις εισιτήρια;
-Δημήτρης : Δεν έχω πολύ ελεύθερο χρόνο τις τελευταίες μέρες αλλά θα προσπαθήσω.
-Spicy Entertainment : οι προγραμματισμένες συναυλίες των Mogwai την Παρασκευή 21 Οκτωβρίου, στο Fuzz Club στην Αθήνα και το Σάββατο 22 Οκτωβρίου, στο Block 33 στη Θεσσαλονίκη μετατίθενται σε νέα ημερομηνία.
-Zeugolator : Έλα ρε, μου έμεινε το εισιτήριο του τρένου οπότε θα ανέβω, ας κανονήσουμε κάτι.
-Δημήτρης : Οκ, έλα και βλέπουμε.
-Zeugolator : Έφτασα. Δεν μου λες, αφού ήταν να πάμε σε συναυλία μήπως να μάθουμε αν γίνει αυτή των The Ex, να πάμε εκεί, να δω και γω τι σκατά παίζει με τα παππούδια;
-Δημήτρης : Ε ναι, βασικά αυτό έλεγα να κάνουμε.

Έπρεπε να γίνουν όλα αυτά το λοιπόν για να βρεθώ σε μια συναυλία των The Ex, και ευχαριστώ όλα αυτά τα μικρά πράγματα που συνέβησαν γιατί νιώθω πολύ τυχερός που παρακολούθησα αυτό το live, σε έναν από τους χώρους που αγάπησα πολύ την εποχή που ζούσα στην Θεσσαλονίκη, το Ξυλουργείο. Μάλιστα το χάρηκα διπλά γιατί ο κόσμος της βόρειας Ελλάδας τίμησε τους "Παλαίμαχους" Τhe Ex και γέμισε το μαγαζί.

Οι The Ex ήταν εντυπωσιακοί όχι γιατί είχαν εκκωφαντικές κιθάρες και ένα οδοστρωτήρα στα τύμπανα που έπαιζε σαν μηχανάκι. Ήταν πραγματικά εντυπωσιακοί γιατί ήταν ουσιαστικοί, ήταν αληθινοί και γνήσιοι. Δεν έκαναν τίποτα απλά για να εντυπωσιάσουν αλλά ότι γινόταν πάνω στην σκηνή ήταν κατάθεση ψυχής. Τρεις κιθάρες και ή Katherina Bornefeld στα τύμπανα. Μπορεί ο ήχος να μην ήταν τόσο δυνατός όσο θα ήθελα αλλά εκεί μπροστά ιδρώσαμε όλοι μαζί παρέα ούτως ή άλλως. Η ενέργεια τους περνούσε με τόσο εύκολο τρόπο στο κοινό λες και ήμασταν συνδεδεμένοι με κάποιο μαγικό τρόπο, ακόμη και στους άσχετους (όπως εμένα), που τους άκουγαν για πρώτη φορά. Παρακαλούσα να μην τελειώσει ποτέ αυτή η συναυλία και χειροκρότησα όσο μπορούσα για να σκάσουν στην σκηνή για το δεύτερο encore, και το έκαναν με μεγάλη ευχαρίστηση, γιατί είναι και γαμώ τα άτομα, έτσι απλά.

Μετανιώνω που δεν ακολούθησα τον Δημήτρη το 2005 για να τους δω και με τον προηγούμενο τραγουδιστή τους, μετανιώνω που δεν έχω ακούσει ποτέ μου δίσκο τους, αλλά διάολε δεν θα μετανιώσω ποτέ που κατατάσσω αυτή την συναυλία σε μία από τις κορυφαίες που έχω βρεθεί ποτέ μου. Σας ευχαριστώ!

Περισσότερες φωτογραφίες εδώ.

We're Not Gonna be the Same Again

2011-10-14T19:52:00.000+03:00

Τα λόγια που θα ακολουθήσουν δεν θα είναι και τόσο αντικειμενικά. Αλλά πως μπορείς να είσαι αντικειμενικός όταν προσπαθείς να γράψεις δύο αράδες για ένα δίσκο που γεμίζει τον ελεύθερό σου χρόνο (και μη) τον τελευταίο μήνα;

“We don’t care about having something fast, making something last, building up our past – we don’t care. We don’t care about parties, drugs, fashions, girls, power, people, melody – we don’t care”

Το "How To Perform A Funeral" (τον πρώτο τους δίσκο) τον άκουσα σχεδόν ένα χρόνο από τότε που βγήκε και δεν κατάφερα να τον συμπεριλάβω στις αγαπημένες κυκλοφορίες του 2008, γιατί σίγουρα κάπου εκεί μέσα θα βρισκόταν. Από τότε όμως τους ακολουθώ πιστά και καθε φορά με ανταμοίβουν γι' αυτό. Όπως το 2009 με το "The Ticket EP" και στις αρχές του 2011 με το παρανοϊκό "Il Pomeriggio Non Si Sa Mai Bene Cosa Fare".

Αν έπρεπε να περιγράψω τον ήχο των Peter Kernel θα έλεγα ότι παίζουν alternative μουσική με πλούσια punk και DIY στοιχεία. Τέλος πάντων, ας μην κολλάμε σε ταμπέλες, ας πούμε απλά ότι είναι υπέροχοι.

Δεν νομίζω πως είναι εύκολο να μην ερωτευτείς την φωνή της Barbara Lehnhoff (η οποία μαζί με τους υπόλοιπους PK επιμελείται και τα βίντεο του συγκροτήματος), αυτές τις υπέροχες τσιριχτές λέξεις που βγαίνουν με τόσο πάθος και σε κάνουν να κρέμεσαι από τα χείλη της.....

Δύσκολα θα καταφέρεις επίσης να μην πωρωθείς με τα εξαίσια ριφάκια του Aris Bassetti τα οποία σε συνδυασμό με τα spoken φωνητικά του και τα "μηχανικά" τύμπανα του Ema Matis δημιουργούν ένα άκρως ηλεκτρισμένο αποτέλεσμα.

Οι Peter Kernel με το "White Death & Black Heart" καταφέρνουν για ακόμη μια φορά να μας παρουσιάσουν ένα δεμένο μουσικό σύνολο. Ένα δίσκο εκρηκτικό, με catchy μελωδίες και αριστοτεχνικές συνθέσεις. Ένα δίσκο που δεν θα ακούσεις πολλές φορές αποσπασματικά αλλά πάντα θα επιδιώκεις την ικανοποίηση του να τον απολαμβάνεις από το πρώτο μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο, ναι τόσο καλός είναι......

&amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;a href="http://africantapegroup.bandcamp.com/album/peter-kernel-white-death-black-heart"&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/a&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;gt;

A Start On Such A Night Is Full Of Promise

2011-09-17T07:00:00.000+03:00

Νέα αρχή καινέα στροφή για τον αγαπημένο Toma.Ποιος μπορεί να ξεχάσειτον ανεπανάληπτο δίσκο του “As We Fall In To Static Our Hearts Sing”, ο οποίοςέκανε τους I Like Trains ναυποκλιθούν (έτσι θέλω να πιστεύω δηλαδή,δεν το δήλωσαν και κάπου...) μπροστά στομεγαλείο του.

Νέα αρχή λοιπόν γιατί ηφετινή του κυκλοφορία γίνεται κάτω απότο όνομα The Mountaineering Club Orchestra και νέαστροφή γιατί ο Toma παρατάειγια λίγο τον (προβλέψιμο) ήχο της postrock φόρμας και διεισδύειστα αγαπημένα χωράφια της ΣύγχρονηςΝεοκλασικής μουσικής. Τα εντυπωσιακά,ομολογουμένως, κιθαριστικά ξεσπάσματαπερνάνε σε δεύτερη μοίρα (χωρίς αυτό νασημαίνει ότι ο ήχος της κιθάρας απουσιάζειπλήρως) και υπνωτικοί πιανιστικοίμονόλογοι έρχονται στο προσκήνιο. Ταπλήκτρα λοιπόν σε συνδυασμό με τα έγχορδα(βιολί, τσέλο) αλλά και με τηνσυμβολή ηλεκτρονικών στοιχείωνδημιουργούν οκτώ δεμένες συνθέσειςπλούσιες σε ευαίσθητες και τρυφερέςνότες .

Άλλη μια δισκογραφική δουλειάη οποία ταιριάζει γάντι με χειμερινόκαιρό, γκρίζο ουρανό και μουντέςδιαθέσεις.

&amp;amp;lt;a href="http://themountaineeringcluborchestra.bandcamp.com/album/a-start-on-such-a-night-is-full-of-promise"&amp;amp;gt;A Start On Such A Night Is Full Of Promise by The Mountaineering Club Orchestra&amp;amp;lt;/a&amp;amp;gt;

Υ.ΓΤο artwork του“A Start On Such A Night Is Full Of Promise” φιλοτέχνησε(όπως και παλιότερη δουλειά του Toma)ο Pan Pan.

The Garden Novels

2011-09-15T07:00:00.000+03:00

Μετάαπό ένα εντυπωσιακό ντεμπούτο και πολλέςζωντανές εμφανίσεις, στις οποίεςπαρουσιάστηκε το "Every Night Dreams" με ιδανικό τρόπο, και μετά από δεκάδες διθυραμβικέςκριτικές, η επιστροφή των Your Hand In Mind φάνταζε δύσκολη(σε μένα τουλάχιστον). Δεν είναι καιμικρό πράγμα να μιλούν για την μουσικήσου και να χρησιμοποιούν ονόματα τύπου Yann Tiersen καιΧατζηδάκι.

3 χρόνια μετά το soundtrack για την βουβή ταινία του Mikio Naruse λοιπόν το ντουέτο επιστρέφειμε το "The Garden Novels". Γιανα στήσει αυτό το άλμπουμ χρησιμοποιείόλα τα όπλα που είχε στην φαρέτρα του,και προσθέτει και μερικά ακόμη. Πλειάδαμουσικών οργάνων δημιουργούν και πάλιπολύχρωμες και πολυεπίπεδες συνθέσεις,στις οποίες κυριαρχεί για ακόμη μιαφορά ο έντονος μελαγχολικός και λυρικόςτόνος, αυτός που γεννά (στους περισσότερους)χιλιάδες συναισθήματα και εικόνες.Ακορντεόν και μαντολίνο είναι φυσικά οι δύο πρωταγωνιστές και ακολουθούντα τύμπανα (σαφώς μεγαλύτερος ο ρόλοςτους και η συμμετοχή τους στο νέο δίσκο),το θέρεμιν [ή κάτι που ακούγεται σαν θέρεμιν, δεν είμαι σίγουρος (ο ήχος του οποίου πάντως κερδίζει τιςεντυπώσεις)] και τα υπόλοιπα όργανα. Στο“Nightly Drums” έρχεται η έκπληξη του δίσκουκαθώς συναντάμε πέρα από τα παραπάνωκαι φωνητικά. Οι Your Hand In Mind δείχνουν ένα νέο,διαφορετικό πρόσωπο, και ακούγονταιπιο πλήρεις από ποτέ καθώς οι στίχοιέρχονται και δένουν αρμονικά με τιςμαγευτικές τους μελωδίες.

Δενξέρω αν το συνολικό αποτέλεσμα είναιπερισσότερο άρτιο από το ντεμπούτο τους(μπορεί ναι μπορεί και όχι), το σίγουροπάντως είναι ότι την συντροφιά τωνσυνθέσεων του "The Garden Novels"θα την αναζητήσουμε συχνάτις κρύες νύχτες του επερχόμενου χειμώνα.

Snowman

2011-09-13T18:15:00.000+03:00

Τον έβλεπα ναγράφει διάφορα εντυπωσιακά για τονσυγκεκριμένο δίσκο, όπως “δεν έχειξεκολλήσει από τον player τουςτελευταίους μήνες”, “σήμερα μόνοSnowman” κτλ.Στην φάση όμως που είναι (συνήθως) φέτοςπίστευα ότι επρόκειτο για κανένα από αυτάτα hardcore / punk συγκροτήματαπου τον έχουν κερδίσει τελευταία, οπότεπροσπερνούσα τον φάκελο “Absence”συστηματικά.

Μετον καιρό όμως ξεκίνησαν και πολλοίάλλοι να συμφωνούν με την γνώμη του καινα μιλούν για ένα από τους πιο δυνατούςδίσκους της χρονιάς. Ε, εκεί τσίμπησα.Έβαλα το “Absence” ναπαίζει, αφού σύνδεσα στο Laptopτα εξωτερικά ηχεία. Σ Ο Κ! Δεν μπορώ να περιγράψω με λόγια αυτόπου ένιωσα καθώς προχωρούσαν τα τραγούδια.Είναι από εκείνες τις φορές που οιγείτονες έφτασαν στο αμήν και κόντεψαννα φωνάξουν την αστυνομία. Δεν γινότανδιαφορετικά όμως, το έφτασα στα κόκκινα,για να το απολαύσω-χορτάσω όσο το δυνατόνπερισσότερο. Ακόμη και σήμερα δεν μπορώνα κατατάξω το “Absence” σεκάποια μουσική κατηγορία, έχω διαβάσειδιάφορες απόψεις, αλλά σχεδόν καμία δενμε καλύπτει πλήρως. Αυτό το τετριμμένοπου λένε μερικές φορές για “μουσικόψηφιδωτό”, ε στην προκειμένη περίπτωσηταιριάζει γάντι. Γιατί θα βρεις ρυθμικά,άκρως μελωδικά σημεία (Snakes & Ladders, WhiteWall, Absence) που θα ζήλευε κάθε indieσυγκρότημα, tribalκρουστά (Hyena) που θα σουφέρουν στο μυαλό ανατολίτικες μελωδίες,εντυπωσιακά τύμπανα (Seance,Memory Lost, A Vanishing Act) πουγεμίζουν τον ήχο και συχνά αγγίζουν ταόρια του progressive, μυστηριώδειςηλεκτρονικές και noiseπαρεμβολές (A) καιφυσικά χορταστικά κιθαριστικά περάσματακαθ' όλη την διάρκεια του δίσκου που θασε κάνουν να αναπολήσεις τις παλιέςκαλές εποχές που το postrock μεσουρανούσε.

Το“Absence” θακαταφέρει δύσκολα να πέσει από την πρώτηθέση των αγαπημένων μου δίσκων τηνφετινή χρονιά γιατί απλά όσα άλμπουμκαι να φόρτωσα στο ipod εγώσυνεχίζω και σκοντάφτω πάνω του.

planned obsolescence

2011-09-06T21:53:00.003+03:00

Έχω να σκαλώσω με γυνάικα performer τόσο γερά από τον τελευταίο δίσκο των Queenadreena. Τέτοιες γλυκές γκαρίδες, τόσο ονειρικές τσιρίδες, τόσα επαναλαμβανόμενα θεσπέσια ουρλιαχτά δεν ακούς κάθε μέρα, σκέτη λατρεία η Emilie. Αν τώρα αυτά τα συνδυάσεις με τις κιθάρες να λυσσομανάνε και τα τύμπανα να γρονθοκοπούνε ασταμάτητα, ε τότε δημιουργείς ένα υπέροχο ντεμπούτο. Αρρώστια berline0.33!!!

&amp;amp;lt;a href="http://berline033.bandcamp.com/album/planned-obsolescence"&amp;amp;gt;planned obsolescence by berline0.33&amp;amp;lt;/a&amp;amp;gt;

Υ.Γ Ευχαριστώ θερμά το υπέροχο blog http://muzzninu.tumblr.com γι' αυτόν αλλά και για πολλούς άλλους θησαυρούς!!!

Black through white

2011-09-06T16:09:00.001+03:00

Είναι γνωστό ότι το λευκό σε χαλαρώνει, σου δημιουργεί γαλήνια συναισθήματα και ευφορία. Καμιά φορά όμως σε οδηγεί σε μελαγχολία και σου ανοίγει τις πόρτες για δύσβατα μονοπάτια. Δύο συγκρότημα από την Ισλανδία που βρήκαν την σκοτεινή πλευρά του λευκού είναι και τα παρακάτω.

Για τους τεράστιους Singapore Sling δεν ξέρω τι να πω. Αν δεν τους γνωρίζεις μην χάνεις χρόνο, ψάξε! Το Never Forever είναι το έκτο τους πόνημα, κυκλοφόρησε σχεδόν έξι μήνες μετά το επικά σκοτεινό Must Be Destroyed. Με σαφώς λιγότερες κιθάρες από τις μελωδίες του παρελθόντος, με πλούσια synths και drum machines, χωρίς αυτό βέβαια να επηρεάζει το βρώμικο τους ύφος. Όπως είπε και ο Henrik Björnsson σε μια από τις τελευταίες συνεντεύξεις τους "θέλαμε αυτή τη φορά ο θόρυβος να προέρχεται από διαφορετική πηγή και όχι από τις κιθάρες και το μπάσο". Άγριο, σάπιο, αραχνιασμένο, εξαιρετικό!

Από την άλλη έχουμε το νέο project της αδερφής του Björnsson (η οποία έχει χαρίσει ουκ ολίγες φορές την φωνούλα της σε τραγούδια των Sling). Το ντουέτο των Two Step Horror μας παρουσίασε πριν λίγο καιρό το ντεμπούτο του, που ακούει στο όνομα Living Room Music. Περιέχει οκτώ αργόσυρτες, υπνωτικές, βασανιστικές συνθέσεις που σου τρώνε την ψυχή σιγά σιγά. Περισσότερο πειραματικός ήχος (σε σχέση με αυτόν των Sling), με πλούσια ηλεκτρονικά στοιχεία και με τα γυναικεία φωνητικά σαν Ερινύες σου κάνουν τον εγκέφαλο άνω κάτω. Σκοτεινό, μυστικιστικό, απόκοσμο, υπέροχο!

I Want That You Are Always Happy

2011-08-03T11:46:00.000+03:00

Το μπλόγκ έχει αραχνιάσει, το ξέρω. Όχι γιατί δεν υπάρχουν όμορφες μουσικές εκεί έξω που αξίζουν της αναφοράς αλλά για πολλούς και διάφορους λόγους. Η άδεια ελπίζω να λειτουργήσει θετικά και να προλάβω να γράψω πέντε λόγια για δίσκους που αγάπησα τους τελευταίους μήνες. Ήθελα να αναφερθώ στη δεύτερη δουλειά των The Middle East εδώ και καιρό αλλά δεν τα κατάφερα. Σήμερα είπα όμως πως ήρθε η στιγμή, και λίγο πριν ξεκινήσω πέφτω πάνω σ' αυτό :

TO WHOM IT MAY CONCERN

writing to inform you that we're ceasing. i'm not sure if we'll make more music later on or not.
we don't feel like playing anymore for a whole lot of reasons that i won't list here and i'm afraid if we continued any longer it would just be a moneygrab. i'd rather go hungry. thank you to all those who came to shows.
we had fun.
t.s elliot wrote 'you are the music while the music lasts', but he also wrote that confusing little book about cats so don't put too much stock in his quotes.
i'm very tired. until next time.
sincerely yours,
the middle east.

Δεύτερο συγκρότημα που κυκλοφορεί εκπληκτικό δίσκο την φετινή χρονιά και διαλύεται [για το πρώτο δεν πρόκοψα να γράψω ακόμη (hint: προς το παρόν το άλμπουμ τους είναι το αγαπημένο μου για το 2011)].

Κρίμα και άδικο για τους TME. Τα είχαμε πει και στην αρχή της χρονιάς εδώ. Αυτή, η δεύτερη φορά που το διαλύουν, φαίνεται να είναι και η οριστική. Κρίμα γιατί αν οι TME καταγόταν από την Αμερική και όχι από το Townsville της Αυστραλίας, το όνομα τους θα βρισκόταν δίπλα από αυτά των Fleet Foxes, My Morning Jacket, Midlake, Bon Iver κτλ. και φέτος όλοι θα είχαν στις λίστες με τα αγαπημένα τους (και μάλιστα πολύ ψηλά) το "I Want That You Are Always Happy". Άδικο γιατί δεν θα έχουμε την ευκαιρία να ακούσουμε ξανά τόσο ολοκληρωμένο δίσκο όσο τον τελευταίο τους, δεν θα έχουμε την ευκαιρία να απολαύσουμε τον όμορφο τρόπο με τον οποίο συνδυάζουν την folk, το indie ακόμη και το post, και δημιουργούν τόσο άρτια τραγούδια (βλέπε "Jesus Came To My Birthday Party", "Mount Morgan", "Deep Water").

istanteak

2011-08-01T09:38:00.002+03:00

Μετά την εκπληκτική συλλογή που παρουσιάσαμε εδώ το αγαπημένο βασκικό label, η bIDEhUTS, κυκλοφορεί άλλη μια ενδιαφέρουσα δουλειά. Μιλάμε για τον νέο δίσκο του κουαρτέτου των Willis Drummond, το "istanteak". Ένα υπέροχο μουσικό σύνολο με εκρηκτικές κιθάρες και (κατά κύριο λόγο) οργισμένα βασκικά! Στοιχεία που μας έχουν κάνει να αγαπήσουμε τα περισσότερα συγκροτήματα της bIDEhUTS. Ξέρω ότι όσοι έχουν υπόψη την συγκεκριμένη εταιρεία περιμένουν με μεγάλη ανυπομονησία την νέα κυκλοφορία των lisabö αλλά καλά θα κάνουν να μην προσπεράσουν το istanteak, τέτοιο πάθος και τσαγανό δεν τα βρίσκεις εύκολα.....α ναι, το κατεβάζεις και δωρεάν μέσω bandcamp!

&amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;a href="http://willisdrummond.bandcamp.com/album/istanteak-bidehuts-2011"&amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;istanteak&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;nbsp;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;nbsp; (bIDEhUTS - 2011) by willis drummond&amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/a&amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;gt;

Ain't No Night

2011-07-15T19:41:00.005+03:00

Τι σχέση μπορεί να έχει ένας αυτοδίδακτος πολυοργανίστας και συνθέτης σύγχρονης κλασικής μουσικής από την Ουκρανία με έναν spoken world poet από την Αλαμπάμα της Αμερικής; Ξέρω, στην αρχή φαντάζει πολύ περίεργο αλλά αν σκαλίσεις λίγο τις δουλειές των Heinali and Matt Finney θα καταλάβεις. Θα σου έλεγα να ξεκινήσεις με το "Conjoined", το πρώτο τους δίσκο, και να συνεχίσεις με τα self released ep και τις εξαιρετικές διασκευές τους. Είμαι σχεδόν σίγουρος ότι θα συμφωνήσεις με το όρο που έχει αποδοθεί στην μουσική τους, "doom-gaze", νομίζω τους πάει γάντι.

Το "Ain't No Night" είναι η δεύτερη ολοκληρωμένη δουλειά τους, αποτελείται από τέσσερα μακροσκελή τραγούδια και θα κυκλοφορήσει στις 15 Αυγούστου από την Paradigms Recordings. Ελπίζω το "συνθέτης σύγχρονης κλασικής μουσικής" να μην το έχεις πάρει και πολύ της μετρητής, δεν μιλάμε για ένα χαλαρό και ευδιάθετο άκουσμα. Η μουσική του Heinali σαν ντουέτο με τον Matt Finney είναι Γολγοθάς, είναι ύπουλη, είναι "τερατώδης". Το έργο του βέβαια υποβοηθάτε σε σημαντικό βαθμό από την φωνή και κυρίως από τους "μαύρους" στίχους του Finney.

Τον δίσκο ανοίγει το "In All Directions", το οποίο ξεκινάει αρκετά ήρεμα, με ένα ambient χαλάκι στο βάθος και τον Finney να απαγγέλει. Πέντε λεπτά αργότερα τα πλήκτρα δίνουν το σήμα και μπαμ! Τύμπανα αργά και πένθιμα χτυπούν βασανιστικά, ένα ριφάκι, που σχεδόν ουρλιάζει, σε πλημμυρίζει χιλιάδες συναισθήματα και το distortion καλά κρατεί. Λίγο πριν το τέλος το ίδιο ambient χαλί παρέα με τον Finney κλείνουν τον δωδεκάλεπτο παιάνα μιλώντας για "λύτρωση".

"it helps to believe that there really is redemption. we will all end up dead no matter how many gods are crowded in our rooms"

Συνεχίζουμε με το "Tinderbox", το οποίο δεν φοράει κάποιο προσωπείο και σου ξεκαθαρίζει από την αρχή, με τα δυνατά τύμπανα και το έντονο distortion, ότι πρόκειται να σε ξεσκίσει, και αυτό ακριβώς κάνει. Μια απαραίτητη διακοπή με μελαγχολικό πιάνο και ιδιαίτερους στίχους για να καρφωθούν όλα και πάλι στο κόκκινο, με οδηγό την ψυχαναγκαστική, κλαψιάρα κιθάρα. Καθώς φτάνουμε στο τέλος και αυτής της ιστορίας ο ρυθμός πέφτει, ένα γαλήνιο πέπλο σκεπάζει τα αργόσυρτα τύμπανα και οδηγούμαστε σιγά σιγά στο ομότιτλο τραγούδι.

"i’m told by a woman at the door that the ground we’re standing on is black with poison. i’m told by a man from the government that all i can do is wait. he gives me a shovel and tells me to dig. the need to be civilized is important"

Το "Ain't No Night", με το βίαιο, επιθετικό ξεκίνημα. Για λίγο όμως, ξαφνικά μια σχεδόν country κιθάρα εμφανίζεται από το πουθενά για να συνοδεύσει τα φωνητικά, και εκεί που λες να δυναμώσεις την φωνή για να ακούσεις καλύτερα το κατεβατό του Finney σκάνε στα μούτρα σου κάτι βάρβαρα τύμπανα και μια εκκωφαντική κιθάρα. Η εναλλαγή αυτή είναι το κύριο και το εντυπωσιακό στοιχείο της συγκεκριμένης σύνθεσης η οποία επαναλαμβάνεται καθ' όλη την διάρκεια του τραγουδιού.

"you spend a week at your father’s house right before he dies but he doesn’t have any wisdom to pass on. he smiles with black teeth and says the pills don’t do shit. he can’t even taste his beer anymore. i ask him, is it darkness? is it blindness? he laughs and says he never knows what the fuck i’m talking
about"

Ο δίσκος κλείνει με το "Hallelujah", την ήρεμη δύναμη, καθώς στηρίζεται κυρίως σε αργά πλήκτρα, μεθυστικές κιθάρες και απαγγελία στίχων. Ίσως ο ποιο ιδανικός και σωτήριος τρόπος για να κλείσει αυτό το εσωστρεφές, αυτοκαταστροφικό, βάναυσο μουσικό σύνολο.

"in some desperate season after i told you i loved you. after it became a lie. an absence of shadows. an abundance of light. all of the memories shaped by loss. i knew you were gone but i didn't care"

Δύσκολο άκουσμα, ειδικά αν δεν είσαι εξοικειωμένος σε τέτοιους ήχους. Σε αποζημιώνει όμως, και με το παραπάνω. Μπορεί να σε οδηγεί σε δύσβατα μονοπάτια, να σε φέρνει αντιμέτωπο με συναισθήματα που πιθανόν προσπαθείς ν' αποφύγεις, στο τέλος όμως απελευθερώνεσαι από όλες τις αγωνίες που ενδεχομένως σου δημιουργήθηκαν, λυτρώνεσαι κατά κάποιον τρόπο, και αυτό είναι που έχει σημασία....

&amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;a href="http://heinaliandmattfinney.bandcamp.com/album/conjoined"&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;Conjoined by Heinali and Matt Finney&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/a&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;gt;

&amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;a href="http://heinaliandmattfinney.bandcamp.com/track/dreamcatcher"&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;Dreamcatcher by Heinali and Matt Finney&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/a&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;gt;

&amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;a href="http://heinaliandmattfinney.bandcamp.com/track/creep"&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;Creep by Heinali and Matt Finney&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/a&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;gt;

"This record is the soundtrack playing in your head when you're fucked up and walking home in the middle of the night"

2011-07-05T21:32:00.001+03:00

Ακούω το GB City των Bass Drum of Death με κλειστά τα μάτια και ασυναίσθητα, σχεδόν αβίαστα, μεταφέρομαι σε εκείνη την επική νύχτα της 15ης Απριλίου 2011. No Central, Acid Baby Jesus + Bazooka, μια βραδιά που ένιωσα και πάλι 18. Μια βραδιά που δεν με ένοιαζε το σπρώξιμο και το κλωτσίδι που έφαγα, δεν με πείραξε που κυλίστηκα στα βρώμικα πατώματα, αδιαφορούσα για τον απίστευτο ιδρώτα που έτρεχε στην πλάτη μου, εισέπνεα σχεδόν με ευχαρίστηση την κάπνα που είχε κατακλύσει τον όροφο, πιάστηκα αγκαλιά με αγνώστους, κτλ κτλ. Ακρόαση για fucked up καταστάσεις το λοιπόν, αν είσαι σε τέτοια φάση μην διστάσεις, θα το καταευχαριστηθείς!

The Dark Side of Women

2011-06-29T22:58:00.005+03:00

Zola Jesus

EMA

Petra Schelm

Birds Of Passage

Be Forest

Mushy

Anna Calvi

Rites Wild

Widowspeak

Tropic of Cancer

Chelsea Wolfe

Two Step Horror

Esben And The Witch

Saskia Sansom

&amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;a href="http://saskiasansom.bandcamp.com/track/rosemary"&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;Rosemary by Saskia Sansom&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/a&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;gt;

Emily Barker

Jesse Ruins

Chimes And Bells

Soap And Skin

Tamaryn

The Art Of Self Deceit And Music Industry *

2011-06-28T17:25:00.004+03:00

Στον δεύτερο δίσκο τους οι The Pains of Being Pure at Heart χάνουν τον αυθορμητισμό τους, την ανεμελιά τους, την φρεσκάδα τους και γενικά την αβίαστη αθωότητα που μας παρουσίασαν στο ντεμπούτο τους. Προφανώς όμως κερδίζουν σε αυτοπεποίθηση, σε σιγουριά, παρουσιάζονται περισσότερο ώριμοι και ξεπερνούν τον σκόπελο του "δύσκολου" δεύτερου δίσκου. Με όλα τα φώτα στραμμένα επάνω τους, με το hype να μην έχει ξεφτίσει από την κυκλοφορία του πρώτου δίσκου μέχρι και την παρουσίαση του Belong, οι χαμογελαστές φάτσες κερδίζουν το στοίχημα. Μπορεί βέβαια ο shoegaze ήχος της κιθάρας που αγάπησα (αγαπήσαμε) να έχει σχεδόν εξανεμιστεί, μπορεί να ακούγονται πιο indie από ποτέ, αλλά και πάλι βρίσκεις κάτι να αγαπήσεις στις νέες τους συνθέσεις, βρίσκεις κάτι να σιγοτραγουδήσεις και να χοροπηδήσεις. Σίγουρα η κρυστάλλινη παραγωγή στην αρχή χτυπάει κάπως άσχημα αλλά τελικά ο όγκος που βγάζουν οι Pains σε ορισμένα σημεία είναι αυτός που κερδίζει τις εντυπώσεις.

Από την άλλη πλευρά έχουμε το ντεμπούτο των Ringo Deathstarr. Ένας δίσκος που υπό κανονικές συνθήκες θα έπρεπε να κοσμεί τα εξώφυλλα του μουσικού τύπου ανά την υφήλιο και να απασχολεί κάθε μουσικογραφιά, blogger, ραδιόφωνο, ακροατή....Γιατί απλά το Colour Trip παίζει να είναι και καλύτερο της πρώτης δουλειάς των The Pains Of Being Pure At Heart, αν όχι, σίγουρα ισάξιο. Αλλά αν σε τρώνε τα κυκλώματα....άντε να σε αναφέρει κάνα blog μηδαμινής δυναμικής (όπως το παρόν), άντε να κερδίσεις και καμιά αναφορά στις τελευταίες σελίδες κάποιου τοπικού μουσικού περιοδίκού. Κρίμα όμως. Κρίμα γιατί η φρεσκάδα, οι σπιντάτες δίλεπτες συνθέσεις, η shoegaze pop καύλα, είναι εδώ, σε αρπάζουν από την πρώτη νότα και σε ρίχνουν σε ένα πολύχρωμο, ξέφρενο, απολαυστικό μουσικό ταξίδι.

*Κλεμμένο από τον πρώτο δίσκο των 2l8 "Armed Angels, Frustrated Youth, The Art Of Self Deceit And Music Industry"

Διαχειριστές Θορύβου

2011-06-16T18:42:00.001+03:00

Από την μία πλευρά έχουμε τον μαέστρο του θορύβου. Έναν καλλιτέχνη ο οποίος δεν έχει ν' αποδείξει τίποτα πλέον, και σε κανένα, απλά παραθέτει αριστουργηματικά έργα προς εξερεύνηση. Στο Ravedeath, 1972, τον έκτο του δίσκο, ο Tim Hecker διαχειρίζεται για ακόμη μια φορά τον θόρυβο και τις ambient μελωδίες με άρτιο τρόπο. Δημιουργεί συνθέσεις εσωστρεφείς, σκοτεινές, απόκοσμες, αυτοκαταστροφικές αλλά και λυτρωτικές θα έλεγε κανείς. Μετατρέπει ένα genre (ειδικά αν δεν είσαι εξοικειωμένος σ' αυτό) από επαναλαμβανόμενο και κουραστικό (ορισμένες φορές) σε δυναμικό και εξελίξιμο. Σε κρατάει τσιτωμένο από την αρχή και όταν πλησιάζει το τέλος σε σπρώχνει χωρίς δυσκολία, σχεδόν αυθόρμητα, να ξαναπατήσεις το play και να ξαναρχίσεις άλλη μια βασανιστική μουσική περιπέτεια.

Από την άλλη πλευρά έχουμε το νέο όνομα της Monotreme Records, τους This Will Destroy You. Ένα συγκρότημα που γνωρίσαμε μέσα από τους εκρηκτικούς post rock δυναμίτες του ντεμπούτου του δίσκου, πριν τρία χρόνια. Τότε δεν έδειχνε ότι μπορούσε να κάνει κάτι περισσότερο από το να παράγει αξιόλογες instrumental συνθέσεις, αλλά να που στο Tunnel Blanket κάνει την διαφορά. Αυτό το καταφέρνει εισάγοντας περισσότερα noise στοιχεία στον ήχο του. Αντί λοιπόν οι μακρόσυρτες μελωδίες του συγκροτήματος να κορυφώνονται με την κλασική συνταγή εκρηκτικές κιθάρες - τύμπανα οδοστρωτήρες, βάζουν μπροστάρη τα θορυβώδη "πιατίνια" συνδυάζοντας τα με ηλεκτρονικές παρεμβολές. Μάλιστα έχουν βάλει τόσο ψηλά τον ήχο στα τύμπανα που που ορισμένες φορές (δυστυχώς) δεν μπορείς να διακρίνεις τα υπόλοιπα όργανα. Χαοτικό το αποτέλεσμα, αν και όχι πάντοντε πετυχημένο.